Saturday, August 18, 2018

శాసన, న్యాయపరిధిపై చర్చ అవసరం : వనం జ్వాలానరసింహారావు


శాసన, న్యాయపరిధిపై చర్చ అవసరం
వనం జ్వాలానరసింహారావు
నమస్తే తెలంగాణ దినపత్రిక (19-08-2018)
శాసనసభ, మండలి సంయుక్త సమావేశంలో ప్రసంగిస్తున్న గవర్నర్‌పై మైక్ విసిరినట్టి అనుచిత ప్రవర్తన తీవ్రమైనది అయినందున ఇరువురు కాం గ్రెస్ సభ్యులను బహిష్కరిస్తూ తెలంగాణ అసెంబ్లీ తీర్మానం చేసింది. ఈ విషయంలో న్యాయ కార్యదర్శి లేదా అసెంబ్లీ కార్యదర్శి పాత్ర ఏమీ లేదు. సభ చేసిన ఏకగ్రీవ తీర్మానమది. సభకు అటువంటి తీర్మానం చేసే అధికారం ఉన్నది. వారు కోర్టు ఆదేశాలను కనుక అమలుచేస్తే శాసనసభా ధిక్కారం కిందికి వస్తుంది. సభ్యుడిని సస్పెండ్ చేయడం లేదా బహిష్కరించడం ద్వారా శిక్షించే అధికారం శాసనసభకు రాజ్యాంగంలోని 194(3) అధికరణం ద్వారా, పార్లమెంట్‌కు 105(3) అధికరణం ద్వారా సంక్రమించింది. బ్రిటిష్ కామన్స్ సభకు ఉన్నట్టి విశేషాధికారాలు, రక్షణలు 1950 భారత రాజ్యాంగం ద్వారా మన చట్టసభలకు సంక్రమించి కొనసాగుతున్నాయి.

శాసన, న్యాయశాఖల మధ్య తరచు ఘర్షణలు జరుగుతున్న నేపథ్యంలో, శాసనసభ విధులు, న్యాయశాఖకు హెచ్చు అధికారాల పరిధిపై జాతీయస్థా యి చర్చ జరుగడం అవసరం. శాసనసభనుంచి బహిష్కృతులైన ఇద్దరు కాంగ్రెస్ ఎమ్మెల్యేల సభ్యత్వం పునరుద్ధరణపై తమ ఆదేశాలను అమలు చేయనందుకు హైదరాబాద్ హైకోర్టు అసంతృప్తిగా ఉన్నది. బహిష్కృత ఎమ్మెల్యేలు వేసిన కోర్టు ధిక్కార కేసు లో తెలంగాణ శాసనసభ కార్యదర్శిని, న్యాయకార్యదర్శిని పిలిపిస్తామని, స్పీకర్ మధుసూద నాచారిని చేరుస్తామని సూచనప్రాయంగా వెల్లడించింది. పిటిషనర్లను బహిష్కరిస్తూ శాసనసభ చేసిన తీర్మానాన్ని నిలిపివేస్తూ తాము తీసుకున్న నిర్ణయాన్ని న్యాయస్థానం గుర్తుచేసింది. ఈ నిర్ణయాన్ని డివిజన్ బెంచ్ కూడా సమర్థించింది. తాము ఈ ఆదేశాలు జారీ చేసినప్పటికీ, పిటిషనర్ల శాసన సభ్యత్వాన్ని పునరుద్ధరించకపోవడం, వారికి వేతనాలు చెల్లించకపోవడం, భద్రతను పునరుద్ధరించకపోవడం, కోర్టు ధిక్కారం కిందికి వస్తుందని ఈ కేసును విచారిస్తున్న న్యాయమూర్తి అన్నారు.

ఈ లోగా ఎమ్మెల్యేల బహిష్కరణ, ఖాళీలపై ప్రభుత్వం జారీ చేసిన గెజిట్ నోటిఫికేసషన్లను పక్కనబెట్టిన హైకోర్టు డివిజన్ బెంచి ముందు అసెంబ్లీ, న్యాయ కార్యదర్శులు అప్పీల్స్ దాఖలు చేశారు. సింగిల్ జడ్జి జారీచేసిన ఆదేశం అమలులో తమ పాత్ర లేదని వారు పేర్కొన్నారు. ఇది న్యాయ, శాసనశాఖల మధ్య ఘర్షణ, వివాదాలకు దారి తీస్తుం దా అనేది మిలియన్ డాలర్ల ప్రశ్న. పార్లమెంటరీ ప్రజాస్వామ్యంలో పరస్పర నియంత్ర ణ, సమతుల్యతలపై జాతీయస్థాయి చర్చ జరుపడానికి ఇది తగిన సమయం.

శాసనశాఖ అధికారాలు, విధులపైనా, శాసన న్యాయశాఖలు ఒకదానిపై ఒకటి ఏమేర అధికారం నెరుపగలవనే దానిపైనా విశ్లేషించడం అవసరం. రాజ్యాంగం మూడు శాఖలను ఏర్పరచింది. అవి- శాసన శాఖ, కార్యనిర్వాహక శాఖ, న్యాయశాఖ. ఒక్కో శాఖకు ప్రత్యేక అధికారాలు కల్పించి, నియంత్రణ-సమతుల్యతలను ఏర్పరుచడం చాలా ప్రాముఖ్యం గల నిర్ణయం. నియంత్రణ- సమతుల్యత అనే పదబంధం అంటేనే ఏ ఒక్క శాఖ పూర్తి అధికారాలు చెలాయించలేదు. ఈ విధంగా రాజ్యాంగం అధికార పృథక్కరణ జరిపింది.


