‘Arjuna Vishada Yoga’ and the Priceless Lessons the Civil Society is Learning: Vanam Jwala Narasimha Rao

 ‘Arjuna Vishada Yoga’ and the Priceless

Lessons the Civil Society is Learning

Lord Sri Krishna's cautions Arjuna that

despondency was unworthy of a warrior

Vanam Jwala Narasimha Rao

(The Hans India July 19, 2026)

{In contemporary society, many individuals often burden themselves with the belief that everything depends solely upon their actions, leading to pride in success or despair in failure. Krishna’s teaching encourages deep humility: one must act responsibly and courageously. Sri Krishna imparted core philosophical wisdom, establishing the Gita’s foundational distinction between the eternal Atman and the perishable body. The courage to recognize one’s limitations and learn from a trusted source of wisdom is a transformative trait} – Editor’s synoptic note

With Bhishma deploying the Nara Vyuha (Man Formation) for the Kauravas, Dhrishtadyumna the Achala Vyuha (Immovable Formation) for the Pandavas, the Mahabharata War commenced. Sri Krishna and Arjuna blew Panchajanya conch and Devadatta respectively. Arjuna though raised his Mighty Gandiva Bow, as a profound grief paralyzed him, it slipped from his hands. He saw all his beloved relatives such as grandfathers and respected teachers across the field, and the need to slay them by him.

Arjuna confessed to Krishna his inability to commit to such horrific cruelty. His anguish was the result of a deep conflict between warrior duty and profound affection for those on the opposing side. Arjuna declared he would not accept war, seated in his chariot, and collapsed into deep despondency, an emotional state known as Arjuna Vishada Yoga (The Yoga of Arjuna's Despair), which directly initiated the dialogue of the Bhagavad Gita, and served as the catalyst for Sri Krishna to impart its eternal wisdom.

The grief was not mere weakness. It marked the starting point for profound spiritual inquiry. Eventually Arjuna’s crisis unfolds divine wisdom. The Bhagavad Gita suggests that wisdom often begins with uncertainty. Arjuna did not suppress his doubts. He confronted them honestly and sought guidance. The message is clear. In contemporary life, everyone with humility and willingness must continuously learn. Sri Krishna cautioned Arjuna, that such despondency was unworthy of a warrior, and prepared him for battle.

Arjuna then, honestly confessed his ignorance of True Dharma, and sincerely implored Sri Krishna to clarify his duty. Krishna replied that there was no need to mourn for the living or the dead, as both states are dictated by destiny, and once the mind is endowed with radiant discrimination, all sorrows naturally disappear. Krishna's criticism targeted the paralysis and confusion preventing Arjuna from fulfilling his rightful duty, that marked a vital turning point. Arjuna ceases to argue as an equal, consciously accepting Krishna as his guru.

Thus, an enlightened understanding becomes the central theme of Bhagavad Gita, that wisdom is the willingness to admit, ‘I do not know.’ Arjuna's transformation begins when he acknowledges confusion and seeks guidance. ‘Just as the human body passes through childhood, youth, and old age, and just as a person discards worn-out garments for new ones, the Self abandons one body to assume another. The Self is never destroyed by this passage, but only the physical body perishes. Knowing neither birth nor death, the Self (Purusha) cannot be harmed by weapons, nor does it inflict or receive suffering.’

‘It is eternal and cannot cease to exist.’ Because the body is perishable and possesses no enduring reality, Krishna reminds Arjuna that no one should grieve. ‘Birth and death must be accepted as natural processes of existence. Anyone believing the Self can destroy or be destroyed lacks true understanding.’ Through these principles, Sri Krishna imparted core philosophical wisdom, establishing the Gita's foundational distinction between the eternal Atman and the perishable body. The courage to recognize one's limitations and learn from a trusted source of wisdom is a transformative trait.

The analogy of changing worn-out clothes remains one of the most celebrated metaphors in Indian philosophy. Within the Gita's framework, grief arises from misidentifying the eternal Self with the temporary physical body. Here, the core message remains powerful: human suffering is intensified by treating temporary conditions as permanent realities. Careers end, possessions disappear, relationships change, and bodies age. Krishna's teaching encourages a broader perspective that distinguishes the transient from the enduring.

This mindset fosters deep resilience during times of loss, change, and uncertainty without diminishing human emotion. Krishna proclaims that the Purusha (Self) neither perishes nor destroys anyone, revealing, ‘The Self is none other than Myself.’ For the manifestation of the Supreme Person (Purushottama), the awakening of Selfhood impels all actions. Lord Krishna reminded Arjuna that righteous warfare was his foremost duty as a Kshatriya, He emphasized that duties must be executed without attachment to results, offering success, failure, victory, and defeat unto the Divine.

Upon attaining true spiritual knowledge, the restrictive bondage of karma dissolves of its own accord. Through these insights, Sri Krishna sought to liberate Arjuna from two destructive forces: Ahamkara (the ego-driven belief that ‘I am the doer’) and Mamakara (possessive delusion). Krishna's counsel advocates the concept of wholehearted effort combined with inner freedom from result-obsession. Whether in public service, professional life, scholarship, or family responsibilities, true excellence lies in performing one's duty conscientiously while maintaining equanimity toward outcomes.

Once Sri Krishna dispelled his doubts, Arjuna stood up and acknowledged that the message conveyed was exceedingly profound and sacred. He declared that hearing this ultimate spiritual truth had completely shattered his delusions. Upon request, Sri Krishna granted Arjuna divine sight and manifested His Cosmic Form (Visvarupa). This sparked a significant internal transformation. At the dialogue's beginning, Arjuna was paralyzed by grief, doubt, and moral confusion. By this stage, he had regained immense clarity, though not yet complete realization.

Spiritual progression dictates that knowledge must first remove intellectual confusion before a seeker can desire direct experience. This path: moving from doubt to understanding, and finally to vision, is a recurring spiritual pattern. Arjuna's request to behold the Visvarupa reflects a deeply human longing: intellectual conviction alone is often insufficient. Seeker and student alike pursue a direct encounter with truth. In contemporary terms, genuine understanding is not merely the passive accumulation of ideas.  It requires a profound shift in perception that enables individuals to see themselves, their duties, and the larger cosmic order in a completely new light.

Beholding that glorious Visvarupa, which contained the entire universe, stood as the root cause of all creation, spanned the earth and sky, and emitted a dazzling brilliance, Arjuna praised Sri Krishna in countless ways. Sri Krishna then declared: ‘Arjuna, I am Time, the destroyer of all worlds, risen to annihilate the multitudes gathered on this battlefield. You shed the delusion that you are the ultimate killer. Bhishma, Drona, and other warriors were already destined to die. Just fight as an instrument, win victory, and rule.’

Arjuna was asked to recognize himself not as the ultimate controller of events, but as a conscious participant in a cosmic process already set in motion. In contemporary society, many individuals often burden themselves with the belief that everything depends solely upon their actions, leading to pride in success or despair in failure. Krishna’s teaching encourages deep humility: one must act responsibly and courageously, yet acknowledge that outcomes are shaped by forces far greater than an individual's will. Declaring Arjuna a divine instrument (Nimitta Matra) Krishna commanded him to rise and fight.

