Rama, the vanquisher of Tataka

Ramayana an epical depiction-8

Vanam Jwala Narasimha Rao

Millennium Post, New Delhi (23-02-2020)

            Tataka is with a malicious valor. She is atrocious one. Such a cruel person could be eliminated only by a person of your resolute gallantry and excepting you there is none in the three worlds who are capable to do so. Don’t feel embarrassed to kill a woman. Let there be no compassion with respect to her. A king has the responsibility to safeguard and protect all four categories of populace in the society. Being capable to do so if you fail in your responsibility it amounts to a sin equivalent to killing a Brahmin and a cow. Since you are a prince you need to protect people. Don’t think anymore and kill her at once”.         

  

Rama killed Tataka

            On hearing the words of Sage Vishvamitra about his duty to kill Tataka, Rama recalled his father’s directions to him, that he shall do all that the sage tells him. Father’s dictate is ultimate and cannot be disregarded under any circumstances, thought Rama. On deciding so Rama on greeting Vishvamitra told him “I shall eliminate Tataka to protect people, cows and Brahmins”. Saying like this, Rama got ready with his bow and arrow making a thunderous sound by pulling the bow string. Enraged with the sound Tataka vindictively rushed to the place by the direction of the sound. As soon as she arrived, she attempted to pounce on Rama, swinging her arms, with her frightening physique. Tataka started pouring huge mass of dirt and flooded with heavy stones making Rama furious. He then damaged and cut both the arms of Tataka with his arrows. Lakshmana cut her ears and nose. Undaunted, Tataka continued her attack with more vigor and magical powers. Then Rama struck an arrow in her chest with which she fell down like thunderbolt and dead. Indra and other gods admired Rama for his gallantry. Delighted Vishvamitra kissed on the forehead of Rama and said that, since it was already dusk, they would rest for the night and the next day morning will go to his hermitage which is nearby. Rama with Lakshmana stayed accordingly that night, the third one during their journey.

Vishvamitra gave many a

hymn supported weapons to Rama

            On staying that night in the Tataka forest next day morning Vishvamitra woke up Rama and Lakshmana as usual. Seeing Rama said Vishvamitra that having please with him he would now give all the heavenly weaponries to him. Vishvamitra described about each and every bit of them. He said that anyone in the war could be easily won over with these weaponries. Vishvamitra said that those weaponries are dexterous and significantly powered. Vishvamitra on performing his morning routine worships gave Rama the collection of extraordinary hymns along with weaponries. Collection of such a huge weaponry supported by hymns is next to impossible even to renowned Gods which are now dedicated to Rama by Vishvamitra. The moment Vishvamitra dedicated them to Rama, they became accessible to Rama in their cosmological form and told Rama that they will be with him to accomplish whatever and whenever he ordains. Rama said that he will retrieve as and when he needs them and for the time being, they may leave and come back when needed. They did accordingly. Later, with an obliged heart Rama got ready to take further journey with sage Vishvamitra. On the way as usual he was getting his doubts cleared from Vishvamitra.

Vishvamitra bestows weaponry

withdrawal powers to Rama

            While on their further journey, Rama, thanking Vishvamitra for giving such a weaponry which are unassailable even for Gods, desired to know their usage process and also how they can be withdrawn when not required. Vishvamitra not only gave all those details but also bestowed on Rama the knowledge of withdrawal of the weaponry which were ecstatically divine bodies, pleasing and giving enjoyment. They all with folded arms the weaponry said that they are there to do anything for Rama. Then replied Rama that, while remaining in his memory they should assist him as and when needed and till then they may go away as per their wish. They all after worshiping Rama left the place to come back again when needed.

            Later Sri Rama showing the place where they reached asked Vishvamitra “Sage! What is this charming pleasant place with animals spreading all over fearlessly and magnified with innumerable kinds of birds? It looks like that we are out from the alarming Tataka forest now. What is the reason for this? Whose hermitage is this? Where are those ghastly butchers of Brahmins? Where is the place that you want to perform the ritual? From where those evil-minded monsters will reach here? How can I be able to safeguard your ritual?”. Then Vishvamitra detailed about the Siddha Hermitage.     

