సంస్కృతి, విశ్వాసం, ధర్మం, న్యాయం, సత్యం, జీవన విధానమే భారత తాత్వికత ..... ఋగ్యజుస్సామాథర్వ వేదాల సారం-10 : వనం జ్వాలా నరసింహారావు

 సంస్కృతి, విశ్వాసం, ధర్మం, న్యాయం, సత్యం, 

జీవన విధానమే భారత తాత్వికత

ఋగ్యజుస్సామాథర్వ వేదాల సారం-10

వనం జ్వాలా నరసింహారావు

సూర్యదినపత్రిక (5-2-2024)

‘భారతం ఒక నేల, ఒక దేశం మాత్రమే కాదు. భారతం ఒక సంస్కృతి, ఒక విశ్వాసం, ఒక ధర్మం, ఒక న్యాయం. ఒక సత్యం. అదొక జీవన విధానం. అది ఆకాశమంతటిది! భూగోళమంతటిది! సముద్రమంతటిది! భారతదేశం కర్మ భూమి. కర్మ అంటే పని. కార్మికుడు అంటే పనిచేసేవాడు. కర్మభూమి అంటే పని, కృషి, నైపుణ్యానికి విలువ ఇచ్చే దేశం అని అర్థం. మానవుడు స్వశక్తితో దేవత కాగలడని నమ్మకం కలిగించిన కర్మ భూమి, భారత భూమి. కర్మ, పని, పరిశ్రమ, నైపుణ్యం లాంటి వాటికి అంతటి గౌరవం, స్థాయి, అంతస్తు కలిగించిన భారతతాత్వికత జడం కాదు. భారత తాత్వికత కాల ప్రవాహం వంటిది. అది స్రవంతి! భారత సిద్దాంతం ఒకటి కాదు, అనేకం. మన తత్త్వం, ప్రకృతి తత్త్వం. భిన్నత్వంలో ఏకత్వం మన జీవన విధానం. వేదాలకు భిన్నమైన జైన, బౌద్ధ, చార్వాకాలతో మనం సహజీవనం చేశాం. ఇస్లాం, క్రైస్తవంతో సహజీవనం చేస్తున్నాం. భారత ధర్మం, సిద్దాంతం, తాత్త్వికత, గతాన్ని ధ్వంసం చేయదు. భవిష్యత్తును శాసించదు. సకల ఆలోచనా విధానాలతో గంగా ప్రవాహం లాగా నిరంతరం పవిత్రంగా ప్రవహిస్తుంటుంది. భారతీయులంతా బహు దేవతారాధకులు. ఇది భారతీయ మతం. ఆ జాతి స్వభావం. దాని నాగరికత. దాని సంస్కృతి.’

‘వేదానికి మనిషి మీద, అతని సంకల్పం మీద అనంత విశ్వాసం. నరుడు “అహం బ్రహ్మాస్మి”, అంటే, బ్రహ్మ వరకు చేరుకోగలడు. ముందు అతడు మానవుడు కావాలి. మానవ సమాజానికి హితవు చేకూర్చిన వారిని దేవతలు అనవచ్చు. ప్రకృతి శక్తులైన సూర్య, చంద్ర, అగ్ని మున్నగు వాటితోనే సకల చరాచర సృష్టి జీవిస్తున్నది, నశిస్తున్నది కాబట్టి వీరు దేవతలు. పృథివి, అప్ జలము, తేజస్సు, వాయువు, ఆకాశం అనేవి పంచ భూతాలు. ఇవి సమస్త సృష్టి, స్థితి, లయాలకు కారణం అవుతున్నాయి. అయితే వేదంలో పంచ భూతాల వంటి నిర్వచనం లేదు. కాబట్టి దేవతల సంఖ్య స్పష్టంగా లేదు.’

‘అయినప్పటికీ ఒక ఋజువు ప్రకారం దేవతల సంఖ్య 33 గా నిర్ణయించడం జరిగింది. వేదంలో 33 దేవతల వర్గీకరణ ఇలా ఉంది: 11 మంది భూమి మీద (అగ్ని, జలం లాంటి వారు), 11 మంది అంతరిక్ష వాసులు (నాకవాసులు, ఇంద్రాదులు), 11 మంది ద్యులోక వాసులు (సూర్య చంద్రాదులు). వేదంలో ఈ సంఖ్య అంతటితో ఆగినట్లు కనిపించదు. రోలు, మండుకము, సోమము, ఋతువులు, దాతలు, రాజులు, ఇలా పెక్కురు దేవతలున్నారు. వృక్ష, లతా, గుల్మాదులు మానవ జాతి మనుగడకు ఎంతగానో ఉపకరిస్తున్నాయి. ఉదాహరణకు, వేదం వృక్ష ప్రాధాన్యతను గుర్తించింది. వృక్ష, లతా, గుల్మాదులను దేవతల్లో చేర్చింది. సూర్య చంద్రాదులు తమకున్న శక్తుల వల్ల దేవతలైనారు. ఇంద్రుడు, అశ్వినులు, ఋతువులు, కేవలం తమ పరిశ్రమతోనే దేవతలైనారు. మానవ వికాసానికి తోడ్పడిన పనిముట్లు సహితం దేవతలైనాయి. రోలు, రోకలి, రుబ్బురాయి లాంటి మానవ వికాసానికి తోడ్పడిన వాటిని శుభకార్యాలలో పూజిస్తాం. కప్పను దేవతను చేసి స్తుతిస్తాం.’