Arjuna's plea to see Krishna's gentle form reflects a timeless human tendency: while we seek ultimate truth, we often find its raw, infinite magnitude difficult to bear. The return to a familiar form symbolizes the restoration of a personal relationship through which divine wisdom can be safely assimilated and lived. Significantly, after delivering this cosmic teaching, Krishna did not compel blind obedience. Instead, He asked Arjuna to deliberate upon the knowledge critically and then choose his own path. Authentic guidance enlightens but never coerces.

‘Arjuna Vishada Yoga’ is the timeless story of every individual and every society confronted with a moral crisis. Today, civil society often witnesses injustice, the erosion of constitutional values, or the denial of fellow citizens' legitimate democratic rights, yet remains silent, uncertain, or inactive: much like Arjuna lowering his Gandiva.

The Bhagavad Gita teaches that despair is not the destination but the beginning of moral awakening. Like Arjuna, Civil Society must rise above confusion and discharge its duty with courage, discernment, and unwavering commitment to Dharma, especially when the ‘Democratic Rights of Even a Single Eligible Elector are Placed at Risk.’ 

భారతావనిలో బ్రాహ్మణ రాజ్యాలు, రాజులు, చక్రవర్తులు >>>>> (స్వర్గీయ బిఎన్ శాస్త్రి ‘బ్రాహ్మణ రాజ్య సర్వస్వం’ ఆధారంగా) : వనం జ్వాలా నరసింహారావు

 భారతావనిలో బ్రాహ్మణ రాజ్యాలు, రాజులు, చక్రవర్తులు

(స్వర్గీయ బిఎన్ శాస్త్రి ‘బ్రాహ్మణ రాజ్య సర్వస్వం’ ఆధారంగా)

వనం జ్వాలా నరసింహారావు (ప్రజాతంత్ర జూలై 19, 2026)

స్వర్గీయ డాక్టర్ బి ఎన్ శాస్త్రి రచించిన ఏడువందల పేజీల బృహత్ అధ్యయనాత్మక, పరిశోధనాత్మక గ్రంథం, ‘బ్రాహ్మణ రాజ్య సర్వస్వం’ వాస్తవంగా చెప్పాలంటే బ్రాహ్మణ రాజులకు సంబంధించిన ఒక అరుదైన ‘విజ్ఞాన సర్వస్వం’ అనవచ్చేమో. భారతావనిలో బ్రాహ్మణ రాజ్యాల ఆవిర్బావం, ఆరోహణ, అవరోహణల సమగ్ర విశ్లేషణ ఈ పుస్తకంలో పొందుపరచడం జరిగింది. దాని క్లుప్తీకరణ ఈ వ్యాసం. భారత దేశ మహోన్నత నాగరకిత చరిత్రకు శ్రీకారం చుట్టి, వైదిక ధర్మం వర్ధిల్లడానికి అమోఘమైన కృషి చేసి, మంత్రి, దండనాయక, పురోహిత పదవులను మాత్రమే అలంకరించడం కాకుండా, అవసరార్థం, ఆపద్ధర్మంగా, ప్రజారక్షణ ధ్యేయంగా, సామ్రాజ్యాలను స్థాపించిన మహనీయులు బ్రాహ్మణులు.

అంతగా ప్రాచుర్యం పొందని, చరిత్రకార్లు పొందనీయని, ప్రసిద్ధమైన 26 బ్రాహ్మణ రాజ్య వంశాల గురించి పరిశోధనాత్మకంగా, సోదాహరణంగా, నిరూపిస్తూ, విపులీకరించారు శాస్త్రిగారు తన ‘బ్రాహ్మణ రాజ్య సర్వస్వం’  పుస్తకంలో. ఇందులోని యావత్ సమాచారం అధ్యయనం, పరిశోధన, శాసనాలలాంటి సాక్ష్యాధారాల ఆధారంగా సేకరించి క్రోడీకరించినదే. ఋగ్వేదం, ఋషులు, మహర్షులు, రాజులు, మహారాజులు, చక్రవర్తులు, బ్రాహ్మణాలు, ఉపనిషత్తులు, ఆర్యులకాలంనాటి వ్యవసాయం, సాంఘిక, సామాజిక అంశాలు, జానపదాలు, గణతంత్ర రాజ్యాల సంక్షిప్త సమాచారం ఆ అరుదైన, అపురూపమైన, మహత్తర అధ్యయన గ్రంధంలో నిక్షిప్తం చేశారు, నాకు వ్యక్తిగతంగా పరిచయమున్న బి ఎన్ శాస్త్రి గారు.

శుంగ వంశీయ బ్రాహ్మణ రాజులు మగధ సామ్రాజ్యాన్ని క్రీస్తు పూర్వం 185 నుండి క్రీస్తు పూర్వం 73 వరకు 112 సంవత్సరాలు పాలించారు. చారిత్రిక, శాసనపరమైన ఆధారాలను బట్టి, వీరిది భారద్వాజ గోత్రం. వేదవేదాంగాలను, సకల శాస్త్రాలను అధ్యయనం చేసినవారు. వైదిక మతోద్ధరణ దిశగా, మౌర్య వంశీయుల కాలంలో కుల బ్రాహ్మణులుగా, వైదిక మతవ్యాప్తికి అమాత్య పదవులను అధిష్టించి, క్రమేపీ రాజకీయాలలో ప్రవేశించి, వైదికధర్మ నిరతితో, ప్రజలను ఉత్తేజితులను చేసి వారిని వైదిక మతం వైపు మరల్చారు. శుంగ వంశీయ చివరిరాజైన దేవభూతి మరణానంతరం, మంత్రి వాసుదేవుడు, మగధ సింహాసనాన్ని అధిష్టించి కాణ్వ వంశాన్ని స్థాపించాడు.

ఈ వంశానికి చెందిన నలుగురు రాజులు,  మగధ సామ్రాజ్యాన్ని 45 సంవత్సరాలు పాలించారు. వాస్తవానికి శుంగ వంశపు 112 సంవత్సరాల రాజ్యపాలనలో చివరి 45 సంవత్సరాలు కాణ్వ వంశీయుల పాలన ఇమిడి వున్నది. ఆ తరువాత శాతవాహన వంశ ప్రభువులు, అజేయులై మగధ సామ్రాజ్యాన్ని జయించి, సువిశాల  భారత భూభాగాన్ని పాలించారు. కాణ్వ వంశం అంతరించిన తరువాత గుప్త సామ్రాజ్య స్థాపన వరకు మగధ రాజ్య చరిత్ర అనిశ్చితంగా వున్నది. శాతవాహన చక్రవర్తులలో గౌతమీపుత్ర శాతకర్ణి అమితమైన బలపరాక్రమ సంపన్నుడు. దక్షిణాపథానికి మజోజ్వల చరిత్రను అందించి, భారతదేశ మహోన్నత చరిత్రకు శ్రీకారం చుట్టిన శాతవాహనులు తెలుగువారి కీర్తి చంద్రికలను దిగ్దిగంతాలకు వ్యాపింప చేశారు. వీరి తొలి నివాసం కరీంనగర్ జిల్లాలోని కోటిలింగాల ప్రాంతం.