Vishvamitra hints at Rama to kill Tataka ... Vanam Vasudasa Valmiki Ramayana-8 : Vanam Jwala Narasimha Rao

Vishvamitra hints at Rama to kill Tataka

Vanam Vasudasa Valmiki Ramayana-8

Vanam Jwala Narasimha Rao

Hans India (23-02-2020)

            Tataka is with a malicious valor. She is atrocious one. Such a cruel person could be eliminated only by a person of your resolute gallantry and excepting you there is none in the three worlds who are capable to do so. Don’t feel embarrassed to kill a woman. Let there be no compassion with respect to her. A king has the responsibility to safeguard and protect all four categories of populace in the society. Being capable to do so if you fail in your responsibility it amounts to a sin equivalent to killing a Brahmin and a cow. Since you are a prince you need to protect people. Don’t think anymore and kill her at once”.         

  

Rama killed Tataka

            On hearing the words of Sage Vishvamitra about his duty to kill Tataka, Rama recalled his father’s directions to him, that he shall do all that the sage tells him. Father’s dictate is ultimate and cannot be disregarded under any circumstances, thought Rama. On deciding so Rama on greeting Vishvamitra told him “I shall eliminate Tataka to protect people, cows and Brahmins”. Saying like this, Rama got ready with his bow and arrow making a thunderous sound by pulling the bow string. Enraged with the sound Tataka vindictively rushed to the place by the direction of the sound. As soon as she arrived, she attempted to pounce on Rama, swinging her arms, with her frightening physique. Tataka started pouring huge mass of dirt and flooded with heavy stones making Rama furious. He then damaged and cut both the arms of Tataka with his arrows. Lakshmana cut her ears and nose. Undaunted, Tataka continued her attack with more vigor and magical powers. Then Rama struck an arrow in her chest with which she fell down like thunderbolt and dead. Indra and other gods admired Rama for his gallantry. Delighted Vishvamitra kissed on the forehead of Rama and said that, since it was already dusk, they would rest for the night and the next day morning will go to his hermitage which is nearby. Rama with Lakshmana stayed accordingly that night, the third one during their journey.

Vishvamitra gave many a

hymn supported weapons to Rama

            On staying that night in the Tataka forest next day morning Vishvamitra woke up Rama and Lakshmana as usual. Seeing Rama said Vishvamitra that having please with him he would now give all the heavenly weaponries to him. Vishvamitra described about each and every bit of them. He said that anyone in the war could be easily won over with these weaponries. Vishvamitra said that those weaponries are dexterous and significantly powered. Vishvamitra on performing his morning routine worships gave Rama the collection of extraordinary hymns along with weaponries. Collection of such a huge weaponry supported by hymns is next to impossible even to renowned Gods which are now dedicated to Rama by Vishvamitra. The moment Vishvamitra dedicated them to Rama, they became accessible to Rama in their cosmological form and told Rama that they will be with him to accomplish whatever and whenever he ordains. Rama said that he will retrieve as and when he needs them and for the time being, they may leave and come back when needed. They did accordingly. Later, with an obliged heart Rama got ready to take further journey with sage Vishvamitra. On the way as usual he was getting his doubts cleared from Vishvamitra.

Vishvamitra bestows weaponry

withdrawal powers to Rama

            While on their further journey, Rama, thanking Vishvamitra for giving such a weaponry which are unassailable even for Gods, desired to know their usage process and also how they can be withdrawn when not required. Vishvamitra not only gave all those details but also bestowed on Rama the knowledge of withdrawal of the weaponry which were ecstatically divine bodies, pleasing and giving enjoyment. They all with folded arms the weaponry said that they are there to do anything for Rama. Then replied Rama that, while remaining in his memory they should assist him as and when needed and till then they may go away as per their wish. They all after worshiping Rama left the place to come back again when needed.