         ‘అవతరించడం, అంతరించడం ప్రకృతి ధర్మం. సృష్టిలో పరాత్పరుడికి తప్ప ఎవరికీ శాశ్వతత్వం లేదు. అన్నీ మారాలి, అన్నీ అంతరించాలి. కాల వ్యత్యాసం అంతే. సూర్యచంద్రాదులు కూడా అంతరించవలసినవారే! ఋగ్వేదంలో సోమము దేవత అయింది. దానికి అంతటి ప్రభావం ఉండవచ్చు! ఇంద్రాదులకు అదే శక్తిని ప్రసాదించింది. అంతటి సోమము కాలగర్భంలో కలిసి పోయింది. అవతరించడం, అంతరించడం, దేవతలకు వర్తిస్తుంది. వేదంనాటి దేవతలు నేడు లేరు. వారికి ఆరాధన లేదు. వేదంలో అవతారాలు లేవు. ఒక్క చోట వామనుడి ప్రస్తావన వస్తుంది. అప్పటి వామనుడు అవతార పురుషుడు కాదు. అవతారాల సిద్దాంతానిది మహా ఇతిహాసం! వేదంలో దేవతలు నిరాకారులుగానే స్తుతించబడినారు. ఆరాధించబడినారు. వేదాల్లో విగ్రహారాధన లేదు. వేదం నిండా కామ్య కర్మలే! హవిస్సులు అర్పించడం వరాలు కొనిక్కోవడానికే! కామ్య కర్మలు యజమానులు స్వయంగా చేయరు. పురోహితులతో చేయిస్తారు.’

         ‘పరమాత్మ సత్య స్వరూపుడు. సత్య దర్శనానికి మానవ జాతి సాంతం, దేశకాల వ్యత్యాసం లేకుండా, నిరంతరం అన్వేషిస్తున్నది. ఇంతవరకు ఎంతటి మహర్షులకు, అవతార పురుషులకూ సత్య దర్శనమే కాలేదు. సృష్టి, స్థితి, లయకారుడగు పరమాత్మ అగమ్య గోచరుడు. అనిర్వచనీయుడు. అతడి, లేదా, ఆమె రూపగుణాలను దర్శించిన వారు ఇంతవరకు ఎవరూ లేరు. పరమాత్మ లభించడు. అందడు. ఆ పరాశక్తి, పరాత్పరుడు, మహోన్నతుడు. అతడు నరుడికి అందడు. మానవుడి జ్ఞానం సర్వేశ్వరుడిని ఎరుగుటకు సాధ్యపడదు. ఆ శక్తే, ఆ పరాత్పరుడే సమస్తాన్ని సృష్టించాడు. ఆధారం లేకుండానే భూమిని, సూర్యచంద్రాది గ్రహనక్షత్రాదులను సృష్టించాడు. విశ్వం, భూమి, సూర్య, చంద్ర, గ్రహ, నక్షత్రాదులకు పరమేశ్వరుడే ఆధారభూతుడు.’

         ‘మానవుడు దర్బలాంటి దుర్బలుడు. వ్యాపారం కోసం ఎన్నో యంత్రాలను కనుగొన్నాడు. అయినా, ప్రకృతిని, మానవ ప్రకృతిని, వ్యక్తిగా తన ప్రకృతిని అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు. కాకపోతే మానవుడి దగ్గర ఒక మహత్తున్నది. అదే, ఆలోచన, అన్వేషణ. అది ఆగదు. ఆదిమానవుడి నుంచి భగవంతుడి కోసం అన్వేషిస్తూనే ఉన్నా, భగవంతుడు కనిపించలేదు. మారుగా, భగవంతుడి ప్రతిరూపాలను కల్పించాడు, సృష్టించాడు. అలాంటి ఈశ్వరుడి ప్రతిరూపాలే దేవతలు. మహాత్ములు, యోగులు, అవతారాలు, ప్రవక్తలు. వీరిలో ఎవరూ భగవంతుడి సంపూర్ణ రూపాన్ని దర్శించలేదు. అందరూ భగవదంశను మాత్రం దర్శించగలిగారు. భగవంతుడుని మాత్రం కానేకాదు’.

‘పరాత్పరుడు అందనివాడు. యోగులు, ప్రవక్తలు వారికి అందిన వారిని మనకు చూపారు. పరాత్పరుడు సత్యం, దేవాదులు విశ్వాసం. వేదం సత్యాన్వేషణమే. సూర్య, చంద్ర, అగ్ని, వాయువులు భగవంతులు కారు. వారు భగవంతుడి అంశామాత్రులే. పరాత్పరుడు కర్త. సూర్య చంద్రాదులు అతని సృష్టి మాత్రమే. వారు అశాశ్వతులు. వారికి అంతం ఉంది. భగవానుడు శాశ్వతుడు. అనంతుడు. ఎవరు భూమిని సృష్టించారో, ఎవని బలం సత్యమగునో, ఎవడు ఆకాశంలో ఆనందవర్థకమగు జలరాశిని సృష్ట్టించాడో, అతడెవరో తెలియలేదు. ఎవడు అనే ప్రశ్న మాత్రమే మిగిలింది. ఒక విషయం స్పష్టం. ఉన్నది ఒకే సర్వేశ్వరుడు. అతడే సృష్టి, స్థితి, లయ కర్త.’

         ‘కౌత్స ఋషి వేదానికి అర్థం ఉండదనీ, వేదార్థం తెలిసికోరాదనీ సిద్దాంతరీకించాడు. దీనికేదైనా బలమైన కారణం ఉండి ఉండాలి. ఋషి స్వప్రయోజనం మాత్రం కాదు. వేదం అందరూ చదువరాదనీ, నిషేధించాలనీ అనడం వల్ల కొందరిలో ఆగ్రహం ఉన్న మాట వాస్తవం. అయితే, నాలుగు వేదాల్లోనూ, ఎక్కడా వేదాధ్యయనాన్ని గూర్చి నిషేధాలున్న దాఖలాలు లేవు. మహర్షులు, మహాత్ములు, కులం, మతం లాంటి మామూలు విషయాలకు లొంగారు. వారికి, తమవంటివే సమస్త ప్రాణులు. వేద పఠనాన్ని గురించిన నిషేధానికి కారణం, వేదకర్మలే ఉపాధిగా జీవించే కొందరు స్వప్రయోజన పరులు ప్రక్షిప్తంగా చేర్చి ఉండవచ్చు. ఇప్పుడు వేదం సకల జనులకూ అందుబాటులోకి వచ్చింది, అన్య మతస్తులు కూడా వేదాన్ని అధ్యయనం చేస్తున్నారు. అంతకు ముందు నిషేధాలు వాస్తవంగా ఉన్నా అవి ఇప్పుడు ఆవిరి అయిపోయాయి. ప్రస్తుతం వేదాధ్యయనానికి శ్రద్ధ మాత్రమే కావాలి, అవసరం కూడా.’