శాతవాహనుల తరువాత దక్షిణాపథాన స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించుకున్న వారిలో ఇక్ష్వాకు వంశీయులు కూడా వున్నారు. గుంటూరు, నల్లగొండ, మహబూబ్ నగర్, కృష్ణా, పశ్చిమ గోదావరి, జగ్గయ్యపేట, మధిర, నేలకొండపల్లి ప్రాంతాలు ఇక్ష్వాకు వంశీయుల పాలనలో వుండేవి. ఇక్ష్వాకు వంశీయుల పాలనాకాలంలో నాగార్జునకొండలోని బౌద్దారామ విహారాలు, చైత్యాలయాలు, పారావత మహావిహారం, సరికొత్త అందాలను సంతరించుకున్నాయి. ప్రపంచ వ్యాప్తంగా వున్న బౌద్ధ సన్యాసులు, ప్రచారకులు, గురువులు, మతాభిమానులు, వేల సంఖ్యలో నాగార్జునకొండ బౌద్ధ క్షేత్ర సందర్శనానికి వచ్చేవారు.

పల్లవ రాజ్యాన్ని స్థాపించడంతో, ఇక్ష్వాకు రాజ్యం అంతరించింది. మొత్తం ఏడు శతాబ్దాల పాటు కొనసాగిన వీరి పాలనలో, ప్రాచీన పల్లవులది మూడు శతాబ్దాలు, మహా పల్లవులది నాలుగు శతాబ్దాలు సాగింది. ఇక్ష్వాకు, విష్ణుకుండిన వంశీయుల చరిత్రలలో పల్లవ రాజన్యుల ప్రశంస వున్నది. ఇక్ష్వాకుల అనంతరం పాలించినవారు బృహత్పలాయన వంశీయులు. శాతవాహనుల అనంతరం పాలించిన రాజ వంశాలలో శాలంకాయన వంశం ఒకటి. శాతవాహన సామ్రాజ్య పతనానంతరం ఆంధ్రదేశాన్ని ఏకఛ్చత్రాదిపత్యంగా పాలించిన బ్రాహ్మణ రాజవంశాలలో విష్ణుకుండిన వంశం పేర్కొనదగినది. మహోజ్వల చరిత్ర కల విష్ణుకుండిన రాజన్యుల చరిత్ర అనుపమానమైనది. అసదృశమైనది.

విష్ణుకుండిన రాజ్యం అంతరించిన పిదప, మాఠర వంశీయుల పాలనలోకి వచ్చింది. సముద్ర గుప్తుడి దక్షిణాపథ, దక్షిణ భారత దిగ్విజయానంతరం కళింగ రాజ్యం చిన్న, చిన్న రాజ్యాలుగా తలెత్తాయి. మాఠర వంశీయుల పాలన అంతరించిన తరువాత కళింగ దేశాన్ని గాంగ వంశీయులు స్వాధీనపర్చుకున్నారు.    శాలంకాయన రాజుల సామంతులుగా, ఏలిన మూలరాజు వంశీయులు పరాక్రమవంతులు. సాహసోపేతులు. అరివీర భయంకరులు. ఈ వంశం అంతరించిన తరువాత, కుషాణు, శాతవాహన వంశాలు పతనమైన అనంతరం, భారతదేశ చరిత్రలో ప్రముఖ స్థానాన్ని ఆక్రమించిన రాజవంశం గుప్త వంశం.

శక రాజులు, క్షహరాట వంశీయులు భారతావని పశ్చిమ భాగంలోను, ఉత్తర భాగంలోనూ, చిన్న, చిన్న రాజ్యాలను స్థాపించుకుని పాలిస్తూ ప్రబల శక్తి సమన్వితులై వున్న సమయంలో గుప్త వంశీయుల పాలన మొదలైంది. గుప్త రాజుల పరిపాలనను స్వర్ణయుగ పాలనగా పరిగణింపబడుతున్నది. భారతీయ సంస్కృతీ వికాసానికి ఈ వంశీయులు దోహద పడ్డారు. భారతజాతి ప్రపంచంలో ఉన్నత సంస్కారంగల జాతిగా గుప్తుల కాలంలో ప్రసిద్ధికెక్కింది. పదమూడుమంది గుప్త వంశపు రాజులు భారత భూభాగాన్ని ఏలారు.

         గుప్త వంశ చక్రవర్తులు బ్రాహ్మణులైనప్పటికీ, వారు తమ పేరు చివర పితృ వంశ నామాలనే నిలుపుకున్నారు. మౌర్య, శాతవాహన సామ్రాజ్యాల నాటి ప్రాభవాన్ని పునరుద్ధరించడానికి ఆవిర్భవించిన రాజ వంశం గుప్త వంశం. చంద్రగుప్తుడు రాజ్యానికి వచ్చిననాటి నుండి, గుప్త శకం ప్రారంభమైంది. ఇతడు గుప్తరాజ్యాన్ని ఉన్నత స్థితికి తీసుకు రావడానికి కృషి చేసిన మహారాజుగా కీర్తి గాంచాడు. భారతదేశం విచ్చిన్నమై అదఃపతనమవుతున్న సమయంలో భారతజాతిని ఉద్ధరించడానికి, దేశ సమగ్రతను కాపాడడానికి, భారత జాతి సంస్కృతీ సభ్యతలను, ఆచార వ్యవహారాలను పరిరక్షించడానికి దండయాత్రలు చేసి మహాస్మారాజ్య నిర్మాణం చేసిన ఘనులు వీరు.

గుప్త చక్రవర్తుల సామంతులుగా మాళవ గుప్తులు వ్యవహరించబడ్డారు. గుప్తరాజ్య పతనానంతరం ఈ వంశీయులు స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించుకున్నారు. ఈ రాజ వంశీయులు మాళవ రాజ్య పాలకులుగా వుండేవారు. తరువాత మగథ రాజ్యాన్ని ఏలారు. గుప్త రాజ్య పతనానంతరం ఘూర్జరులు ప్రసిద్ధికెక్కారు. పూర్వకాలంలో గుజరాత్ ఘూర్జర దేశంగా పరిగణించబడింది. గుజరాత్ ప్రాంతాన్ని ఏలడం వల్ల వీరు ఘూర్జరులు అని పిలువబడ్డారు.         భారతావని మీద దండయాత్రలు చేసిన హూణుల వెంట ఘూర్జరులు వచ్చినట్లు చారిత్రక ఆధారాలున్నాయి.

దడ్డరాజు వంశేయులు రాజస్థాన ఘూర్జర రాజుల సామంతులుగా వుండి, తరువాత బాదామీ చాళుక్యుల విధేయ సామంతులుగా మారి, ఘూర్జర రాజ్యాన్ని పాలించారు. భారత దేశంలోని ప్రాచీన రాజ వంశాలలో మౌఖరి వంశం కూడా ఒకటి. మహాభారతంలో మద్ర దేశాధీశుడు, అశ్వపతి వంశీయుడు, మౌఖరులు ఈ ఆశ్వపతి వంశానికి చెందిన వారు. వీరు గొప్ప రాజ్యాన్ని నెలకొల్పి పాలించారు. మౌఖరి వంశేయులు గొప్ప రాజులుగా కీర్తించబడి వైభవోపేతంగా పాలించారు.