ఈ నేపథ్యంలో రాజ్యాంగంలోని 212 అధికరణం స్పష్టంగా ఒక విషయం చెబుతున్నది. అది- చట్టసభలోని చర్చలపై న్యాయస్థానాలు విచారణ జరుపలేవు. నియమబద్ధంగా లేవనే కారణంగా శాసన సభ చర్చల చెల్లుబాటును ప్రశ్నించకూడదు. రాజ్యాంగం ప్రకారం- చట్టసభ వ్యవహారాలు నిర్వహించే అధికారం ఉన్న అధికారి లేదా సభ్యుడు అట్టి అధికారాలను నిర్వహించినప్పుడు అది న్యాయశాఖ పరిధిలోకి రాదు. దీన్నిబట్టి చట్టసభలోని వ్యవహారాల చెల్లుబాటును కోర్టులు విచారించలేవని స్పష్టమవుతున్నది.

న్యాయశాఖతో పాటు అన్నిశాఖల నిర్మాణం, పరిమితులు, పాత్రను, వాటి పరస్పర సంబంధాలను, నియంత్రణ-సమతుల్యతలను రాజ్యాంగం నిర్దేశిస్తున్నది. మన పార్లమెంటరీ చరిత్రలో శాసన, న్యాయశాఖల మధ్య పట్టుదల తలెత్తిన సందర్భాలు అనేకం ఉన్నాయి. ఎన్నికైన పార్లమెంట్ సభ్యులు చేసిన చట్టాలను ఎన్నిక కాని న్యాయమూర్తులు ఎట్లా కొట్టివేస్తారంటూ, న్యాయశాఖ ఆధిపత్యానికి ప్రభుత్వం అనేకసార్లు అభ్యంతరం తెలిపింది.కాలం గడిచేకొద్దీ పార్లమెంట్, న్యాయశాఖ తమ అధికారాలను పెంచుకోవడంవల్ల వాటి మధ్య ఘర్ష ణ తలెత్తుతున్నది. ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రజాభిప్రాయమే పరమోన్నతమైనది. ప్రజలే సార్వభౌములు, వారి అధికారాన్ని తగ్గించడం సాధ్యం కాదు. కానీ ప్రజలు తమ అధికారాన్ని తమంత తాము ఉపయోగించుకోలేరు. తామెన్నుకున్న ప్రతినిధుల ద్వారా అధికారాన్ని నెరుపుతారు. ప్రజలు తామే సార్వభౌ మ అధికారాన్ని చెలాయిస్తే, దేశంలో అరాచకం ప్రబలుతుంది. అందువల్ల ప్రజల సార్వభౌమ అధికారం శాసనశాఖ సార్వభౌమ అధికారంగా పరివర్త న చెందింది.

ప్రజల చేత ఎన్నిక కాని న్యాయమూర్తులు అనేక అధికారాలు పొంది, ఎన్నికైన ప్రజాప్రతినిధుల అభిప్రాయాలకు తలొగ్గడానికి తిరస్కరించడం అప్రజాస్వామికమని చెప్పవచ్చు. కానీ అధికారాల విభజన భారత రాజ్యాంగంలోని ప్రాథమిక లక్షణం కనుక, దీన్ని పరిరక్షించాల్సిందే. అయితే మూడు శాఖల మధ్య అధికార పృథక్కరణ అనే అనే భావనను ఎన్నిక కాని న్యాయమూర్తులు మార్చివేశారు. బ్రిటన్‌లో పార్లమెంటే పరమోన్నతమైనది. ఇదేవిధంగా మన దేశంలో కూడా శాసనశాఖే నిస్సందేహంగా ఉన్నతమైనది. న్యాయశాఖకు తన పరిధిలో పూర్తి అధికారాలు ఉన్నట్టే, రాజ్యాంగంలోని 122, 212 అధికరణాల ప్రకారం శాసనశాఖ తన పరిధిలో ఉన్నతమైనది. శాసనశాఖ ఉన్నతి మొదలైనచోట న్యాయశాఖ ఉన్నతి ముగుస్తుంది.

1964లో ఉత్తరప్రదేశ్ అసెంబ్లీ స్పీకర్ ఇద్దరు హైకోర్టు న్యాయమూర్తులను తమ ఎదుట హాజరుకమ్మని ఆదేశించిన తీవ్రస్థాయి ఉదంతం కూడా భారత చట్టసభ చరిత్రలో ఉన్నది. సభా ధిక్కారాని కి పాల్పడిన పౌరులను శిక్షించే అధికారం తమకు ఉందనే వాదనను యూపీ అసెంబ్లీ ముందుకు తెచ్చింది. రాజ్యాంగానికి వ్యాఖ్యానం చెప్పే అధికా రం కూడా తమకు రాజ్యాంగం కల్పించిందనే ప్రాతిపదికను ఈ సందర్భంగా శాసనసభ ఉటంకించింది. సభా ధిక్కారానికి పాల్పడిన కేశవ్ సింగ్ అనే వ్యక్తిని అసెంబ్లీ స్పీకర్ జారీచేసిన వారంట్ ఆధారంగా అరె స్టు చేసి జైలుకు పంపారు. ఈ కేశవ్‌సింగ్ దాఖలు చేసిన హెబియస్ కార్పస్ పిటిషన్‌ను స్వీకరించి ఆయనను విడుదల చేయాలనే మధ్యంతర ఉత్తర్వు లు జారీచేసినందుకు న్యాయూర్తులకు శిక్షగా వారిని కస్టడీలోకి తీసుకొని హాజరుపరుచాలని అసెంబ్లీ స్పీక ర్ ఆదేశించారు. ఆ తర్వాత కేశవ్‌సింగ్ తన పిటిషన్‌లో అనేక వాస్తవాలను దాచిపెట్టారని న్యాయస్థా నం గ్రహించింది. వాస్తవాలు తెలిసిన మీదట కోర్టు కేశవ్‌సింగ్‌ను సరిగానే శిక్షించారని భావించి, ఆయన పిటిషన్‌ను కొట్టివేసి, మిగతా స్వల్ప శిక్షా కాలానికి జైలుకు పంపింది. ఈవిధంగా కథ సుఖాంతమైంది.