            Later Sri Rama showing the place where they reached asked Vishvamitra “Sage! What is this charming pleasant place with animals spreading all over fearlessly and magnified with innumerable kinds of birds? It looks like that we are out from the alarming Tataka forest now. What is the reason for this? Whose hermitage is this? Where are those ghastly butchers of Brahmins? Where is the place that you want to perform the ritual? From where those evil-minded monsters will reach here? How can I be able to safeguard your ritual?”. Then Vishvamitra detailed about the Siddha Hermitage.     

సాలసప్తకాన్ని భేదించిన శ్రీరామచంద్రుడు...శ్రీమదాంధ్ర వాల్మీకి రామాయణం... కిష్కింధాకాండ-18 : వనం జ్వాలా నరసింహారావు

సాలసప్తకాన్ని భేదించిన శ్రీరామచంద్రుడు

శ్రీమదాంధ్ర వాల్మీకి రామాయణం... కిష్కింధాకాండ-18

వనం జ్వాలా నరసింహారావు

ఆంధ్రభూమి ఆదివారం సంచిక (23-02-2020)     

          సుగ్రీవుడు ఈ విధంగా చెప్పగా రామచంద్రమూర్తి ఆయనకు నమ్మకం కలిగేట్లు చేయడానికి, తన విల్లు చేతబట్టుకుని, బంగారు పిడి కల బాణాన్ని సంధించి, అల్లెతాటి మోత, బాణం రెక్కల ధ్వని దిక్కులన్నీ వ్యాపిస్తుంటే, మద్దిచెట్టును గురిచూసి కొట్టాడు. రామచంద్రమూర్తి వేసిన బాణం త్వరగా పోయి, ఆ ఏడు చెట్లను త్వరగా నరికి, కొండబద్దలయ్యేలా భేదించి, భూమిలో దూరి, మళ్లీ త్వరగా బయటకు వచ్చి ఆయన అంబులపొదిలో చేరింది. ఏడుచెట్లు భయంకరమైన ఆ బాణానికి వాటి దార్ధ్యం చెడిపోయి, చూసేవారికి బయం కలిగేట్లు దభాలున కూలడం చూసిన సుగ్రీవుడు ఆ బాణవేగానికి ఆశ్చర్యపడ్డాడు. తన మెడలోని ముత్యాలహారాలు నేలకు తగిలేట్లుగా సుగ్రీవుడు నేలమీదవాలి, రామచంద్రమూర్తికి మొక్కి, పరమప్రీతిగా మళ్లీ లేచి భగవన్నమస్కారం చేశాడు. తన రెండు చేతులు జోడించి, రామచంద్రమూర్తిని ప్రార్థిస్తూ ఇలా అన్నాడు.

         “నీ బాణాలతో ఇంద్రుడితో కలిపి దేవతలందరినీ, రాక్షస సమూహాలనూ ఏక కాలంలో చంపగలవు. ఇక యుద్ధంలో వాలి-గీలి నీకొక లెక్కా? వరుణ-ఇంద్రులతో సమానుడివి. మిత్రప్రీతికల నిన్ను చూడగానే నా దుఃఖం సమసిపోయింది. ఆర్త శరణ్యా! ఏడు మద్దిచెట్లను పాతాళానికి ఒకే ఒక్క బాణంతో భేదించిన నీకు యుద్ధంలో ఎదురెవరు? మహాత్మా! నా దుఃఖం పారదోలు. దయలేనివాడైన నా విరోధి, అన్న వాలిని చంపు”.

         దీనుడై ప్రార్ధిస్తున్న సుగ్రీవుడిని రామచంద్రమూర్తి ప్రేమతో కౌగలించుకుని కిష్కింధకు పోదాం అని అంటాడు.