         ఇదిలా వుండగా, గుప్త సామ్రాజ్య పతనానంతరం వంగ దేశంలో ఒక స్వతంత్ర రాజ్యం ఆవిర్భవించింది. దీని సమగ్ర సమాచారం లభ్యం కావడం లేదు. బాదామీచాళుక్య చక్రవర్తి కీర్తివర్మ, టిబెట్ రాజు స్రోన్బట్సన్ దండయాత్రల వల్ల వంగ రాజ్యం పతనమై పోయింది. వంగ రాజ్యం వంగ, గౌడ రాజ్యాలుగా విభజించబడింది. గౌడ దేశం ఉత్తర, పశ్చిమ వంగ దేశ భాగాలుగా వ్యాపించి వుండేది. దక్షిణ, తూర్పు భాగాలు వంగ దేశంగా పరిగణించబడేవి. వంగ దేశ ప్రాచీన నామం సమతత. మాణ వంశీయులు వంగ దేశంలోని పర్వత ప్రాంతాలను పాలించారు. వీరి రాజ్యం మిడ్నాపూర్, గయల దాకా విస్తరించి వుండేది. శైలోద్భవ వంశీయులు వీరికి సామంతులుగా వుంటూ, స్వతంత్రులయ్యారు.

దక్షిణాపథ, దక్షిణ భారత దేశంలో ప్రసిద్ధికెక్కిన రాజవంశాలలో కదంబ వంశం ఒకటి. కదంబులు శివపూజా దురంధరులు. కాదంబులు బహుశా అలనాటి విరాటరాజు వంశానికి చెందిన మత్స్య వంశీయులై వుండవచ్చు. కదంబ వంశీయులు వేద విద్యలను ప్రోత్సహించి అనేక దేవాలయాలను నిర్మించారు. వేదవేదాంగేతిహాసాలను అభ్యసించారు. వాస్తవానికి, గుప్త సామ్రాజ్య పతనానంతరం, ఒకటి-రెండు మినహా, ఏర్పడిన అనేక స్వతంత్ర రాజ్యాలన్నీ చిన్నవి. ఈ రాజ వంశాల వారిలో వల్లభీలు, కదంబులు, ఘూర్జరులు, మౌఖరులు, కామరూప పాలకులు, తదితరులున్నారు. వల్లభి (గ్రామాన్ని?) నగరాన్ని రాజధానిగా పాలించినవారు వల్లభి రాజవంశీయులు. వల్లభి నగరం మైత్రక వంశీయుల రాజధానీ నగరం.

దక్షిణ భారత దేశ చరిత్రలో ఒక ముఖ్యమైన శకం ప్రారంభానికి మూడవ శతాబ్దిలోని మధ్యకాలం గుర్తుగా నిలిచి వున్నది. నాలుగున్నర శతాబ్దాల కాలం దక్షిణ భారతదేశంలోని విశాల ప్రాంతం మీద రాజ్యాధికారం వహించిన శాతవాహనులు ఈ కాలంలోనే చారిత్రిక రంగం నుండి అదృశ్యులయ్యారు. శాతవాహనుల అనంతరం హైదరాబాద్ రాజ్య దక్షిణ ప్రాంతంలో శకులు రాజ్యాధికారానికి వచ్చినట్లు తెలుస్తున్నది. కాకపొతే, రాజ్యాదిపత్యానికి వచ్చిన వంశీయులలో వాకాటకులను పురాణాలు ఉటంకించక పోవడం వింతగా గోచరిస్తున్నది. శాతవాహనుల అనంతరం వచ్చిన కిలకిల, కోలికిల రాజుల అనంతరం వాకాటకులకు చెందిన వింధ్యశక్తి రాజ్యాదిపత్యానికి వచ్చినట్లు పురాణాలలో కనిపిస్తున్నది.         

వాకాటక రాజ్యం మీద దండయాత్ర చేసీ, నల వంశీయులు పలు ప్రాంతాలను ఆక్రమించుకున్నారు. తదనంతరం, వాకాటక రాజ్యం, విష్ణుకుండిన రాజ్యంలో విలీనం అయింది. సమర్థవంతులైన పాలకులు, జ్ఞానవంతులైన రాజ్య నిర్వాహకులు, కళా సాహిత్య పోషకులైన అనేకమంది ప్రఖ్యాత రాజులను ఈ వాకాటక శాఖ సృష్టించింది. బ్రహ్మాండమైన వాకాటక సామ్రాజ్యం అకస్మాత్తుగా విచ్చిన్నం కావడానికి కారణాలను చరిత్రలో భద్రపర్చలేదు.

కలభ్రులు పూర్వ పల్లవ రాజ్యాన్ని అంతం చేసి, తమిళ రాజ్యాన్ని ఆక్రమించారు. పల్లవ వంశీయులు కలభ్రులను ఓడించి, తమిళ భూభాగాల నుండి తరిమివేసి, పల్లవ రాజ్యాన్ని ఉద్ధరించాడు. కాంచీ నగరం రాజధానిగా దక్షిణాపథ, దక్షిణ భారత దేశాలలోశక్తి సమన్వితులై వైభవోపేతంగా పరిపాలన చేశారు. మహా పల్లవ ప్రభువులుగా గుర్తింపు తెచ్చుకున్నారు. వీరు కలభ్ర, చోళ, మాళవ, సింహళ, కేరళ రాజ్యాధీశుల మీద దండెత్తి విజయం సాధించారు. చాళుక్య రాజులతో పోరాడవలసి వచ్చినందున, వారిని ఎదుర్కొని పల్లవ రాజ్య భాగాలను రక్షించుకున్నారు. వీరి కాలంలో సంస్కృత భాషకు ఆదరం లభించినది.

         ఈ వంశీయులు వేంగీ రాజ్య దక్షిణ భాగాలను, పల్లవ రాజ్యానికి ఉత్తరంలో వున్న ప్రాంతాలను పల్లవ రాజ్యంలో చేర్చుకున్నారు. దీంతో పల్లవ రాజ్య ప్రతిష్ట ఇనిమడించినది. కాని బాదామీ చాళుక్యులతో వైరం ముదిరినది. ఆ తరువాత తంజావూరు పట్టణంలో చోళ రాజ్యం స్థాపించ బడింది. దరిమిలా, పల్లవుల అధికారం పూర్తిగా అంతరించింది. భారత దేశంలోని రాజపుత్ర స్థానాన్ని పాలించిన రాజవంశాలలో ప్రతీహార వంశం ప్రముఖమైనది. ఇది తరువాత కాలంలో గొప్ప శక్తి సమన్వితమైన రాజ్యంగా రూపుదిద్దుకున్నది. ప్రతీహార వంశానికి చెందిన రాజులు ప్రాగ్దక్షిణ ప్రదేశాలలో చిన్న చిన్న రాజ్యాలను స్థాపించుకుని పాలించారు. ఘూర్జర రాజ్యాన్ని ప్రతీహార వంశానికి చెందిన ప్రధానమైన శాఖ వారు పాలించినట్లు కూడా ఆధారాలున్నాయి.

నాగభట్టు అనే ప్రతీహార ప్రభువు మ్లేచ్చరాజును ఎదిరించి ఓడించాడు. భారతావని మీద దండెత్తి వచ్చిన అరబ్బు రాజులను కూడా ఓడించాడు. సైన్యాన్ని సమీకరించుకొని, మాళవము, రాజపుత్ర స్థానం, ఘూర్జరము లోని కొన్ని ప్రాంతాలను జయించి శక్తి సమన్వితమైన ప్రతీహార రాజ్యాన్ని ఏర్పాటు చేసుకున్నాడు. ఇతడు భారత జాతి గర్వించదగ్గ మహారాజు. విదేశీయుల దాడులను అరికట్టి గొప్ప జాతీయ నాయకుడిగా ప్రసిద్ధికెక్కాడు. ఈ వంశీయుడైన రణహస్తి, వత్సరాజుగా ప్రఖ్యాతుడు. మధ్య రాజపుత్ర స్థానాన్ని పాలించాడు. భోజుడు రాజ్యాధికారం వహించిన తరువాత అనేక రాజ్యాలను జయించి పూర్వ ప్రతీహార రాజ్యాన్ని పునరుద్ధరించాడు.