శాసనసభ, మండలి సంయుక్త సమావేశంలో ప్రసంగిస్తున్న గవర్నర్‌పై మైక్ విసిరినట్టి అనుచిత ప్రవర్తన తీవ్రమైనది అయినందున ఇరువురు కాం గ్రెస్ సభ్యులను బహిష్కరిస్తూ తెలంగాణ అసెంబ్లీ తీర్మానం చేసింది. ఈ విషయంలో న్యాయ కార్యదర్శి లేదా అసెంబ్లీ కార్యదర్శి పాత్ర ఏమీ లేదు. సభ చేసిన ఏకగ్రీవ తీర్మానమది. సభకు అటువంటి తీర్మానం చేసే అధికారం ఉన్నది. వారు కోర్టు ఆదేశాలను కనుక అమలుచేస్తే శాసనసభా ధిక్కారం కిం దికి వస్తుంది. సభ్యుడిని సస్పెండ్ చేయడం లేదా బహిష్కరించడం ద్వారా శిక్షించే అధికారం శాసనసభకు రాజ్యాంగంలోని 194(3) అధికరణం ద్వారా, పార్లమెంట్‌కు 105(3) అధికరణం ద్వారా సంక్రమించింది. బ్రిటిష్ కామన్స్ సభకు ఉన్నట్టి విశేషాధికారాలు, రక్షణలు 1950 భారత రాజ్యాంగం ద్వారా మన చట్టసభలకు సంక్రమించి కొనసాగుతున్నాయి.

శాసనసభలో జరిగినట్టుగా, న్యాయస్థానంలో ఎవరైనా న్యాయమూర్తి మీదికి ఏదైనా వస్తువును విసిరేస్తే తత్పరిణామం ఏవిధంగా ఉండేది? గవర్న ర్ పైకి మైకులు విసిరేసిన కాంగ్రెస్ శాసనసభ్యుల బహిష్కరణ కన్నా మరీ ఎక్కువ శిక్షే పడేది. అందువల్ల నియంత్రణలు, సమతుల్యతలపై జాతీయస్థా యి చర్చ అవసరం.

Fifty months of KCR rule makes a huge Difference-1 : Vanam Jwala Narasimha Rao


Fifty months of KCR rule makes a huge Difference-1
Vanam Jwala Narasimha Rao
The Hans India (19-08-2018)

Let me, as CPRO to Chief Minister K Chandrashekhar Rao, for exactly 50 months, since 19th of June 2014, present an eye witness yet concise account of the just completed 50 months tenure in the office of KCR with his apex team. After successfully spearheading the struggle and achieving Telangana as the 29th state of Indian Union, he went on to become its first Chief Minister. Since coming to power on June 2, 2014, the Chief Minister has focused on Governance with a difference and has left no stone unturned in defining, designing and delivering the schemes that the state and its people required.

I remember the day (17th June 2014), just two days before I officially assumed charge as CPRO to CM, when the CM presided over an informal marathon meeting lasting for more than eight hours, from afternoon till late in the evening, a fortnight after KCR was sworn in as CM.  He presented his vision of the state, emphasizing constantly the words, Telangana needs to be reinvented and reoriented.

During that meeting CM presented his vision on several aspects that the state would be facing and the process to deal with them. All subjects were covered like Telangana budget and the funds flow; sources of income; resource mobilization; agriculture loan waiver; fee reimbursement; KG to PG free and compulsory education; irrigation projects as a priority item; drinking water project; power projects and power supply without cuts; two bedroom housing for poor; massive employment program; single window industrial policy; police reforms; brand image of Hyderabad city; massive and schematic plantation; our Village and our Planning; land purchase scheme for Dalits etc. among others. 

Subsequently and from time to time, for taking forward his vision, CM held a series of review meetings, touching every aspect of development and welfare of the state and people. CM used to say time and again that the present Telangana state had never existed before in this form and has to be viewed as a new state and therefore, needs a historical beginning. That is how several Schemes were meticulously planned and designed by the CM with his personal touch. 

CM had been abroad only twice, once to Singapore and second time to China to attract foreign investments. On invitation, CM participated in the World Economic Forum’s Annual Meeting of the New Champions 2015, held in Dalian, China.

            The state during the last 50 months recorded remarkable growth in a very short time since it achieved separate hood. Today it has become a development and welfare role model state to the entire country. Every sector that suffered very badly during the erstwhile united rule have been rejuvenated. The people centric development designs and plans extended a helping hand to poor, vulnerable and downtrodden. Welfare measures benefited the have-nots and dis-advantaged immensely. As envisioned by CM the state has been reinventing and reorienting itself and, in the process, helping the Nation development.


KCR Government firmly initiated steps to overcome agrarian crisis that existed at the formation of state and strengthen agriculture sector and thereby enthuse self confidence in the farmer. Waiver of Rs 17,000 Crore Agricultural loans benefitting 35.29 Lakhs farmers, payment of Input Subsidies, waiving of transport tax on the Agriculture Tractors, increasing the amount of compensation to the members of the bereaved farmer families who committed suicide to Rs 6 lakhs, procuring and making available to the farmer the fertilizers and seeds well in advance, stringent steps against those who supply spurious fertilizers, pesticides and seeds were some of the measures initiated and implemented by KCR Government. 