తొలిసారి వాలిమీదకు యుద్ధానికి పోయిన సుగ్రీవుడు

         సుగ్రీవుడితో రాముడు, “కిష్కింధకు పోదాం పద. ఇక ఉపేక్ష చేయవద్దు. త్వరగా నువ్వు ముందు పోయి, నీ సోదరుడిని సంతోషంగా యుద్ధానికి పిలువు. భయపడవద్దు” అని అంటాడు. ఇలా చెప్పి, రామలక్ష్మణులు కోతిమూకతో కలిసి శీఘ్రంగా కదిలి, చెట్లచాటున దాక్కున్నారు. సుగ్రీవుడు ముందుగా పోయి దిక్కులు పిక్కలిల్లేట్లు సింహనాదం చేసి వాలిని యుద్ధానికి పిలిచాడు. ఆ ధ్వని విన్న వాలి మండిపడుతూ యుద్ధానికి వచ్చాడు. వారిరువిరికీ ఆకాశంలోని బుధ, అంగారక గ్రహాలకు లాగా ఘోరమైన ద్వంద్వయుద్ధం జరిగింది. పిడుగులతో సమానమైన పిడికిళ్ళతో, అరచేతులతో, భయంకరంగా విడవకుండా యుద్ధం చేశారు ఇద్దరూ. పిడిగుద్దుల యుద్ధం అలా పెరుగుతుంటే, రామచంద్రమూర్తి చేత్తో విల్లు పట్టుకుని, ఎక్కుపెట్టి, గురిచూసి వేద్దామనుకున్నాడు కాని....అశ్వినీ దేవతల్లాగా, తేజంలో, శౌర్యంలో, ఆకారంలో సమానంగా ఒకేవిధంగా వున్న వారిద్దరినీ చూసి ఎవరు సుగ్రీవుడో, ఎవరు వాలో పోల్చుకోలేక ఆగిపోయాడు. పైగా వాలి తన బంగారు మాలిక ధరించి రానందున పోల్చుకోవడం రాముడికి కష్టమైంది. ప్రాణం తీద్దామనుకున్న బాణాన్ని సందేహంతో రామచంద్రమూర్తి విడవలేదు. ఇంతలో వాలి దెబ్బలకు బాధపడి, వాలి వెంటపడి తరుముతుంటే ఋష్యమూకానికి పరుగెత్తి పోయాడు సుగ్రీవుడు. అది గమనించి వాలి, “చీ! బతికావు పో” అని అనుకుంటూ మళ్లీ కిష్కింధకు పోయాడు. దాగివున్న రామలక్ష్మణులు అక్కడనుండి కదిలారు.

వాలిని చంపనందుకు రాముడిని నిష్టూరాలు ఆడిన సుగ్రీవుడు

         హనుమంతుడు తోడురాగా, రాముడు లక్ష్మణుడితో సహా సుగ్రీవుడున్న స్థలానికి పోయి అతడి ఎదుట నిలుచున్నారు. వాళ్లను చూసి సుగ్రీవుడు సిగ్గుతో తలవంచుకుని ఇలా అన్నాడు. “నీ పరాక్రమాన్ని నేను నమ్మేట్లు చేసి చూపించి, నన్ను యుద్ధానికి పొమ్మని ప్రేరేపించి, శత్రువు చేతిలో నన్నిలా చంపేట్లు చేయడానికి కారణం ఏమిటి? నా శత్రువు చేతిలో నన్ను చంపించడంవల్ల నీకు కలిగే లాభం ఏంటి రామచంద్రా? బలవంతుడా! మహాబుద్ధిమంతుడా! వాలిని చంపమని నిన్ను నేను కోరినప్పుడు చంపనని ముందే చెప్పవచ్చుకదా? నువ్వు అలా చెప్తే నేను ఎప్పటిలాగా హాయిగా ఇక్కడే పడి వుండేవాడిని కదా? నన్నెందుకు యుద్ధానికి పంపావు? నన్ను చావుదెబ్బల పాలుచేయడానికా?”