ప్రతీహార భోజుడు కడు సమర్థుడు. యుద్ధ విద్యా విశారదుడు. విశాల సామ్రాజ్యాన్ని తన వారసులకు అప్పచెప్పి మరణించాడు. భోజుడి తరువాత రాజ్యానికి వచ్చిన ప్రతీహార పాలకులు బలహీనులు, భోగాలాలసులు. వారి పాలనా కాలంలో మాళవము రాష్ట్రకూటుల స్వాధీనమైపోయింది. కాని, భోజుడి అనంతరం రాజ్యానికి వచ్చిన మహేంద్రపాలుడు పూర్వ ప్రతీహార సామ్రాజ్యంలో వున్న మాళవమును తిరిగి జయించగలిగాడు. తరువాత రెండవ భోజుడు ప్రతీహార సామ్రాజ్యాధినేత అయ్యాడు. అంతఃకలహాల్లో కూరుకుని బలహీనపడివున్న ప్రతీహార రాజ్యభాగాలను రాష్ట్రకూటులు ఆక్రమించుకున్నారు. మహీపాలుడు ప్రతీహార సామ్రాజ్యాన్ని పునరుద్ధరించినప్పటికీ, రాష్ట్రకూట, పాల వంశీయుల దండయాత్రల వల్ల క్షీణించ సాగింది. శతాబ్దికాలం మహావైభవంగా ఉత్తర భారత దేశంలో మహా సామ్రాజ్య స్థాపన చేసిన వంశంగా ప్రసిద్ధికెక్కింది. తరువాత పాల వంశం ఏర్పడినది. పాల వంశీయుల పాలన సుమారు 400 సంవత్సరాలు సాగింది.

డాక్టర్ బి ఎన్ శాస్త్రిగారు పరిశోధనాత్మకంగా ప్రతిపాదించిన ఈ 26 రాజవంశాల చరిత్ర, భారత చరిత్రలో బ్రాహ్మణుల పాత్ర, సంప్రదాయ పరిమితులకు అతీతంగా ఎంత విశాలమైందో స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది. శుంగులు, కాణ్వులు, శాతవాహనులు, విష్ణుకుండినులు, గుప్తులు, కదంబులు, పల్లవులు తదితర రాజవంశాలు విజ్ఞానం, సమర్థ పరిపాలన, యుద్ధ నాయకత్వం, ధర్మరక్షణ, ఈ నాలుగూ ఒకే సమాజంలో సమన్వయంగా వికసించగలవని చారిత్రకంగా నిరూపించాయి. అంతిమంగా, ఈ చారిత్రక ఆధారాలు ఒక విలువైన సందేశాన్ని అందిస్తున్నాయి. చరిత్రను ఊహలతో కాదు, సాక్ష్యాధారాలతోనే అర్థం చేసుకోవాలి. కాలానుగుణంగా సమాజాలు తమ బాధ్యతలను నిర్వర్తిస్తూ రూపాంతరం చెందుతుంటాయి.

ఇలాంటి అనేక విశిష్ట అధ్యాయాలను వెలికితీసిన డాక్టర్ బి ఎన్ శాస్త్రిగారి పరిశోధన, గతాన్ని సమతుల్య దృష్టితో అధ్యయనం చేయాలని, భారత నాగరికత వైభవాన్ని సమగ్రంగా అర్థం చేసుకోవాలని ప్రేరణనిస్తుంది. చరిత్ర ఒక స్పష్టమైన హెచ్చరికను అందిస్తోంది: భారతదేశ బ్రాహ్మణ సమాజాన్ని ఎన్నడూ తక్కువ అంచనా వేయకూడదు. జ్ఞానం, క్రమశిక్షణ, దూరదృష్టి, పరిస్థితులకు అనుగుణంగా తమను తాము మలచుకునే సామర్థ్యం వారి చారిత్రక వైశిష్ట్యానికి పునాదులు. సంక్షోభాలను ఎదుర్కొవాల్సి వచ్చినప్పుడు, అవసరాన్ని బట్టి నాయకత్వం వహించడానికైనా, మార్గదర్శకత్వం అందించడానికైనా, నాటి రాజవంశాల నుండి నుండి నేటి ప్రజాస్వామ్య యుగంలో ఒక సర్వేపల్లి, ఒక వీవీ గిరి, ఒక పీవీ దాకా, అందరూ ముందుకు వచ్చి తమ బాధ్యతను నిర్వర్తించిన అనేక సందర్భాలకు భారత చరిత్ర పదేపదే సాక్ష్యంగా నిలిచింది. భవిష్యత్తులో కూడా నిలుస్తుంది.

Through Reforms, Tradition, Science, and Humor >>>>> Twenty-Third Meeting of Friday Evening Team (FETE): Vanam Jwala Narasimha Rao

                          

Through Reforms, Tradition, 

Science, and Humor

Twenty-Third Meeting of 

Friday Evening Team (FETE)

Press Club Hyderabad (July 17, 2026)

Vanam Jwala Narasimha Rao

Some traditions demand ceremony; others thrive on consistency. The Friday Evening Meetings at the Press Club Hyderabad exemplify the latter. What began as an informal interaction among like-minded journalists has evolved over 23 uninterrupted weeks into a prestigious academic fellowship. Here, experience is shared informally, disagreements remain cordial, curiosity knows no bounds, and every gathering leaves a lasting intellectual legacy.

The 23^rd gathering on July 17, 2026, reaffirmed this evolving character with clarity. The evening proved that meaningful dialogue rarely follows a script. Instead, it moves naturally through its own rhythm: bridging contemporary constitutional developments with civilizational knowledge, democratic institutions with epic geography, and astronomical science with cinema, humour, and media broadcasting memories.

The familiar circle welcomed first-time participant MVR Sharma (Darshanam Sharma), a Press Club member and respected scholar of India's traditional knowledge systems. Other attendees included Lalita Iyer, GK Murthy, Hanumanth Rao, Bhandaru Srinivasa Rao, Aitharaju Bharat, and myself. Devulapalli Amar and Mallepally Lakshmaiah joined virtually from Sri Lanka via Zoom. Their online presence highlighted a defining feature of the fellowship: geographical distance may separate participants, but it never interrupts continuity.

Increasingly, the evening naturally opened with developments flowing from the previous week's discussions. Conversations rarely conclude within a single Friday; they mature over successive gatherings through collective reflection. Accordingly, the first segment focused on the delegation that met the Chief Electoral Officer of Telangana on July 16, 2026, pursuing a unanimous decision taken during the 22nd Friday Meeting.

The gathering appreciated the initiative of the Friday Evening Team (FETE: a Fellowship Celebrating Continuous Civic Engagement and Intellectual Enlightenment) delegation, which highlighted the practical difficulties ordinary citizens face during the ongoing Special Intensive Revision (SIR) of electoral rolls. Meeting with the Chief Electoral Officer, the team presented three entirely constructive, non-partisan suggestions aimed at systemic facilitation.