            Telangana is the one and only state in the country which supplies quality power free of cost round the clock 24 hours to the farmer from First of January 2018. Those who cursed that Telangana will plunge into darkness if the state is formed had to swallow their words. In a short period from now, Telangana will become a power surplus state.

To make the farmers aware of the strength of unity, Rythu Samanvaya Samithis (Farmers Coordination Committees) were formed. These committees help the farmer right from seeding to obtaining support price for their product at every stage. Reservations have been introduced in Market Committees enabling individuals belonging to SC, ST, BC and Women become Chairman of the Market committees.

            For an everlasting permanent solution to the land disputes and for maintaining the land records with utmost transparency, State Government had done comprehensive cleansing of land records. The efforts of Government resulted in getting clarity of rights of land ownership in case of 94% of the lands in the state. The Government also initiated comprehensive reforms to achieve 100% transparency in the land registration system for which Dharani website has been designed.

            ‘RYTHU BANDHU’ aiming at investment support to agriculture is being implemented. Through this scheme every farmer owning a land gets at the rate of Rs. 4000 per acre per season for both the seasons amounting to Rs.8000. The Government has distributed cheques worth Rs.5,111 crores for the first crop to 49,49,000 farmers. It is for the first time in the history of the Country that on such a large-scale distribution of money to the farmers took place.

The Government started implementing through the Life Insurance Corporation of India from August 15, 2018 the Rythu Bhima scheme aiming at paying Rs. 5 lakhs insurance amount to the members of the bereaved farmer’s family within 10 days of the death and create confidence in the family. (To be continued tomorrow) 

లక్ష్మణుడికి వాతాపీల్వలుల చరిత్ర చెప్పిన శ్రీరాముడు .... శ్రీమదాంధ్ర వాల్మీకి రామాయణం...అరణ్యకాండ-22 : వనం జ్వాలా నరసింహారావు


లక్ష్మణుడికి వాతాపీల్వలుల చరిత్ర చెప్పిన శ్రీరాముడు
శ్రీమదాంధ్ర వాల్మీకి రామాయణం...అరణ్యకాండ-22
వనం జ్వాలా నరసింహారావు
ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక (19-08-2018)

పూర్వం ఒకప్పుడు వాతాపి, ఇల్వలుడు అనే సోదరులు బ్రాహ్మణ వేషం వేసి బ్రాహ్మణులను చంపుతుండేవారు. ఇల్వలుడు బ్రాహ్మణ వేషం వేసుకుని, బ్రాహ్మణుల దగ్గరకు పోయి, ఆ రోజున తన ఇంట్లో శ్రాద్ధం వుందనీ, నిమంత్రణకు రమ్మనీ, సంస్కృత భాషలో పిలుస్తాడు. పిలిచింది నిజమైన బ్రాహ్మణుడే అని మోసపోయి అంగీకరిస్తారు బ్రాహ్మణులు. వాడు తన తమ్ముడిని మేకగా చేసి, చంపి, ఆ మాంసాన్ని బ్రాహ్మణులకు వడ్డించేవాడు. (పూర్వకాలంలో మాంసం తినేవారు బ్రాహ్మణులు కూడా. దానిలోని చెడు గుణాలను, ఇలాంటి మోసాలను తెలుసుకొని దానిని నిషేధించారు). బ్రాహ్మణులు నోరారా తిని పొట్టలు తడవుకొంటూ కూర్చోగానే, ఇల్వలుడు "వాతాపీ రమ్ము...అని పిలిచేవాడు. అలా పిలవగానే వాతాపి వారి పొట్టలు చీల్చుకొని బయటకు వచ్చేవాడు. ఆ బ్రాహ్మణులు చనిపోయేవారు. వారిని వారిరువురూ పీకి తినేవారు.

ఈ విధంగా రాక్షసులవల్ల వేలాది మంది బ్రాహ్మణులు చనిపోయారు. అప్పుడు దేవతలు ప్రార్థించగా అగస్త్యుడు వారిని తన తపఃప్రభావం వల్ల శాంతింప చేశాడు. ఒకనాడు వీరు అగస్త్యుడికి నిమంత్రణం చెప్పగా అయన అంగీకరించి, భోజనానికి వెళ్ళి సర్వం బక్షించాడు. శ్రాద్ధం ముగించిన తరువాత ఎప్పటిలాగా ఇల్వలుడు వాతాపీ అని పిలిచాడు. అగస్త్యుడు అప్పుడు “నీ తమ్ముడి మీద రాక్షసాధమా, ఎందుకు భ్రాంతి? నీ తమ్ముడు జీవించి వున్నాడని అనుకుంటున్నావా? నీ భ్రాత చచ్చిపోయాడని తెలియదా? నా కడుపులోంచి బయటకు రావడం సాధ్యమా? నీ తమ్ముడు ఎక్కడ వున్నాడో చెప్తా విను. మేకలాగా నా కడుపులో పడి జీర్ణమై నరకానికి పోయాడు తెలియదా?” అని మందహాసంతో పలికాడు.