         ‘వేదం సూర్యుడి లాంటిది. సూర్యకాంతి లాంటిది. వేదం కుల, మత, ప్రాంత, దేశాలకు అతీతం అయింది. అది సకల మానవాళికి చెందింది. వెలుగునూ, అగ్గిని మూటకట్టి దాయగల మొనగాడు లేడు. కులమతాలకు అతీతంగా అందరికీ వేదం అందాలనేది భగవత్ సంకల్పం. కుల, మత వివక్ష లేకుండా వేదాన్ని సకల జనులూ తాకాలి. పూజించాలి. అధ్యయనం చేయాలి. వ్యాఖ్యానించాలి. వేదం కన్నా ప్రాచీన గ్రంథం లేదు. వేదాన్ని ఇంట్లో పెట్టుకుంటే చాలు. వేదం నుంచి కర్మ ఆశించవద్దు. జ్ఞానం ఆశించాలి. వేదానికి అర్థం ఉంది. దాన్ని తెలుసుకోలేని వాడు అంధుడు అవుతున్నాడు. అంధునికి  వేద కర్మ కనిపిస్తుంది. వేదార్థం కనిపించదు. వేదం చదివి అర్థం చేసుకున్నవాడికి సకల శుభాలు కలుగుతాయి. జ్ఞాన తేజస్సు పాపాలను కడిగి వేస్తుంది. అతనికి స్వర్గం ప్రాప్తిస్తుంది అని అన్నాడు యాస్క ఋషి.’

‘ఖమ్మం జిల్లా వల్లభి గ్రామ వాస్తవ్యుడు స్కందస్వామి, ఉద్గీత, వేంకటస్వామి వేదానికి వ్యాఖ్యానం రచించారు. ఆంధ్ర బ్రాహ్మణుడు సాయణాచార్యుడు వేద వ్యాఖ్య రచించాడు. వేదాన్ని అధ్యయనం చేసిన పాశ్చాత్య విద్వాంసులు సాయణుని వ్యాఖ్య ఆధారంగానే వేదాన్ని అర్థం చేసుకున్నారు.  తెలుగువారు వేదం వ్యాఖ్యకు అపారమైన సేవలు చేసారు.’

         ‘ఆదునిక భారతీయ వ్యాఖ్యాతల్లో గొప్ప సంఘ సంస్కర్త, మహర్షి దయానందుడు అగ్రగణ్యుడు. వేదాన్ని గురించి అంతకు ముందు ఎరుగనంతటి ప్రచారం చేశాడు. వర్ణ వ్యత్యాసం లేకుండా సకల జనులకూ వేదం ఉపదేశించాడు. ఆర్యసమాజం స్థాపించాడు. ఆసేతు హిమనగం అనేకులను బ్రాహ్మణులను చేశాడు. నేటి ఆర్య సమాజీయులకు వేదం ప్రమాణం కాదు కాని దయానందుడు ప్రమాణం! దయానందుడికి మాత్రం వేదం ప్రమాణం. భారతీయులకు ఒకే గ్రంథం వేదం, ఒకే ఈశ్వరుడు ఉండాలని ప్రయత్నించారు దయానందులు. భారత ధర్మం అచ్చంగా గ్రంథం మీద ఆధారపడి లేదు. సదాచారాలు, సంప్రదాయాలు దీనికి మూలాధారం. భిన్నత్వంలో ఏకత్వం భారతీయ సంప్రదాయం. ఆది శంకరుడు సహితం అద్వైతం ద్వారా ఏకేశ్వర ప్రతిపాదన చేసి సరిదిద్దుకున్నారు. దయానందుడు వేదాన్ని కర్మ మార్గంగా అంగీకరించాడు. వేదం జ్ఞాన మార్గమనీ, ఆధ్యాత్మిక ఔన్నత్యమనీ అంటారు. వేదాలు, ఉపనిషత్తులు, బ్రాహ్మణలు, పురాణాలు, కావ్యాలు, ఇతిహాసాలు, విభిన్న తాత్త్వికతలనూ, సిద్ధాంతాలనూ ప్రతిపాదించినా సహజీవనం చేస్తాయి. వేదాన్ని వ్యాఖ్యానించిన అరవిందులు వేదాలకు అంతరార్థాలు వెలికి తీసే ప్రయత్నం చేశారు.’

          ‘శుక్ల యజుర్వేదానికి “శ్రీమద్వాజసనేయి మాధ్యందిన శుక్ల యజుర్వేద సంహిత” అనే పూర్తి పేరు రావడాన్ని గురించి మహీదర భాష్యం వివరించింది. తొలుత వేదం బ్రహ్మ నుంచి పరంపరగా లభించింది. వ్యాసమహర్షి మనుష్యుల మందమతిత్వాన్ని గురించి ఆలోచించి, వేదాన్ని ఋగ్యజుస్సామాథర్వణ అనే నాలుగుగా విభజించాడు. వాటిని వేద వ్యాసుడు పైల, వైశంపాయన, జైమిని, సుమంతులకు ఉపదేశించాడు. వారు వారి శిష్యులకు ఉపదేశించారు. అలా పరంపరంగా వేదం సహస్రశాఖలయింది. తరువాత వ్యాస వైశంపాయనుడు యాజ్ఞ్యవల్క్యాదులగు తన శిష్యులకు యజుర్వేదం ఉపదేశించాడు.’