తాను వాలిని చంపకపోవడానికి కారణం చెప్పిన శ్రీరాముడు

         ఇలా కన్నీరు మున్నీరుగా కారుస్తున్న, ఏడుస్తున్న సుగ్రీవుడిని చూసి రామభద్రుడు, “నాయనా! ఎందుకు నామీద కోప్పడతావు? నా దివ్యబాణాన్ని విడవకపోవడానికి కారణం చెప్తా విను. రూపంలో, వయస్సులో, ఎత్తులో, చూడడానికి, వేషంలో, నడకలో, కాంతిలో, మాటల్లో, కంఠస్వరంలో, ధైర్యంలో, మీరిద్దరూ సమానంగా వున్నారు. ఈ కారణాన మీలో వాలి ఎవరో, సుగ్రీవుడు ఎవరో నేను గుర్తుపట్టలేక ప్రాణం తీసే బాణాన్ని వదలలేదు. ఇది ముమ్మాటికీ నిజం. స్నేహితుడా! నా చేతినుండి విడువబడ్డ బాణం ఎప్పటికీ వ్యర్థం కాదు. ఉరికే విడుస్తే అది నీకు తగిలితే మూలనాశనం అవుతుంది కదా? అందుకే నేనప్పుడు బాణం విడువలేదు. నా బాణం నిన్ను చంపితే, నా బుద్ధిలేనితనం, పిల్లతనం, శాశ్వతంగా నికిచి వుండేది కదా? కార్యభంగమే కాకుండా శాశ్వతమైన అపకీర్తి వచ్చేది. మిత్రరత్నమా! అభయమిచ్చిన నేనే నిన్ను చంపితే నా పాపానికి అంతం ఏది? దానికి ప్రాయశ్చిత్తం లేదు. దీన్ని నువ్వు ఆలోచించు. నేను వాలితో కలిసి నిన్ను చంపించాలని అనుకున్నావేమో? ఈ మహారణ్యంలో నేను, లక్ష్మణుడు, సీత నీకు వశపడి వున్నాం. మా క్షేమం నీ చేతిలో వుంది. కాబట్టి నీకు నేను ద్రోహం చేయను. సమాధానపడు. సుగ్రీవా! నా మాట నమ్ము. సందేహించవద్దు. మళ్లీ వాలి మీదకు యుద్ధానికి పో. నాకు తెలిసేవిధంగా నువ్వేదైనా గుర్తు ధరించు. ఆ ఆమాత్రం నువ్వు చేస్తే, నా బాణం దెబ్బకు వాలి కిందపడి చస్తాడు” అని చెప్పి లక్ష్మణుడితో ఇలా అంటాడు.

         “లక్ష్మణా! గజపుష్పమాల తీగె పుష్కలంగా వుంది. అది స్పష్ఠంగా తెలిసేట్లు తెచ్చి ఇప్పుడే సుగ్రీవుడి మెడలో వేయి”. అని రామచంద్రమూర్తి చెప్పగానే లక్ష్మణుడు దాన్ని తెచ్చి సుగ్రీవుడి మెడలో వేశాడు. అప్పుడు సుగ్రీవుడు గొప్ప నక్షత్రాలతో కూడిన సూర్యుడిలాగా విపరీతంగా వెలిగాడు. రాముడి మాటలకు ధైర్యం తెచ్చుకుని ఆయనతో కలిసి కిష్కింధకు పోయాడు సుగ్రీవుడు.

వాలిని శపించిన మతంగుడు .... శ్రీమదాంధ్ర వాల్మీకి రామాయణం... కిష్కింధాకాండ-17 : వనం జ్వాలా నరసింహారావు

వాలిని శపించిన మతంగుడు

శ్రీమదాంధ్ర వాల్మీకి రామాయణం... కిష్కింధాకాండ-17

వనం జ్వాలా నరసింహారావు

ఆంధ్రభూమి ఆదివారం సంచిక (16-02-2020)   