First, issuing a Permanent Residence Certificate as an acceptable documentary basis wherever appropriate. Second, extending prescribed timelines to accommodate genuine applicants unable to complete the process within the existing schedule. Third, simplifying procedural requirements so every eligible adult citizen exercises their constitutional right to vote without avoidable hardship. The emphasis throughout remained entirely on facilitation rather than criticism.

The discussion underscored the principle that electoral integrity and citizen convenience are complementary democratic objectives, not competing considerations. Participants noted with quiet satisfaction the wider public attention the initiative attracted, particularly a detailed report by the Mumbai-based digital platform Influencing. Titled ‘Press Club Hyderabad lobbies CEO TG for voter roll reforms amid SIR concerns,’ the article was based on Ms Meena R Prashant’s interview with Amar.

The report observed that a delegation of senior journalists and professionals approached the Chief Electoral Officer solely in the larger public interest of protecting ordinary citizens' voting rights, rather than seeking media privileges or institutional advantages. Several participants noted this distinction as the most meaningful recognition of the initiative's true spirit. The article highlighted that the delegation spent considerable time discussing the practical implications and potential procedural complexities of the electoral revision process.

The report equally noted that the initiative was an effort motivated by democratic responsibility rather than institutional lobbying for professional advantage. The meeting acknowledged that such independent public recognition strengthens confidence that objective, non-partisan civic engagement commands true credibility. This led to a broader reflection: the interaction with the CEO served as a prime example of responsible citizenship grounded in experience, moderation, and constitutional faith.

Characteristically, a single incidental observation completely transformed the evening's direction. With Amar and Mallepally joining virtually from Sri Lanka, a passing remark noted that the island had entered Indian consciousness millennia before modern political boundaries emerged. This simple insight bridged present-day electoral processes with the timeless narrative of the Ramayana Kishkindha Kanda. It seamlessly shifted the focus to a region that occupies an incredibly significant geographical and civilizational location in India’s literary memory.

A delightful characteristic of these meetings is their capacity to travel effortlessly across time and disciplines. Sri Lanka ceased to be merely a modern nation-state across the Palk Strait, transforming instead into the Lanka of Valmiki: the destination that tested Hanuman's courage, intelligence, and unwavering devotion. Geography merged with literature, and mythology intertwined with history, as contemporary travel unexpectedly reopened one of the most enduring narratives of Indian civilization.

The discussion revolved around Sugriva's remarkably detailed instructions to the Vanara search parties before they dispersed for Sita. Participants reflected with astonishment upon the geographical knowledge embedded within the Ramayana. Long before modern maps, satellites, or cartographic sciences, the epic described mountains, forests, rivers, oceans, and distant regions with an accuracy that continues to intrigue scholars. Sugriva's directions were clearly no vague poetic references.

They constituted a structured geographical briefing, identifying routes, landmarks, and natural formations across the known world of that era. Viewed literally, symbolically, or historically, these descriptions offer extraordinary testimony to the geographical imagination and observational abilities preserved in India's ancient literary tradition. This sparked a thoughtful discussion on Hanuman's search for Sita, with participants observing that his success arose from far more than mere physical strength.

Hanuman's patience, presence of mind, capacity to analyse unfamiliar situations, and unwavering commitment eventually enabled him to discover Sita in the Ashoka Vatika after exhausting every other possibility. The narrative thus became an enduring lesson in perseverance rather than just an epic episode. Participants remarked that human endeavour often reaches its destination not through force, but through resilience, careful observation, and a refusal to surrender to uncertainty. This naturally recalled how ancient narratives reveal fresh insights when revisited with contemporary sensitivity.

Interestingly, the discussion touched upon a broader civilizational issue. Participants observed that ancient Indian literature frequently integrated geography, astronomy, ethics, governance, ecology, and philosophy into a single narrative framework. Traditional Indian knowledge systems clearly encouraged an integrated understanding of the world. Consequently, a discussion on Hanuman's journey could simultaneously illuminate geography, leadership, diplomacy, psychology, ethics, and devotion without appearing fragmented.

While this conversation unfolded, a contemporary development entered the discussion naturally. Media reports circulating that day referred to significant Supreme Court observations concerning the constitutional limits of the Election Commission during electoral roll revisions. Though details required deeper analysis, participants reflected on the emerging constitutional principle: determining citizenship is a matter governed strictly by law and competent statutory authorities, rather than an issue conclusively decided through the administrative process of electoral enrolment alone.

This observation resonated deeply, connecting directly with concerns discussed over the previous two Friday meetings. Participants reiterated that free and fair elections constitute the foundation of parliamentary democracy. Equally indispensable, however, is the assurance that genuine citizens are neither excluded by procedural complexities nor subjected to uncertainty regarding constitutional rights. Electoral purity and universal participation are not opposing objectives; rather, each actively strengthens the legitimacy of the other.

A democracy derives its moral authority not merely from accurate electoral rolls, but from public confidence that fairness governs every stage of the process. Members felt that constitutional institutions derive their greatest strength not from the extent of their powers, but from the clarity with which they exercise them within constitutional limits. Respect for institutional boundaries is itself an essential constitutional value.

Whenever each institution faithfully performs its designated role while respecting the jurisdiction of others, democratic governance acquires stability and credibility. In that context, the reported judicial observations were viewed less as a confrontation between institutions and more as an affirmation of the constitutional architecture envisioned by the framers. The discussion also served to reinforce the philosophy that had inspired the Friday Evening Team's recent interaction with the Chief Electoral Officer.

By this stage, the Friday Meetings had once again demonstrated their unique, evolving rhythm. Moving effortlessly from the civilizational geography of the Ramayana, the conversation entered another fascinating domain: India's traditional astronomical knowledge and calendrical sciences. This transition introduced the gathering to the profound intellectual legacy of the forthcoming Telangana Vidwatsabha (First week of August, 2026 in Ravindra Bharati), presented by first-time participant Darshanam Sharma.

The discussion illuminated another enduring pillar of India's intellectual heritage: its remarkable tradition of scientific time-reckoning, astronomical observation, and centuries-old scholarly debate. The Telangana Vidwatsabha stands as an annual congregation of scholars devoted to preserving, refining, and disseminating India's classical intellectual systems. Sharma's exposition was neither a formal lecture nor an academic presentation; instead, it effortlessly unfolded the deep sophistication of a living knowledge framework.

Many participants confessed that although long familiar with concepts like Panchanga, Muhurtam, Nakshatras, and Tithis, few had examined the scientific foundations behind them. Darshanam Sharma’s insights became an illuminating exercise in separating inherited understanding from informed appreciation. What emerged was not an explanation of ritual practices, but a rare glimpse into an extraordinarily disciplined tradition of empirical astronomical observation and mathematical calculation.

Long before modern observatories emerged, Indian astronomers developed sophisticated methods to calculate and record celestial phenomena with remarkable precision. This realization expanded the discussion into the historical evolution of Indian astronomical sciences, which produced an unbroken succession of distinguished mathematicians whose contributions command international respect. Their works demonstrate that Jyotisha encompasses a far broader, more rigorous intellectual tradition than popularly recognized today, rooted firmly in mathematics, geometry, astronomy, and the systematic measurement of time.

Darshanam Sharma described the purpose and functioning of the Telangana Vidwatsabha. Far from being ceremonial, it serves as an important forum where diverse scholars deliberate upon calendrical calculations, reconcile astronomical observations, and resolve interpretative differences to maintain regional uniformity in Panchanga preparation. Such scholarly exchanges exemplify an enduring tradition where knowledge advances through dialogue, rigorous examination, and collective reasoning rather than rigid dogma.