ఒకప్పుడు వైశంపాయనునికి దైవికంగా, ఏదోకారణాన కోపం వచ్చింది. అప్పుడు యాజ్ఞ్యవల్క్యుడిని తన శిష్యత్వం నుంచి బహిష్కరించాడు. యోగ బలంకల యాజ్ఞ్యవల్క్యుడు తను నేర్చిన విద్యను వాంతి చేశాడు. గురువు ఆజ్ఞాపించగానే, వైశంపాయనుడి ఇతర శిష్యులు తిత్తిరి పక్షులు అయినారు. యాజ్ఞ్యవల్క్యుడు వాంతిచేసిన విద్యను భుజించారు. ఆ యజస్సులో బుద్ధిమలినాలు అయ్యారు. అందువలన కృష్ణ యజస్సులు అయినాయి. అప్పుడు యాజ్ఞ్యవల్క్యుడు బాధపడ్డాడు. అతడు సూర్యుడిని ఆరాధించాడు. సూర్యుడి నుండి శుక్ల యజస్సులను అందుకున్నాడు. ఆ యజస్సులను జాబాలి, బౌధేయ, కాణ్వ, మాద్యందినాది పదిహేను మంది శిష్యులకు బోధించాడు. వాజసని పుత్రుడు యాజ్ఞ్యవల్క్యుడు కావున వాజసనేయి అయింది. మాద్యందిన మహర్షికి లభించినందున మాధ్యందిన అయింది. ఆ విధంగా ఈ వేదం “శ్రీమద్వాజసనేయి మాధ్యందిన శుక్ల యజుర్వేద సంహిత” అయింది.’ 

(డాక్టర్ దాశరథి రంగాచార్య వేద సంహితల ఆధారంగా)

 

Facilitating Delivery of Good Governance : Vanam Jwala Narasimha Rao

 Facilitating Delivery of Good Governance

Vanam Jwala Narasimha Rao

The Hans India (04-02-2024)

{There is a need to put in place a ‘Structural Decentralized Administrative Machinery’ down to the field level, like the ‘Public Facilitation Center’ each catering to a specified number of people, as ‘Hallmark of Good Governance’ headed by a knowledgeable, skilled, and committed ‘Field Level Public Relations Officer (PRO).’}

Quite on and off, if not frequently, Ministers, and Chief Ministers, stop convoy vehicle, apparently to listen to an individual on the roadside, a personal grievance, or a community related problem. ‘Instantaneous Oral Orders on the Spot’ are issued, to personal staff on the issue. Normally these relate to availing benefit to a government scheme or inadequacies in accessing government information or related to certificates like death or birth or financial assistance for children education or land related problem or medical issue or some injustice done etc. Same day proliferated electronic media coverage, and print media coverage, in n-number of papers, next day, would be as usual with huge hype.

This apart, these days, grievances are responded randomly, at ‘Jet Speed’ through Facebook, Twitter, Instagram etc. and widely publicized. ‘Public Servants’ responding to this style of ‘Redressal’ for ‘Fortunate Few’ and leaving umpteen such grievances of others, who are unable to access social media or incapable of stopping the convoy vehicles, to their fate, is a typical characteristic of our democracy. It is absolutely true, that, for a Chief Minister or to that matter even for a Minister, it is ‘Herculean Task’ to meet everyone or respond to everyone.    

Yet another ‘Orthodox’ grievance redressal mechanism, followed in many states, is that of centralized or limited way decentralized (up to District Level) Gatherings, to receive complaints or listen to seeking benefits, similar to Telangana ‘Prajavani’ program. But, going by media reports, lakhs of applications received in such meetings are pending for disposal, which is but natural. This demands further decentralized mechanism. In other words, to put in place a ‘Structural Decentralized Administrative Machinery’ down to the field level, like the ‘Public Facilitation Center’ each catering to a specified number of people, as ‘Hallmark of Good Governance’ headed by a knowledgeable, skilled, and committed ‘Field Level Public Relations Officer (PRO).’

Inder Kumar Gujral, the 12^th Prime Minister of India, while inaugurating a historical Conference of Chief Ministers on May 24, 1997, emphasized the essentiality of appropriate strategies for ‘Responsive and Effective Administration’ aptly referring to First PM Jawaharlal Nehru’s statement that, 'Belief in Fair Play and Integrity' shall be the basis of a Good Governance. The conference attended by all Chief Ministers of those days, irrespective of party affiliations, held 27 years ago, unanimously resolved to ensure ‘Responsive, Accountable, Transparent and People Friendly Administration’ at all Levels in Central and State Governments.

What was envisioned then was an 'Accountable and Citizen-Friendly Government' to ensure widespread, hassle-free, and easy access of citizens to information at various levels in the Government, on various activities with specific reference to welfare and development schemes, as well as to obtain various certificates, approvals, and permits. It was decided for a simplified and speedy mechanism through, what they coined then, as ‘Public Facilitation Center (PFC).’

Down the line, how many Chief Ministers, who not only attended the conference, but also were ‘Active Participants’ in the deliberations, adhered to their own resolve ‘At Least Passively’ is anybody’s guess. N Chandrababu Naidu was AP CM then, and in spite of his taking great lead, it was later shelved, by successive Chief Ministers for reasons better known to them. In the present changing scenario, with appropriate modifications, PFC best suites the peoples’ need.  

On reading my article ‘A Vision for Better Governance in TS’ published in ‘Hans India’ on January 28, a keen observation was made by MP Sethy, ‘Top Ranker Master Trainer,’ product of ‘Thames Valley University’ and credited with drafting ‘National Training Policies’ of 1996 and 2012. He was my senior colleague in Dr MCR HRD Institute. He described the contents as a well-researched, articulated and presented in a flow. He also said that it initiated and ignited the thought process on a number of significant issues related to implementation of Government Schemes.