          “మహిషాసురుడు బలహీనుడయ్యాడని అర్థం చేసుకున్న వాలి వాడిని పిడికిటి పోటులతో చంపి, వాడి కళేబరాన్ని చేతులతో పైకెత్తి, ఆమడ దూరంలో పడేట్లు విసిరి వేశాడు. అప్పుడారాక్షసుడి నోటినుండి కారుతున్న నెత్తురు గాలికి కొట్టుకుని వచ్చి మతంగాశ్రమంలో పడింది. అది చూసి మునీశ్వరుడు బాగా కోపం తెచ్చుకున్నాడు. ‘దుష్టబుద్ధి, పాపి, బుద్ధిలేనివాడు, జ్ఞానహీనుడు, ఎవడిలా నామీద నెత్తురు పడేశాడు?’ అని ఆశ్రమం బయటకి వచ్చి చూస్తే, ప్రాణం పోయి కొండలాగా పడివున్న రాక్షసుడిని చూశాడు. మహిషాసురుడిని చూసి ఎవరీ పని చేశాడని ఆలోచించి, తన తపశ్శక్తితో బలోన్మత్తుడైన వాలి చేసిన పని ఇది అను గ్రహించాడు. వాలిమీద కోపం తెచ్చుకున్నాడు ముని. దుష్టబుద్ధితో రాక్షసుడి దేహాన్ని తన బలంతో ఇక్కడి ఆశ్రమంలో వేసి, ఇక్కడి చెట్లను విరిచి, భూమ్మీద నెత్తురు, మాంసం పడవేసిన అడవిని అసహ్యంగా చేసిన దుష్టుడు ఇక్కడికి వస్తే చచ్చిపోతాడు అని శపించాడు. ఆ ఆశ్రమ ప్రదేశం ఒక ఆమడ విస్తీర్ణం కలది. దానిలోపలికి వాలి వస్తే చచ్చిపోతాడు. అక్కడున్న వాలి పక్షాన వున్న కోతులను సూర్యోదయం లోపల ఆ ప్రదేశాన్ని వదిలి వెళ్లాలని, వెళ్లకపోతే అందరూ శిలలుగా వేల సంవత్సరాలు వుండిపోతారని కూడా శపించాడు”.

         “ఇలా మునీశ్వరుడు శపించడంతో అక్కడున్న కోతులు భయపడి వాలి దగ్గరకు పరుగెత్తిపోయారు. వాళ్లను చూసి వాలి ఎందుకిలా వచ్చారని అడిగాడు. వాళ్లు ముని శాపం గురించి వాలికి చెప్పారు. ఆ విషయాన్ని తెలుసుకున్న వాలి మునీశ్వరుడి దగ్గరకు పోయి, నమస్కారం చేసి, ‘దయాశాలీ నన్ను క్షమించు’ అని ఎన్ని విధాల వేడుకున్నా ఆయన కోపం వదలలేదు. అప్పటి నుండి వాలి ఇక్కడికి రాడు. దీని పక్క కన్నెత్తి కూడా చూడడు. వాలి ఇక్కడికి రాకూడదన్న విషయం నాకు తెలిసినందువల్ల భయం లేకుండా ఇక్కడ తిరుగుతున్నాను. అదిగో అదే ఆ రాక్షసుడి ఎముకల గూడు. నేలపడి వుంది చూడు. రామచంద్రా! వాలి భుజబలం ఎలాంటిదో నీకు చెప్పాను. అలాంటి మహాబలశాలి వాలిని నువ్వెలా చంపుతావో చెప్పు” అని అంటాడు సుగ్రీవుడు.