తన తమ్ముడు చనిపోయాడని తెలుసుకున్న ఇల్వలుడు కోపంతో అగస్త్యుడిని చంపడానికి ఆయన మీదకు పోవదానికి ప్రయత్నించగా, ఆ ముని, నిప్పులు కక్కే చూపులతో అతడిని భస్మం చేశాడు. అలాంటి మహిమ కలవాడి ఆశ్రమం ఇదే లక్ష్మణా, అని చెప్పాడు శ్రీరాముడు. ఇలా చెప్తున్న సమయంలో సూర్యుడు అస్తమించే సమయం కావడంతో, సాయం సంధ్య వార్చి, మునీశ్వరుడు ఇచ్చిన పళ్లను తిని, ఆ రాత్రి అక్కడె గడిపారు సీతారామలక్ష్మణులు. ఆ తరువాత మునీశ్వరుడి అన్నను దర్శించడానికి పోవడానికి అనుమతి కోరారు. అనుమతి లభించగానే, సుతీక్ష్ణుడు చెప్పిన దారి వెంట పోసాగారు. దారిలో రకరకాల చెట్లను, పొదలను, తోపులను, మద్దులను, తాటిచెట్లను, తుమ్మ చెట్లను, పూల చెట్లను, ఆ వనంలో చూసారు. అలా పోతూ అగస్త్యుడి ఆశ్రమం పొలిమేరలకు చేరుకున్నారు.


అగస్త్యాశ్రమానికి చేరువవుతూనే శ్రీరాముడు లక్ష్మణుడితో, "లక్ష్మణా! ఇక్కడికి సమీపంలోనే తన మహిమవల్ల అగస్త్యుడని ప్రసిద్ధికెక్కిన మునీశ్వరుడి ఆశ్రమం వుంది. ఈ వనం హోమధూమంతో నిండి వుంది. అలసిపోయినవారికి విశ్రాంతినిస్తుంది. నారచీరెలతో అందంగా వుంది. శాంతమైన మృగాలున్నాయి. రమ్యమైన పక్షుల ధ్వనులు వినిపిస్తున్నాయి. కాబట్టి ఇది ఋష్యాశ్రమాలలో చేరిన ప్రదేశమే. ఈ పుణ్యాత్ముడు ఈ దక్షిణ దిక్కికు వచ్చిన తరువాత రాక్షసులు క్రూర స్వభావం వదలి భయంతో ఋషులను సమీపించి హింసించడం లేదు. దక్షిణ దిశకు అగస్త్య దిశ అని పేరుంది. సూర్యుడిని అడ్దగించాలనుకున్న వింధ్యపర్వతం ఈయన ఆజ్ఞతో నేలతో సమానమైంది. అగస్త్యుడు చిరకాలం జీవించి వుండేవాడు. ఇతడి ఆశ్రమంలో అందరూ వినయవంతులు...భయభక్తులున్నవారు. ఈయనను వీరు-వారు అనే భేధం లేకుండా అందరూ సేవిస్తారు. కాబట్టి మనం సేవిస్తే మనకూ మేలు కలుగుతుంది. మనం వనవాసం చేయాల్సిన పద్నాలుగేళ్లలో గడచిపోయిన కాలం పోగా, మిగిలిన కాలం ఈయనను కొలిచి ఈ ఆశ్రమంలోనే వుందాం. ఈయన ఆహార నియమాలు కలవాడై అల్పాహారమే త్స్సుకుంటాడు కాబట్టి ఈయనను గంధర్వులు వచ్చి చూసి పోతుంటారు. వంచకులు, అసత్యవాదులు ఈ ఆశ్రమంలో బతకలేరు. దేవ-యక్ష-గంధర్వులు కూడా ఇక్కద ఆహార నియమలు పాటిస్తారు. ధర్మంలో ప్రేమగా వుంటారు. ఇక్కడ తపస్సు చేసిన అనేకమంది తమ తపస్సిద్ధి వల్ల దేహం వదలి సూర్య తేజంతో విమానాల మీద దేవలోకాలకు పోయారు. ఇక్కడికి ఋషులు మాత్రమే కాకుండా ఇతర భూతాలు కూడా వస్తు-పోతూ వుంటాయి. దేవతలను దర్శించి, వారిని స్తుతించి, నమస్కారం చేయడం వల్ల, దేవతలు వారికీ దేవత్వాన్ని, యక్షత్వాన్నీ అనుగ్రహిస్తారు. లక్ష్మణా, అగస్త్య్డి ఆశ్రమానికి వచ్చాం. నువ్వు ముందుగా పోయి, నేను, జానకి వచ్చామని చెప్పు. త్వరగా పో" అనగా లక్ష్మణుడు అలాగే చేశాడు.

Monday, August 13, 2018

India needs a new direction : Vanam Jwala Narasimha Rao


India needs a new direction
and
In want of a new direction
and
Script a new narrative in polity
Vanam Jwala Narasimha Rao
The Hans India (14-08-2018)
Millennium Post, New Delhi (15-08-2018)
Telangana Today (18-08-2018)

            The India envisaged by our great leaders of yester years is in stark contrast with how the nation stands in present times.
The National Pledge which is commonly recited by Indians at public events and during the Independence Day and Republic Day was composed by a little known Telanganite-born in Anneparti, Nalgonda District-Pydimarri Venkata Subba Rao, a noted author in Telugu and a bureaucrat.  While serving as the District Treasury Officer of Vishakhapatnam District in 1962 in the then Andhra Pradesh he composed this and later presented to Late Tenneti Viswanadham a former Minister and Member of Parliament who forwarded it to the then Education Minister PVG Raju.

The Pledge goes like: “India is my country. All Indians are my brothers and sisters. I love my country and I am proud of its rich and varied heritage. I shall always strive to be worthy of it. I shall give my parents, teachers and all elders respect and treat everyone with courtesy. To my country and my people, I pledge my devotion. In their well-being and prosperity alone, lies my happiness”.