 Sethy however preferred an elaboration on orthodox way, feedback, and feed forward, unintentional Hitches, mentor, facilitator, counsellor, teacher, researcher, mediator, and advocate, as well as ‘Cascading and Multiplication’ training technique to ‘Field Level Public Relations Officers’ to equip them with intricate details involved in availing benefit of a Government Scheme and to take care from end to end. This is where dovetailing PFCs and Filed Level PROs becomes necessary.

For the proposal to put in place a ‘Structural Administrative Machinery’ for a ‘Better or Good Governance’ anywhere in the country including in Telangana, by way of recruiting ‘Field Level Public Relations Officers (PROs)’ as Mentors and Facilitators, duly following procedure, to be in charge and head the ‘Public Facilitation Centers’ the first next step is ‘Induction Training’ where they will be systematically oriented to various Government Schemes by ‘Subject and Training Experts.’ ‘Training is a Systematic Process of Learning’ and its purpose in the work situation is to develop the abilities of ‘Designated PRO’ to the satisfaction and necessity of concerned Government.

Persons recruited as Field level PROs are supposed to have had a Distinguished High academic background. In addition, their academic knowledge and basic understanding of Government Schemes and Policies, Commitment and Attitude would have been properly evaluated by the recruitment agency (May be Public Service Commission), before offering the coveted job. Despite the possibility that these persons, on their own may take-up the job immediately, to better absorb details of their job profile, requiring a precise learning need, ‘Systematic Training Intervention’ is desirable and necessary. It gives job-task related ‘Confidence (through knowledge of Government Policies), Competence (through skill), and Commitment (through right attitude)’ for required performance as per the Government need.

A not-so-lengthy workshop mode of Training may have to be designed by training experts. PRO designated persons before they are put on the job, will be exposed to Group Coaching, Lecture, Discussion and Group Exercises for absorption to the details of Environment (Rural or Urban) that they have to work, Technology (for processing beneficiary needs speedily), Procedures (step by step) and Policies (of the Government from time to time), all in about a week. By then, it is expected that the systematic development of ‘Attitude, Knowledge, and Skill Behavior Pattern’ required by PROs designated, to perform adequately the job would be successfully achieved.

Cascade training is a way of efficiently training many people, wherein a group of Master Trainers are trained on a topic, then they train smaller groups on the same topic, and so on, until all necessary staff have been trained. Transfer of learning depends on well-planned trainings; competent, supportive, and prepared trainers; and feedback mechanisms.

With proper training the individual PROs in the course of time will be Demonstrator of Model Performance and all that is desirable; a better Communicator in every aspect of scheme details to the prospective beneficiary, sharer of Government policies, intentions and goals with the people in his or her group, simplifier in explaining procedures of obtaining benefit of a scheme to the right beneficiary, Creator of learning environment on new and Adhoc schemes to the public, a mentor, a facilitator, a Change agent and a catalyst for initiating change. By this he or she will be facilitating organizational change in Governance.

This type of ‘Service Delivery Strategy’ enables the PRO to translate broad objectives and policy preferences of Government into specific services and balances service delivery outputs with resource inputs. The approach is, focused, fast, friendly, and flexible way taking in to consideration the comprehensive requirement of individual, fitting precisely in to Government Thinking. These Change Agents who are Mentors or Facilitators or Counsellors by education, by training and by development will possess appropriate listening skills, demonstrate high level of integrity, empathetic, confident, high performer, highly motivated, resourceful, disciplined and will have positive attitude. Why not Dovetail PFCs and Field Level PROs for Good Governance, which require ‘Availability and Accessibility’ mechanism.

 

భారతీయ నాగరికత, సంస్కృతి, సంప్రదాయం హిమవదున్నతం, నిత్యనూతనం ..... ఋగ్యజుస్సామాథర్వ వేదాల సారం-9 : వనం జ్వాలా నరసింహారావు

 భారతీయ నాగరికత, సంస్కృతి, సంప్రదాయం హిమవదున్నతం, నిత్యనూతనం

ఋగ్యజుస్సామాథర్వ వేదాల సారం-9

వనం జ్వాలా నరసింహారావు

సూర్యదినపత్రిక (29-01-2024)

         ‘యుగయుగాలుగా ఋషులు దర్శించిన వేదాన్ని వేదవ్యాస మహానుభావుడు సంహితలుగా చేశాడు. వాటిని నాలుగు భాగాలుగా ఏర్పాటుచేసి విభజించాడు. వ్యాసుడు అలా కూర్చిన తరువాత మంత్రద్రష్టలు లేరు. వ్యాసభగవానుడు వేదానికి ఒక పాదం ఏర్పరచాడు. అలా ఏర్పాటు చేసినది మాత్రమే వేదం. ఇందులో చేరనిది వేదం కానే కాదు. మనకు వేదం అని తెలిసింది ‘వేదం సంహిత.’ వీటి కూర్పరి వేదవ్యాస మహర్షి. ఆ విధంగా వేదాన్ని నాలుగు విధాలుగా విభజించడాన్ని వేదచతుష్టయి అంటారు. వేదచతుష్టయి వేదాల విషయ నిర్ణయం చేస్తుంది. వాటిలో, “ఋగ్వేద సంహిత” దేవతల గుణగణాలను స్తుతిస్తుంది. “యజుర్వేద సంహిత” వివిధ యజ్ఞాలను నిర్దేశిస్తుంది. “సామవేద సంహిత” దేవతలను ప్రసన్నులను చేయడానికి గానవిధిని నిర్ణయిస్తుంది. “అథర్వవేదం సంహిత” బ్రహ్మజ్ఞానం సహితంగా అనేకానేక లౌకిక విషయాలను వివరిస్తుంది. వేదత్రయి అని మరొక విభజన కూడా ఉన్నది. ఇది పద్య, గద్య, గేయ విభజన. వేదాలు పద్యంలో దర్శించినవీ, గద్యంలో దర్శించినవీ, గేయంలో దర్శించినవీ, ఉన్నాయి. ఇది ఛందో విభజన.’