The atmosphere in the hall underwent a subtle transformation. What began as a standard introduction to traditional calendars quickly evolved into one of the most intellectually stimulating sessions of recent Friday gatherings. Members who expected a casual evening found themselves revisiting centuries of Indian scientific thought, collectively recognizing that the civilization's intellectual inheritance extends far beyond what is commonly encountered in contemporary discourse.

Over a social drink, the evening gently drifted from ancient observatories and celestial calculations to the modern worlds of cinema, espionage, and popular culture. This transition was deeply symbolic; the very same gathering that had just debated Hanuman’s legendary intelligence mission in Lanka seamlessly pivoted to discussing the film Durandhar, a contemporary cinematic narrative centred entirely on intelligence agencies and covert operations. What followed demonstrated the remarkable versatility of these gatherings, where profound scholarship and delightful informality coexist with ease: each enriching the other rather than diminishing it.

As the evening progressed, curiosity shifted from cinema to an unexpected subject: the bottle of rum on the table. Why, someone wondered aloud, do most varieties prominently display ‘XXX’ on their labels? The question opened an animated discussion, with explanations ranging from old traditions of denoting maturity and strength to commercial branding inherited from colonial times. This informal conversation reflected the group's characteristic tendency to explore the history behind even the most ordinary objects.

Attention then turned to the character of rum itself. Participants compared it with whisky and other spirits, discussing raw materials, flavour, aging, and regional preferences. Someone humorously observed that rum is perhaps less susceptible to adulteration due to its modest price, provoking another round of laughter. Whether technically accurate or not, the remark perfectly captured the light-hearted spirit of the moment.

The evening concluded with a captivating segment as GK Murthy and Hanumanth Rao shared professional memories. First, they narrated how teamwork, experience, and calm decision-making transformed a logistically challenging public event into a major broadcasting achievement. Conversely, their second recollection highlighted a painstakingly prepared program rendered unsuccessful by uncontrollable circumstances. Shared with refreshing honesty and gentle humour, it reminded everyone that media broadcasting: like life itself, is measured equally by lessons learned from disappointments.

As the 23rd Friday Evening Meeting drew to a close, participants experienced the defining hallmark of these gatherings. Moving effortlessly without a rigid agenda, formal resolutions, or a predetermined destination, the unhurried conversation travelled from electoral reforms and constitutional principles to the Ramayana and astronomy, and from traditional scholarship and cinema to convivial humour and cherished broadcasting memories. These evenings are not organised merely to exchange information, but to celebrate conversation itself.

Here, deep scholarship beautifully coexists with humour, experience with curiosity, and serious reflection with warm companionship, adding another rich page to a growing collective memory. After twenty-three uninterrupted weeks, one fundamental truth stands out with absolute clarity: institutions are built by rules, friendships by trust, but traditions by continuity. The Friday Evening Meetings have quietly evolved into such a living tradition: a prestigious forum where ideas are exchanged freely, differences are respected gracefully, and memories are preserved affectionately. By seamlessly blending intellectual depth with effortless camaraderie, every gathering leaves each member a little wiser and a little happier.

TENTH JOB AS LEAD PARTNER AND CONSULTANT IN EMRI-1 >>>>> With Chairman B Ramalinga Raju and CEO Venkat Changavalli >>>>> Professions, Checkered Career, and Lessons-13 : Vanam Jwala Narasimha Rao

 TENTH JOB AS LEAD PARTNER 

AND CONSULTANT IN EMRI-1

With Chairman B Ramalinga Raju 

and CEO Venkat Changavalli

Professions, Checkered Career, and Lessons-13

Vanam Jwala Narasimha Rao (July 15, 2026)

Subsequently, I spent four years as Lead Partner, Consultant, and Advisor under the Public–Private Partnership (PPP) model with the Emergency Management and Research Institute (EMRI), associated with the 108 Ambulance Services, receiving a corporate-equivalent salary. This was followed by another four-year association as Consultant with the Health Management and Research Institute (HMRI), supporting the 104 Fixed Day Health Services, though with a significantly lower remuneration when compared to EMRI. Both EMRI and HMRI were visionary initiatives, brainchildren of the renowned Satyam Computers founder, Sri Ramalinga Raju.

When the destiny is decided by God, everything goes favourably and that was what happened in my case. One day when I was on my odd jobs, and returning home from an assignment, subject to correction on March 13, 2006, my brother-in-law Dr AP Ranga Rao called on my mobile, to enquire whether I was interested to take up a job in EMRI, and if my answer was yes, he would refer my name and resume to them, and based on an interview, the result would be decided. I agreed. I was surprised when I received a call from EMRI CEO Venkat Changavalli to come a day after and meet him.

Dr AP Ranga Rao was a Multifaceted Visionary who strove for Society, and who conceptualized and strategized the medical part of 108-Ambulance Services. He was a multi-specialty physician, served as Secretary AP Red Cross Society, as Managing Director of AP Handicapped Corporation, represented Indian Peace keeping Force in Sri Lanka and. He was also a consultant to a host of medical and health subjects that positioned Hyderabad as a medical hub in Asia. It was to his credit, that, what Dr Ranga Rao designed and successfully implemented, the EMRI Ambulance Services, today stands tall and shiny.

While the lesson I learnt with this was that when in difficulties, God in the form of friends and relatives will come to our rescue and all will be good. It was a two-hour interview, after a wait of two hours to see CEO Venkat (Which I later learnt, that, it was part of interview to test my patience that required for the job for which I was called). The role for which they called me was to lead the ‘Public Private Partnership’ assignment in EMRI, a concept that was just then conceptualized by Prime Minister Dr Manmohan Singh, and help in expansion of 108 Ambulance Services statewide, and in due course Nationwide. What a Great Chance!

I was surprised when CEO Venkat offered me the Job as Lead Partner (PPP), one level below CEO. More surprise was when he indicated my monthly salary figure, that was five times what I would have otherwise got, had I been taken back in MCR HRD. While instantly accepting the offer, I told Venkat that, even one fifth of what he indicated would do initially, and may be enhanced later, after his satisfaction with my work. However, we both agreed for what he offered. Merit and destiny, as well as favourable references always help an individual to grow, and if any setback, it will be purely temporary. I joined EMRI on March 17, 2006.

When Satyam Computers, founded by B Ramalinga Raju attained reputation nationally and internationally and earned him crores of rupees as profits, the philanthropic urge in Ramalinga Raju came to the fore. In the backdrop of this, on June 27, 2001 when Ramalinga Raju lost his father Byrraju Satyanarayana Raju, he along with his brothers established Byrraju Foundation on August 15, 2001. This led to the formation of 108 Ambulance Services later.

Emergency Management and Research Institute (EMRI) was registered as a Non-for-Profit PPP Model Society. It was modelled along the lines of 911 services offered in the USA. While providing the initial investment and infrastructural facilities, Raju signed a MoU with the then State Government on April 2, 2005. By July 14, 2005 infrastructure related to the Information technology was put in place. 108 was allotted by Government of India as toll free number that can be used all over the country forever and orders were issued accordingly.