The question is, while remembering the struggle for independence spearheaded by our great leaders who are no more now, to what extent the words in the pledge, or to that matter to what extent the fruits envisioned during the freedom moment are relevant today? Is there a brotherhood and sisterhood among us? Are we really proud of our rich and varied heritage still? Are we worthy of our country? Are we politically in a position to steer the country towards progress? Do we have a perfect National Agenda to take the people forward looking? Are we in a position to compete globally with other nations? Where do we stand and where do we place ourselves in many areas?

Yes…the country needs a new direction as seventy one years have passed since independence. Still the country and its people are struggling for basic minimum needs with significant chunk of our people suffering from poverty and are either unemployed or underemployed. There are countries that were poorer than us when they became independent but as the days passed, they achieved remarkable growth by leveraging their economies to a larger extent.


Quite a number examples should suffice the poor performance of India when compared to other countries. The best example is that of China which is our neighbouring country on the other side of Himalayas. China has been consistently maintaining a high growth rate since 1979. From 1992 onwards, for more than 25 years, it has been continuously registering very rapid growth. The GDP of China was less than that of India till 1971. Now it is four times of India. India’s GDP in 1968 was 180 Billion Dollars and that of China then was just 134 Billion Dollars. By 2016 China reached 9504 Billion Dollars where as India could reach to a mere 2465 Billion Dollars. In other words China increased by more than 70% and India by little over 13%. What a drastic difference! Similarly, the percapita income of China which was just 172.91 dollars in 1968 increased nearly by 40% in 2016 whereas that of India which stood more than China at 340.36 dollars in 1968 could grow only by 5.47% and register just 1861 dollars by 2016. This is a serious concern and should be addressed sensibly.

In power supply front as on today if we have just 3.45 Lakhs Mega Watts installed capacity with 1122 units per head, China has 17.77 Lakhs Mega watts Capacity with 4475 units per head! The land useful for cultivation in India was 41 Crores of Acres in 1979 and by 2015 it got reduced to 39 Crores acres. In China However in the same period it increased from 24 Crores to 29.75 Crores.

East Asian Tigers like South Korea, Singapore and Taiwan and ASEAN countries like Malaysia, Indonesia, Thailand, Vietnam, Philippines etc achieved miraculous growth. Japan rose from ashes to become a country with one of the highest percapita income in the world.

What is required is what suits our country. Can’t we leverage the wealth and inner strength of our country and its economy? What is stopping us? It is not an insurmountable problem and of course it is just a mindset issue. If we have to develop India, it requires out-of-the box thinking and not just the routine way as has been done during the past 71 years. The customary talk of “Best Practices” should be dropped and let us think of “Next Practices”. A growth centric tactic for issues aiming at reinventing and reorienting India moving away from stereotyped practices is the need of the hour. We have to first get rid of poverty of thought and plan in a big way instead of incremental thinking.



Then who are responsible for all the ills? The Nehru-Gandhi leadership Congress Party era followed by Morarji-VP Singh leadership Janata-National Front era and then the Vajpayee-Modi BJP era with in between PV-Manmohan Congress era are squarely responsible for all that happened in the past 71 years. But basically it was either the Congress party or the BJP that were at the helm of affairs.

To what extent Nehru’s policy of agrarian reform, industrialization as import substitution and mixed economy where there was to be the government controlled public sector coexisting with the private sector, helped this country to develop needs to be studied and analysed now. He initially believed that the establishment of basic and heavy industry was fundamental to the development and modernization of the Indian Economy. Did it help or not?

Indira Gandhi at one stroke nationalized 14 major private sector banks, industries like coal and services like insurance. Whether the move helped India to march fast or it was a counter productive one also requires to be studied in-depth. As was seen then, did the banks nationalization free the economic growth of the country from the clutches of a few vested interests and thrown open the banking facilities to the common people or not? It is said often then that the corrupt misuse of Banks for political gains was one of the negative fall outs.


The technological advancements of Rajiv Gandhi era which are supposed to be a turning point in that front have not been consolidated even during his regime. He was although allegedly involved in Bofors scandal and could hardly escape from it. This certainly resulted in hindering the development of the country at that point of time.

In a way PV Narasimha Rao though tried his level best through Economic Reforms, dismantling of License Raj, globalisation and rescuing India from near bankruptcy to what extent they were consolidated in the later regimes of BJP is a question to be answered. If at all there was a development of India it was certainly during his tenure but unfortunately could not be sustained long.

Manmohan’s Rural Health Mission, Aadhar experiment and the RTI Act, though were his achievements had no direct impact on the country’s growth. Atal Bihari Vajpayee the first non-congress PM to complete a full five year term probably had nothing great to his credit barring Pokhran nuclear tests, Sarva Siksha Abhiyan and National Highways Development Project and the biggest failure was his India Shining campaign.  

With Demonetization and GST experiment Modi the present PM had gained a big negative name and how do they contribute to country’s growth is yet to be seen. There was nothing significant during the rest of the period and it was mainly alternate governments assuming charge one after another.

India needs a momentous change and maybe it is possible if the political system is changed as the national political parties and the present political system failed the nation.