         ‘వేదాన్ని దర్శించడానికి వేద దృష్టి కావాలికాని, హ్రస్వదృష్టి, అన్య దృష్టి చాలవు. పరిమిత దృష్టితో అపరిమిత వేదాన్ని దర్శించడం కువ్యాఖ్యానం అవుతుంది. భారత వేదాన్ని భారత కొలమానంలో కొలవాలి. పాశ్చాత్య కొలమానాలు అందుకు పనికికావు. దురదృష్టవశాత్తు వేదత్రయి అంటే, వేదాలు మూడేనని మనను నమ్మించారు పాశ్చాత్యులు. భాగవతంలో “వేదమేకంచతుర్విధం” అని చెప్పబడింది. కాబట్టి మన ప్రమాణాలే ఆధారం. వేద సంహితలు నిర్ద్వందంగా నాలుగేన్నాయి. అవే, “ఋగ్వేద, యజుర్వేద, సామవేద, అథర్వవేద” సంహితలు. యజుర్వేద సంహితలు తిరిగి రెండు భాగాలు. “శుక్ల యజుర్వేద సంహిత, కృష్ణ యజుర్వేద సంహిత.” వేదం “బ్రహ్మ, ఆత్మ, బ్రహ్మ ఆత్మల ఏకత్వం” అనే మూడు విషయాలను ప్రతిపాదిస్తుంది.’

         ‘వేదాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి మహర్షులు ఒక నిర్దిష్ట పధ్ధతి ఏర్పరిచారు. అవి “శిక్ష, వ్యాకరణం, నిఘంటు, ఛందస్సు, జ్యోతిషం, శిల్పం” అనే ఆరు వేదాంగాలు; “గాంధర్వవేదం, ఆయుర్వేదం, ధనుర్వేదం, అర్థవేదం” అనే నాలుగు ఉపవేదాలు. వేదార్థాన్ని గ్రహించడానికి ఉపనిషత్తులు, కణాదుని వైశేషికం, గౌతముని న్యాయం, కపిలుని సాంఖ్యం, పతంజలి యోగం, జైమిని పూర్వ మీమాంస, బాదనారాయణుని ఉత్తర మీమాంస ఉపకరిస్తాయి. వేదవాక్కును అర్థం చేసుకోవడానికి ఐదు దిశలు ఉన్నాయి. ఆన్నమయం (ఇది భౌతికం), ప్రాణమయం (ఇది దృష్టి గోచరం), మనోమయం (ఇది మనసును గ్రహించడం), జ్ఞానమయం (ఇది బుద్ధిని గ్రహించడం), ఆనందమయం (ఇది వేదంలో లీనం కావడం). జీవిత పరమావధి ఆనందమే. ఆనందోబ్రహ్మ’.

         ‘వేదానికి శ్రుతి అని పేరు కూడా ఉన్నది. శ్రుతి అంటే చెవిన పడింది, విన్నది అని అర్థం. వేదం అపౌరుషేయం. అలా అంటే అది మానవుడు చెప్పింది కాదని అర్థం. వేదం మానవుడి కన్నా అతీతమైంది. వాస్తవంగా వేదం మానవ శక్తిని మించినది. అందుకోసం అపౌరుషేయం అనే వాస్తవ సత్యాన్ని వచించారు మహర్షులు. అపౌరుషేయం అనే స్ఫూర్తితోనే అన్య మతాల వారు తమ గ్రంథాలను భగవంతుడే వచించాడు అని చెప్పారు. భగవంతుడు పరాత్పరుడు. జగత్పిత. ఒక్కొక్క మతానికి ఒక్కొక్క ప్రవక్త కావచ్చు. కాని వేరువేరు మతాలకు వేరువేరు భగవంతులు లేరు. ఉండరు. ఉండకూడదు. మానవాళిది ఒకే అదితి భూమి. ఒకే ఆకాశం. ఒకే భగవంతుడు. పరాత్పరుడు, ఈశ్వరుడు, మానవ జాతి సహితంగా సమస్త ప్రాణిజాలానికి అతడే సృష్టికర్త. తల్లి, తండ్రి అన్నీ ఆయనే. అలాంటి పరాత్పరుడు ఒక మతాన్ని నమ్మిన వారి పాపాలు మాత్రమే దూరం చేయడు. వారికి మాత్రమే మోక్షం ఇస్తానని అనడు. అది సత్యానికి దూరం. అసత్యం అవుతుంది.’

         ‘భగవంతుడు సత్య స్వరూపుడు. పరాత్పరునికి అసత్యం అనంత దూరపుది. అంటే ప్రవక్తలు చెప్పి భగవంతుడు చెప్పాడు అన్నారు!! వేదం చెప్పిన అపౌరుషేయం మాత్రమే సత్యం. భగవంతుడు ఒక విశ్వాసపు వారిని మాత్రమే ఉద్ధరిస్తాడనడం బూటకం. అపౌరుషేయం సహేతుకం. మిగతావి నిర్హేతుకాలు! వేదంలో ప్రతిసూక్తి ద్రష్ట పేరు ఋషిగా చెప్పబడింది. అతడు వేదసూక్తపు కర్త కాదు. ద్రష్ట స్మర్త మాత్రమే! అతడు సూక్తాన్ని విన్నాడు. విన్నది కాబట్టి శ్రుతి అయింది. విని దాన్ని అక్షరబద్ధం చేశాడు. వేదం పుట్టిన్నాడే అక్షరం ఉంది. అంతేకాదు శాస్త్రీయమూ, పరిపుష్టమూ, అయిన సంస్కృత భాష ఉంది. ఛందస్సు ఉంది. ఎంతటి నాగరిక జాతి అవుతే సంస్కృతం వంటి భాష ఆవిర్భవించాలి? ఎంతటి సంస్కారం గల జాతి అవుతే సకల ప్రాణులూ సుఖించాలి (సర్వేపిసుఖినస్సంతు) అని నినదించాలి? అన్ని పురాతన నాగరికతలు నశించి పోయాయి. కాని భారత నాగరికత, సంస్కృతి, సంప్రదాయం ఇంకా నిత్యనూతనంగా వెలుగొందుతున్నది. అదీ 1200 సంవత్సరాల పరాయి పాలన తరువాత! ఎంత మహాత్తమమైనదండీ మన దేశం, మన జాతి, మన సభ్యత, మన సంస్కారం, మన సాహిత్యం, మన సంగీతం, మన కళలు?.’