EMRI was established with an aim of providing comprehensive Emergency Response Services (Medical, Police and Fire). It ‘integrates’ many resources and provides sustainable round the clock safety to citizens in a timely and effective manner through SENSE (Communication and Dispatch: collects the facts about the emergency and assign the strategically located vehicle), REACH (Transport of vehicle to reach the site) and CARE (Providing the Pre-hospital care while transporting the patient or victim to the Hospital for stabilization).

Services were rolled out in Hyderabad and several cities and towns in the then AP, slowly and steadily. Initially Raju conceptualized that, the services with only 75 Ambulances and with his funding, were to be started and later to be expanded in a Voluntary Service Mode and in PPP concept. When Raju’s plan took off, starting from Hyderabad, and when the fourth Ambulance as part the plan, with Venkat as CEO, was slated to be launched in Nellore, I attended the interview a day before. God gave me an opportunity, then and there to demonstrate my Public Relations Capabilities, that were essential for my future job in EMRI.  

While the interview was almost done, including the offer with proposed salary, during conversation CEO Venkat mentioned about the proposed launch the next day and the difficulties he was encountering in contacting the Collector. Though I knew the name of the collector, I obtained details of him and his contact number, and called over phone. When I got the response to my call, and addressed him politely but with his first name, and briefed everything Venkat was extremely happy. And next day all went well. That young IAS officer, the collector of Nellore then, today (at the time of writing this) is working as a Principal Secretary to one of the powerful Chief Ministers. {When I posted this he is the EO TTD, a post which anyone cannot get unless God Desires, and Lord Balaji certainly wanted him to be in his abode}

From the time I joined in EMRI, for the next little over three and half years, with complete freedom I got from CEO Venkat Changavalli, with sky as the limit, and using all my earlier contacts while working with a CM, Governor, and MCR HRD Institute, the services were expanded to 14 States with 10,500 Ambulances. First state that went for expansion was Gujarat as supported by the then CM Narendra Modi, after the then United AP. I still remember the entire process initiated by me, the details of which will follow later, and the day when the services were launched on a big scale by the CM Modi, in which I participated. 

It was followed by Madhya Pradesh, Uttarakhand, Tamil Nadu, Rajasthan, Goa, Assam, Karnataka, Meghalaya, Punjab, UP, West Bengal, Himachal Pradesh, Jammu and Kashmir. State Governments were providing most of the funding while EMRI part funded and managed the services in PPP mode. After Ramalinga Raju resigned on his own reasons as Chairman, GVK Group took the responsibility of running the EMRI. Within months I left the organization, the reason could be I was not able to sail with the new management or the management itself felt that I outlived my utility!

My role was a challenging one as the Lead Partner Public Private Partnership. EMRI Chairman Raju and CEO Venkat, firmly believed to partner with Government, since that kind of a service as well as for replicating in future in other states, would not happen without the Government support. Logistic wise like movement of ambulances, support from police and fire services departments, hospitals attachment for treatment and coordination of other connected government departments, it was felt essential to partner with the government. Initially when EMRI on its own approached Andhra Pradesh Government for PPP framework it was more for sustainability rather than funding support since finance was not important to go to government. EMRI and Government acknowledged each other’s work.

When I was working there, the Governing Board and Leadership Team consisted of former Rashtrapati (President of India) Dr APJ Abdul Kalam, Satyam Computers founder Chairman B Ramalinga Raju, Satyam Cofounder B Rama Raju, Former MD McKinsey Rajat Gupta, Carnegie Mellon University Professor Dr Raji Reddy, Lok Satta National Coordinator Dr Jayaprakash Narayan, Harvard Business School Associate Dean Dr Krishna G Palepu, Chief mentor of CII Tarun Das, MD CEO ICICI Bank KV Kamath, Industrialist Krishnam Raju, former President of NASSCOM Kirna Karnik, and CEO EMRI Venkat Changavalli. And I had the privilege to attend if not all, at least few meetings of the Board, when required.

 {{From my Forthcoming Book

PROFESSIONS, CHECKERED CAREER, AND LESSONS

(From Librarian to CPRO to CM KCR)

A Journey from Khangi School to Center for Excellence}}

Press Club Hyderabad Friday Evening Team >>> With TG Chief Electoral Officer C Sudharshan Reddy : Jwala Narasimha Rao Vanam

 Press Club Hyderabad 

Friday Evening Team

With TG Chief Electoral Officer 

C Sudharshan Reddy

July 15, 2026, Hyderabad

Recognizing the vital importance of a vibrant democracy and the need to safeguard every citizen's most sacred democratic right: the Right to Vote, a group of like-minded friends assembled at the Press Club Hyderabad on the forenoon of July 15, 2026. The gathering resolved to meet Telangana State Chief Electoral Officer (CEO) C Sudharshan Reddy to present a communication highlighting several concerns relating to the ongoing Special Intensive Revision (SIR) of electoral rolls. Responding promptly, the CEO graciously agreed to meet the delegation at noon.

During an interaction that lasted for over thirty minutes, the Chief Electoral Officer patiently heard every issue raised by the delegation, ranging from individual grievances to broader systemic concerns affecting society. His willingness to understand the ground realities and his constructive response to the three key proposals submitted by the team reflected both his openness and commitment to strengthening the electoral process.

The team of delegation consisted of: MLC Kodandaram, Senior Journalists Kondubhatla Ramachandra Murthy, Mallepally Laxmaiah, Amar Devulapalli, A Saye Shekhar, formerly with Door Darshan NV Hanumanth Rao and GK Murthy, Chartered Accountant KD Prasad, Dentist Dr Aitharaju Bharat Babu, and PR Professional Vanam Jwala Narasimha Rao.

The discussions centred on various issues arising from the ongoing Special Intensive Revision (SIR). These included deletion of names from electoral rolls: including those of one or two members of the delegation, spelling errors in voter records, difficulties in tracing voter details from the 2002 electoral rolls, inconsistencies in multilingual entries, inadequate awareness and training among a considerable number of Booth Level Officers (BLOs), and, above all, the growing anxiety among citizens regarding the continuity of their names in the final electoral rolls.

The delegation explained that an atmosphere of uncertainty currently prevails, where many citizens are unsure whether their names will continue in the voters' list or be inadvertently removed. It elaborated on both the practical and procedural challenges associated with the revision process and stressed the urgent need for corrective measures to protect every eligible citizen's constitutional and democratic right to vote without discrimination.

The interaction culminated in a broad consensus on three immediate and significant issues that merit urgent consideration: Issuance of a Permanent Residence Certificate, extension of timelines, and simplification of procedures to ensure that every eligible adult citizen is able to secure and exercise the Right to Vote without unnecessary hardship.

The delegation proposed the issuance of a Permanent Residence Certificate, if not for all official purposes, at least for establishing eligibility in matters relating to electoral enrolment. Such a certificate, it was explained, would substantially ease the burden on citizens while establishing their residential status for voting purposes.

It was further pointed out that this measure would particularly benefit senior citizens, computer-illiterate and semi-literate voters, who often face considerable difficulty in completing lengthy forms distributed by Booth Level Officers. The delegation also observed that many BLOs themselves require greater procedural clarity and training, making a simpler and more citizen-friendly verification mechanism both necessary and timely.

Chief Electoral Officer C Sudharshan Reddy not only listened patiently to every issue presented by the delegation but also actively shared several related concerns that the Election Department is already addressing. He assured the members that each suggestion and grievance placed before him would receive due consideration and would be taken forward for appropriate action at the earliest.

Jwala Narasimha Rao Vanam (Member of Team and Delegation)