హనుమంతుడిని బ్రహ్మాస్త్రంతో బంధించిన ఇంద్రజిత్తు ..... ఆంధ్రవాల్మీకి వాసుదాసు సుందరకాండ ఎందుకు చదవాలి? : వనం జ్వాలా నరసింహారావు


హనుమంతుడిని బ్రహ్మాస్త్రంతో బంధించిన ఇంద్రజిత్తు
ఆంధ్రవాల్మీకి వాసుదాసు సుందరకాండ ఎందుకు చదవాలి?
వనం జ్వాలా నరసింహారావు
సూర్య దినపత్రిక (13-08-2018)
తండ్రిమాటలు విన్న ఇంద్రజిత్తు, వినయంతో ఆయనకు ప్రదక్షిణ చేసి నమస్కరిస్తాడు. దేవతలతో సమానమైన బలమున్న ఇంద్రజిత్తు, గర్వంతో యుధ్ధానికి తగిన ప్రయత్నాలు చేసి, బంధువులందరి గౌరవాభిమానాల మధ్య, పున్నమినాటి సముద్రిడిలా పొంగిపోయి, గరుడవేగంతో సమానంగా పోగల గుర్రాలు కట్టిన రథమెక్కి ఇంటినుండి కదుల్తాడు. ఉత్తమోత్తమ రథికుడైన ఇంద్రజిత్, హనుమంతుడిని సమీపిస్తుంటే, అతడి రథచక్రాల ధ్వనినీ, అల్లెత్రాటి మ్రోతనూ విన్న ఆంజనేయుడు, తగినవాడే యుధ్ధానికి వస్తున్నాడని సంతోషంతో సింహనాదం చేసాడు. ఏం జరుగుతుందో చూద్దామని ఆకాశంలో సంచరించే నాగులు, యక్షులు, ఋషిశ్రేష్టులు గుమిగూడారు ఆనందంతో.

భయంకరమైన విల్లు, పదునైనబాణాలు పట్టుకుని యుధ్ధానికి పోతున్న ఇంద్రజిత్తు వేగానికి జంతువులు అరిచాయి, దిక్కులు కాంతిహీనమయ్యాయి, పక్షులు ఆకాశానికెగిరి కూయసాగాయి. ఇంద్రజిత్తు బాణవర్షాన్ని కురిపిస్తూ, హనుమంతుడి దగ్గరకు పోయేప్రయత్నం చేయగా, ఆయన కంఠధ్వనికి, కొండలు బద్దలయ్యి, భూమికదిలి, మేఘాలు చెదిరిపోయాయి. ఇంద్రజిత్తు వేస్తున్న బాణాలు, విచ్చలవిడిగా వచ్చి హనుమంతుడిని తాకాయి. ఈ వీరులిద్దరూ దేవదానవుల్లా విరోధంతో యుద్ధం చేయసాగారు. సందులేక వస్తున్న ఇంద్రజిత్తు బాణాలను అడ్డుకునేందుకు, దేహాన్ని పెంచిన ఆంజనేయుడు వాయుమార్గంలో తిరగసాగాడు. ఇంద్రజిత్తు బంగారుకొన ములుకు బాణాలను అతివేగంగా వేస్తుంటే, రాక్షసుల ఆనందానికి హద్దులేకుండాపోయింది. ఆంజనేయుడేమో, కోపంతో, ఇంద్రజిత్తు వేస్తున్న బాణాలను వ్యర్ధం చేయటానికీ, తనకు తగలకుండా చేసుకోవటానికీ, సకలప్రయత్నాలూ చేసాడు. కాసేపు ఆ బాణాలమధ్య వేగంగా తిరిగాడు. కాసేపు ఎదురుగా కనిపించాడు. కనిపించాడని బాణం వేసేలోపల, ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయేవాడు. ఇంతలోనే మీద దూకేవాడు. కాసేపు చేతులడ్డం పెట్టుకునేవాడు.

ఇద్దరూ యుద్ధంలో, సమర్ధులే! ఇద్దరూ అతివేగంగా, అంతులేని పరాక్రమంతో, భూతసమూహాలు ఆశ్చర్యపోతుంటే యుద్ధం చేసారు. వారిద్దరిలో తేడా కనిపించలేదు. ఒకరిలోపం ఇంకొకరికి తెలవడం కష్టమయింది. తన బాణాలన్నీ వ్యర్ధమైపోతుంటే, ఏంచేయాలన్న ఆలోచనలో పడ్డాడు ఇంద్రజిత్తు.

ఆంజనేయుడెంతకూ తనకు చిక్కడంలేదనుకున్న ఇంద్రజిత్, భుజబలంతో వీడిని చంపడం వీలుకాదనీ, ఏవిధంగానైనా కట్టేయాలనీ, భావించి బ్రహ్మాస్త్రం సంధించాడు. అది ఆంజనేయుడిని కట్టేయడంతో, కోతి నేలకూలిందని సంతోషించారు రాక్షసులు. కాళ్లూ, చేతులూ కదిలించలేక సోలిపోయిన ఆంజనేయుడు, బ్రహ్మ తనకిచ్చిన వరాన్ని గుర్తుచేసుకుంటాడు. భుజపరాక్రమం చాలించి, బ్రహ్మ ఆజ్ఞను దాటకుండడమే మేలని తలుస్తాడు. రాక్షసులకు కొంచెం సేపు చిక్కిపోయినా, తనకు వరాలిచ్చిన బ్రహ్మ, ఇంద్రుడు, తండ్రి వాయుదేవుడు, తన్ను రక్షిస్తుంటే, తనకొచ్చిన భయమేదీలేదనుకుంటాడు.