         ‘భారత శాస్త్రం ప్రకారం కాలం అనంతం. కాలం ఎప్పుడు ప్రారంభం అయింది? కాలం ఎప్పుడు అంతం అవుతుంది? ఇది తెలిసినవాడు లేడు. ప్రభువులు, ప్రభుత్వాలు, ఋషులు, ప్రవక్తలూ అందరినీ కాలం మింగేస్తుంది. యుగాలు, అంతం అవుతాయి. ప్రళయం వస్తుంది. మళ్లీ సృష్టి ప్రారంభం అవుతుంది. కాలం నిరంతరం సాగుతూనే ఉంటుంది. కాలమే సృష్టిస్తుంది. కాలమే రక్షిస్తుంది. కాలమే కష్టాలు కలిగిస్తుంది. కాలమే సర్వాన్నీ అంతం చేస్తుంది. కాలం మాత్రం సాగుతూనే ఉంటుంది. కాలానికి నిలకడ లేదు. కాలానికి కళ్ళూ, నోరూ ఉంటే ఎన్ని వాస్తవాలు వెల్లడించగలదో? కాలాన్ని జయించినవాడు లేడు. కాలం అజేయం. అందుకే “కాలోయం బ్రహ్మ” అన్నారు. ఈ కాలానికి నరుడు కొన్ని కొలతలు ఏర్పరచుకున్నాడు. అందుకు భూమి సూర్యుని చుట్టూ తిరిగి వచ్చిన కాలాన్ని సంవత్సరం అన్నాం. అది అంత నిర్దిష్టం కాదు. సూర్యుని చుట్టూ భూమి తిరగడానికి 365 రోజుల 6 గంటలు పడుతుంది. ఆ ఆరు గంటలు సరిచేయడానికే నెల రోజుల వ్యత్యాసం, అధిక మాసాలు, లీప్ సంవత్సరం మొదలైనవి. అవి ఎప్పుడో కలుపుతాయి. ప్రతి ఏడాదీ జరగదు! మరి దీని నిర్దిష్టత ఏంటి?.’

         ‘నాలుగు యుగాల మొత్తం కాలం 43,20,000 (కృత: 17,28,000, త్రేతా: 12,96,000, ద్వాపరం: 8,64,000, కలియుగం: 4,32,000) సంవత్సరాలు. సృష్టి కాలం 4 కోట్ల 32 లక్షల సంవత్సరాలు. 4000 యుగాల తరువాత ప్రళయం. 4000 యుగాల కాలం సృష్టి ఉండదు. తరువాత సృష్టి మొదలు. సృష్టి ఆది నుండి ఇప్పటి వరకు 195,58,85,120 పైగా సంవత్సరాలు గడిచాయి. కేవలం వందల, వేల సంవత్సరాల చరిత్ర మాత్రమే కలిగిన పాశ్చాత్యుల కొలతలతో వేదకాలాన్ని కొలవడం గజం బద్దతో ఆకాశాన్నీ, బకెట్ తో సముద్రాన్ని కొలవడం లాంటిది. వేదం ఒకసారి పుట్టి ఒకనాటికి ముగిసిన కావ్యం లాంటిది కాదు. అదొక నది, ఒక స్రవంతి, ఒక ప్రవాహం. ఋషులు దర్శించిందాన్నల్లా అక్షరబద్ధం చేస్తూ పోయారు. అందుకే వేదం అనంతం అన్నారు. ఈ అనంత స్రవంతులను వేదవ్యాసుడు సంహితలు చేశాడు. అప్పుడు అది సకల నదులు కలిసిన సముద్రం అయింది. వేదం సముద్రమై సమస్త ప్రాణులకూ సాయపడుతున్నది.’

‘కలియుగం ప్రారంభమై ఇప్పటికి 5100 సంవత్సరాలు. భారతం ద్వాపరాంతం, కలియుగారంభంలో రచించబడింది. ఆ తరువాత వ్యాస రచన భాగవతం. భాగవతంలో వేదసంహితల గురించి చెప్పబడింది. వేదం సంహితలుగా ఏర్పడి 5000 సంవత్సరాలైంది. వేదం ఎప్పుడు ప్రారంభం అయిందీ చెప్పడం సాధ్యంకాదు. ఇంతకాలంగా ఒక నాగరికత, ఒక సభ్యత, ఒక సంస్కృతీ నిలిచి ఉండడం ప్రపంచంలో కనీవినీ ఎరుగని వింత!!.’

‘వేదం సంస్కృత భాషలో ఉంది. సంస్కృతానికి సంబంధించినంతవరకు తొలుత వ్యాకరణం ఆవిర్భవించింది. వ్యాకరణాన్ని అనుసరించి భాష ఏర్పడింది. అందుకే అది సంస్కృతం అయింది. సంస్కృతానికి స్వంత లిపి లేదు. అందుకోసం దేవనాగరి లిపిని ఆవిష్కరించారు మహర్షులు. లిపిని వేరుగా ఆవిష్కరించడానికి కారణం అది అన్ని భాషలకు ఉపయోగపడాలని. దేవనాగరి లిపి పరిపూర్ణమూ, నిర్దిష్టమూ. దీని అక్షరమాలనే, లిపులు వేరైనా, భారతీయ భాషలన్నీ అనుసరిస్తున్నాయి. అక్షరమాలలన్నీ “అ” తోనే మొదలైతాయి. జీవితం, భాష “అమ్మ”తో మొదలవుతుంది. దేవనాగరి లిపితో ఏ ఉచ్ఛారణనైనా వ్రాయవచ్చు. అంతటి సుసంపన్నమైన లిపిని మన మహర్షులు మనకు అందించారు. వేల సంవత్సరాలుగా ఆ లిపి నిరంతరాయంగా మానవజాతికి అక్షరామృతం ప్రసాదిస్తున్నది.’