         వాలి లాంటి అల్పుడిని రామచంద్రమూర్తి ఎలా చంపగలడో అని అనుమానిస్తున్నాడే, ఇదేమి మూఢత్వం అని లక్ష్మణుడు చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు సుగ్రీవుడితో. “కీర్తిమంతుడా! రామచంద్రమూర్తి ఏం చేస్తే వాలిని చంపగలడని నువ్వు నమ్ముతావు?” అని అడిగాడు. అక్కడున్న మద్ది చెట్లలో ఒకదానిని రామచంద్రమూర్తి ఖండిస్తే తాను నమ్ముతానని అంటాడు సుగ్రీవుడు. అలాగే కొండలాగా పడివున్న రాక్షసుడి ఎముకల గూడును బెండులాగా రెండువందల ధనువుల (నాలుగు మూరలు) దూరం చిమ్ముతే వాలిని రామచంద్రమూర్తి చంపగలడని నమ్ముతానంటాడు సుగ్రీవుడు. ఇలా అంటూనే, వాలి బలపరాక్రమాలను గురించి వివరంగా చెప్పాడు. అవన్నీ విన్న రాముడు తనలో తానే నవ్వుకుని, తన బలాన్ని ఆయన నమ్మేట్లు ప్రదర్శిస్తానని సుగ్రీవుడితో అన్నాడు.

దుందుభి కళేబరాన్ని చిమ్మిన శ్రీరాముడు

          సుగ్రీవుడికి సమాధానం చెప్పిన శ్రీరాముడు, దుందుభి శరీరాన్ని దూదిలాగా తన వేలితో అవలీలగా ఎత్తి పది యోజనాల అవతల పడేట్లు చిమ్మాడు. అది చూసి సుగ్రీవుడు “రామచంద్రా! ఇది పూర్వం వాలి చిమ్మినప్పుడు పచ్చిది. నెత్తురు, మాంసం కలది. కొత్తది. అదీ కాకుండా వాలి ఎంతో శ్రమపడ్డాడు. దేహం తెలియక వున్నవాడు. ఇప్పుడు దీనిలో ఎముకలు మాత్రమే మిగిలాయి. నువ్వేమీ కష్టపడలేదు. కాబట్టి నువ్వు వాలికంటే బలవంతుడివన్న విషయంలో సందేహం పోలేదు. అప్పుడు పచ్చిది, ఇప్పుడు ఎండిపోయింది కాబట్టి మీ ఇద్దరిలో ఎవరు బలవంతులో చెప్పలేకపోతున్నాను. నిజం చెప్తున్నాను. నువ్వు విల్లు ఎక్కుబెట్టి బాణం సంధించి, భుజబలంతో ఒక్క మద్ది చెట్టును పడగొట్టితే వాలికంటే నువ్వే బలవంతుడివి అని నమ్ముతాను. నిన్ను నమ్మి వాలిమీదకు యుద్ధానికి పోవడానికి భయం లేకుండా వుండడానికి, నమ్మకం కుదరడానికి అడుగుతున్నాను. నేను అడిగినట్లు చేస్తే, తేజస్సులో రవి, పర్వతాలలో హిమవంతుడు, నాలుగు కాళ్ల జంతువులలో సింహంలాగా రామచంద్రా! మనుష్యులలో నిన్ను మించినవాడు లేడు అని నమ్ముతాను” అంటాడు.

Kausalya Supraja Rama : Vanam Jwala Narasimha Rao

Kausalya Supraja Rama

Vanam Jwala Narasimha Rao

Millennium Post, New Delhi (16-02-2020)

Hans India, Hyderabad (16-02-2020)

At dawn after the night sage Vishvamitra came closer to Rama and Lakshmana and said, “Fortunate was Kausalya (Kausalya Supraja) to beget you as her son Rama! Get up. As the eastern sunlit is emerging it is time to perform the morning solemn activity towards gods like Sandhya Vandana get up soon”. When Vishvamitra said like that both the brothers Rama and Lakshmana woke up, bathed in the River Sarayu, observed mouth water rinsing-the Achamana, meditated upon the Gayatri Hymn and after completing all the dawn time related duties went to Vishvamitra and greeted him. All of them proceeded on their journey and on the way found with astonishment the confluence of River Ganga and River Sarayu. On seeing this Rama and Lakshmana asked Vishvamitra to brief about the place and about the hermitage there.