(ఇంద్రజిత్తు బుద్ధిహీనతకు ఇది ఒక దృష్టాంతం అనిపిస్తున్నది. అస్త్రాలన్నింటిలోనూ అవక్ర పరాక్రమం గలది బ్రహ్మాస్త్రమే! దానికి ఎదురులేదు. అలాంటి బ్రహ్మాస్త్రాన్ని అల్ప కార్యాలను సాధించడానికి ప్రయోగించరాదు. ఆవేళ సీతమ్మ తృప్తికై కాకిని శిక్షించడానికి రాముడు బ్రహ్మాస్త్రాన్ని సంధించాడు. ఇంద్రజిత్తు తన ప్రబల శత్రువైన రాముడిని తప్పించి హనుమంతుడిపైన వేయడమేమిటి? అవివేకం కాకపోతే! పైగా హనుమంతుడు దూతకదా! ఓర్పూ-నేర్పూ లేనివాడిగా ఇంద్రజిత్తు మిగిలిపోయాడు)

బ్రహ్మ రుద్రేందాదుల వరాలను పొందిన నిరుపమ పరాక్రమశాలి హనుమంతుడు. అతడిని ఏ అస్త్రాలూ బంధించలేవు. కించిత్తు దైవ శాపం వుంది కనుక హనుమను బ్రహ్మాస్త్రం కించిత్తు సమయమే బాధించగలిగింది. తరువాత విడిచి పెట్టింది. ఇది గమనించిన ఇంద్రజిత్తు ఇదంతా తన ప్రభావమే అనుకుంటాడు. అసమర్థతను సామర్థ్యంగా భావించిన ఇంద్రజిత్తును చూసి, ఇదీ తనకు మేలేనని భావిస్తాడు హనుమంతుడు.

వీళ్లకు చిక్కినా తన్నేమీ చేయలేరనీ, ఏంచేయాలన్నా రావణాజ్ఞ తప్పనిసరనీ, ధైర్యం తెచ్చుకుంటాడు. తనను పట్టుకుని రావణుడి దగ్గరకు తీసుకునిపోతారుకనుక, వాడితో మాట్లాడటానికీ, వాడి అభిప్రాయం తెలుసుకోవటానికీ, ఇదొక మేలైన అవకాశమని భావిస్తాడు. ఇలా ఆలోచిస్తూ హనుమంతుడు, కదలక, మెదలక వూరుకుండిపోయాడు. దుష్ట రాక్షసులు తనమీదపడి, నారతాళ్లతో, నారగుడ్డలు కలిపి, తన్ను కట్టేస్తుంటే, కోతిగుణం తెలిపేవాడిలా కేకలు వేయసాగాడు.

హనుమంతుడు పడిపోవడం చూసిన రాక్షసులు కోపంతో, బలమైన పగ్గాలను నారవస్త్రాలతో ముడేసి, కడు ప్రయత్నంతో తన్ను కట్టేస్తుంటే, రావణుడిని చూడవచ్చుకదా అన్న కోరికతో, ఆ కట్లు సహించి వూరుకున్నాడు ఆయన. రాక్షసులు తాళ్లతో, పగ్గాలతో, హనుమంతుడిని కట్టేయగానే, బ్రహ్మాస్త్రబంధాలు తెగిపోయాయి. బ్రహ్మాస్త్రబంధాలు మరో బంధాలతో కలిస్తే వ్యర్ధమైపోతాయి. అసమాన శక్తిగల ఈ అస్త్రం, ఈవిధంగా నిష్ప్రయోజనమైపోవడం చూసిన ఇంద్రజిత్త్తు, శోకిస్తూ, అయ్యో! ఎంతగొప్ప ప్రయత్నం ఇలా వ్యర్ధమైపోయిందేనని బాధపడ్తాడు. ఈ రాక్షసులు అజేయమైన మంత్రశక్తిమీద నమ్మకంలేక ఇలా చేసారుకదా! అనుకుంటాడు. ఈ అస్త్రం మళ్లీ ప్రయోగించలేమనీ, ఇది వ్యర్ధమైన చోట మరింకే అస్త్రం పనిచేయలేదనీ, ఇప్పుడేంగతనీ, రాక్షసులందరూ నాశనమైపోయే రోజొచ్చిందనీ బాధపడ్తాడు. తన దేహాన్ని కట్టేసిన అస్త్రబంధాలు వదిలిపోయిన సంగతి ఎరుగని ఆంజనేయుడు చిక్కుబడివున్నాడనీ, తెలిస్తే విజృంభిస్తాడనీ, అప్పుడేంగతనీ  ఇంద్రజిత్తు ఆలోచనలో పడిపోయాడు.

(ఇంద్రజిత్తు హనుమంతుడిని, "బ్రహ్మాస్త్రం"తో బన్ధిన్చిన తర్వాత, రాక్షసులు, తాళ్లతో, పగ్గాలతో తిరిగి కట్టేయగానే, బ్రహ్మాస్త్ర బంధాలు తెగిపోయాయి. బ్రహ్మాస్త్ర బంధాలు మరో బంధాలతో కలిస్తే, ఆ బంధాలు విడిపొయినట్లే! దీనర్థం: ప్రపత్తి చేసినవాడు, దాని మీద విశ్వాసం లేక పోతే, ప్రపత్తికి సహాయ పడుతుందని వేరే సాధనాన్ని వుపయోగిస్తే, "ప్రపత్తి" చెడిపోతుంది. ప్రపత్తి లో వున్న అపాయం ఇదే! ఇతర "ఉపాయాల"ను అది సహించదు. ఉత్తములు నీచ సహవాసాన్ని సహించరుకదా! అంతే భరన్యాసం చేసినవాడు మళ్లీ సొంత ప్రయత్నం చేస్తే వాడికి భరన్యాస ప్రభావం మీద నమ్మిక లేనట్లే! భరన్యాసం చేసినవాడు అకించనుడిగా భావిస్తూ వుండాలని పెద్దలంటారు)