Vishvamitra briefed Rama

about the Vanga Province

            Sage Vishvamitra smilingly briefed about the place and the hermitage and said “In the good old ancient days when Lord Shiva was observing penance here, his wife Parvathi was taking care of him. Then the Love God Manmatha with his wicked intention attempted to terminate the penance of Shiva. Shiva roaring at Manmatha opened his third eye and trounced him, burnt him, making all his body parts fall down and converting the body into ashes. Since then Manmatha was known as Ananga-meaning without any body parts. This place where Manmatha body was given up had come to be known as Anga Province. This is that hermitage. This hermitage belongs to Shiva. Let us stay tonight here and tomorrow we will cross the River Ganga”.

            Later Vishvamitra told pleasant stories to Rama and Lakshmana till they slept.

Vishvamitra tells about River Sarayu to Rama

            Next day early in the morning Rama and Lakshmana accompanied by sage Vishvamitra after completing the morning dawn prayers, arrived at the River Ganga Bank. There the hermitage sages kept on boat ready for them to cross the River. While crossing the River on board the boat, Vishvamitra told the brothers about the significance, the history, origin and evolution of River Sarayu.

            “On Mount Kailas Lord Brahma created a spectacular lake at his will and named it as ‘Manasa Lake’. The River that flows out of this lake is known as Sarayu. It touches the city Ayodhya and flows in to River Ganga at this junction. The remarkable noise is caused due to Sarayu coursing towards Ganga and due to the collision of two river waters. This is the reason why this place is called Ganga Sarayu confluence” said Vishvamitra.    

            Accompanying Vishvamitra, both Rama and Lakshmana reached the southern bank of the river. There they landed and started their journey through dreadful and dissolute forest. There Rama asked Vishvamitra as to whose habitat this wretched forest was? In fact, that was the forest occupied by Tataka, the monster. 

Vishvamitra tells about Malada, Karoosala story

            Replying to Rama sage Vishvamitra said “This was designed by gods and the places were known as Malada and Karoosala. Long ago when Indra committed the sin by killing monster Vritra son of Kashyap, he attained contamination known as ‘Brahma Hatya’. This resulted in his foregoing defecation and hunger. To get rid of his suffering Indra was taken to sacred rivers for a holy dip and bathing. With this he was freed from the contamination of ‘Brahma Hatya’. Since Indra lost both his hunger and excretion here, this was named as Malada and Karoosala. The people here lived happily. For a long time, these inhabitances were highly fertile, affluent with abundant wealth”.

Vishvamitra describes Tataka episode

            After a lapse of sometime a Yaksha female by name Tataka. She married Sunda and gave birth to a monster son Maricha who equaled in strength and valor to that of Indra. Maricha was famous for his inhuman activities terrifying people always. He along with his mother literally converted this area in to a burial ground. Tataka lives about one and half Yojana (12 miles or 20 kilometers) from here. You should destroy her by killing and make these areas again livable”.    

Sage Agastya cursing Tataka

            Rama on hearing about Tataka from Vishvamitra expressed the doubt as to how an ordinary Yaksha women could destroy the entire forest and was able to wield the strength of thousand elephants?

Replying to Rama sage Vishvamitra said, “Once upon a time there lived a formidable, righteous Yaksha with virtuous conduct by name Suketu. As he had no children, he performed great penance to appease Lord Brahma. Having fully satisfied and feeling enormously glad, Brahma awarded him with a boon to give birth to a daughter who will be able to exert thousand elephant’s strength. She was Tataka. Brahma however did not concede his request for son. Suketu on seeing his daughter growing up into a youthful beauty got her married to Sunda. The couple gave birth to an unconquerable son named Maricha who by curse became a monster. Maricha’s father Sunda was also cursed by Agastya and died. In the process of revenge Tataka along with her son Maricha attempted to kill Agastya. On seeing them approaching him sage Agastya cursed Maricha first to attain monster hood and later cursed Tataka to become a man eater and her beauty to be distorted with a monstrous shape. Having left with no option Tataka has been destroying this gifted place in which sage Agastya once wandered.