‘ఇన్ని వేల సంవత్సరాలుగా సంస్కృతం హిమవదున్నతమై, నిశ్చలంగా సూర్యకాంతి వలె, సజీవంగా నిలిచి ఉంది. ఇందుకు సాక్ష్యం అనంతమూ, అమరమూ అయిన సంస్కృత సాహిత్యం! వేదం, ఉపనిషత్తు, రామాయణం, భారత, భాగవతాలు కాలపు జరా జీర్ణాలను ఎదిరించి నిత్యనూతనంగా విరాజిల్లుతున్నాయి. వేదం తొలినుంచే అక్షరబద్ధం అయింది. దీనికి భాష ఉంది. లిపి ఉంది. ప్రాణం ఉంది. వేదం భూమి, ఆకాశం, వాయువు, సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రాల వంటిది. ఇది శాశ్వతం. ఏ ఒక్క సమాజపు సొత్తు కాదు. ఇది సమస్త మానవాళికి చెందింది. సూర్యుడు తూర్పున ఉదయిస్తాడు. సమస్త ప్రాణి జాలానికి వెలుగు ప్రసాదిస్తాడు. వేదం సూర్యుడిలాంటిది. తూర్పున ఆవిర్భవించింది. సకల ప్రాణిజాలానికి కాంతి ప్రసాదిస్తున్నది.

         ‘వేదాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి స్వర జ్ఞానం అవసరం. మన మహర్షులు వేదాన్ని భద్రపరచడానికి మహాయజ్ఞం సాగించారు. వారు వేదపు అక్షరాలకు స్వరం కూర్చారు. స్వరానికి నిర్దిష్టత, శ్రావ్యత, మహిమ కలిగించారు. వేదానికి “ఉదాత్త, అనుదాత్త, స్వరిత, ఏకశ్రుతి” అనే నాలుగు స్వరాలున్నాయి. అర్థాన్ని పరిరక్షించడానికి స్వరం ఉపకరిస్తుంది. స్వరాన్ని బట్టి అర్థం మారుతుంది. వేదం శ్రుతి, అంటే విన్నది. వినసొంపైనది. స్వరయుక్తంగా చదివిన వేదం శ్రావ్యం. మహిమాన్వితం. అక్షరాన్నీ, స్వరాన్నీ ఇంతకాలంగా భద్రపరచిన ఉదాహరణ సృష్టిలో మరొకటి లేదు. తాళపత్ర, భూర్జర పత్రాల మీద వ్రాసుకుని, వాటిని వల్లించి, ఇన్ని వేల సంవత్సరాలు భద్ర పరచడం ప్రపంచ వింతల్లో సర్వ ప్రథమం కావాలి. అక్షరం, నాదయ్తుక్తమైన వేదం జరాజీర్ణాలకు అతీతంగా నిత్య యవ్వనిలా నిలిచి ఉండడం వింత మాత్రమే కాదు, మహత్తు కూడా.’

         ‘ఋషి సూక్తానికి కర్త మాత్రం కాదు. వేదం అపౌరుషేయం. ఋషి ఆ సూక్తానికి ద్రష్ట. స్మర్త మాత్రమే. అతడు ఆ సూక్తాన్ని అతీంద్రియంగా దర్శించి, దాన్ని గుర్తు పెట్టుకున్నాడు. వాస్తవానికి ఎవడూ దేనికీ కర్తకాదు. అన్నింటి కర్త పరాత్పరుడే. అతడు చేయిస్తున్నాడు. మనం చేస్తున్నాం. పరమపిత పరమేశ్వరుడు ఈ జగన్నాటక కర్త, దర్శకుడు. మనమంతా అతడు ఆడించినట్లు ఆడేవాళ్ళమే! మనం కర్తలమే అనుకుంటే మనం అనుకున్నవి అన్నీ కావాలి కదా! అలా కావడం లేదు! ఇది సర్వే సర్వత్ర అనుభవమే!! కాని కొందరు చెప్పడానికి ఇష్టపడరు!! వారు సత్యానికి తొడుగు వేస్తున్నారు. ఋషికి వేషం, వయస్సు ప్రధానం కావు. అతని జ్ఞానమే ప్రధానం. యువకుడైనా జ్ఞాని అయినవాడిని దేవతలు పెద్దగా భావిస్తున్నారు. వేదం ఋషులు అందరూ కూడా అపౌరుషేయానికి ద్రష్టలు, స్మర్తలు కారు.’

‘వేదాల్లో దేవతలను అనేక విధాలుగా చెప్పడం జరిగింది. ప్రాచీనులుగా పుట్టినవారు దేవతలు, ప్రాచీనంగా పుట్టిన వారు మనుష్యులు. సత్యమే దేవతలు. అసత్యం మనుష్యులు. దేవతలందరి స్థానం పృథ్వియే అవుతున్నది. వేదం దేవతలను, మనుష్యులను సమానంగా భావిస్తున్నది. ఋషులు లాంటి నరులు స్వయం కృషితో దేవతలైనారు. వాస్తవంగా వేదం మానవుడిని, అతడి కృషిని, విశ్వాసాన్ని, మహాత్తునూ ఎక్కువగా విశ్వసిస్తున్నది. శుక్ల యజుర్వేద తొలిమంత్రంలో చెప్పిన విధంగా, దైవ సహాయం, ఈశ్వర సంకల్పం అవసరం. ఈ అనంత విశ్వ సత్యాన్ని వేదం ఆవిష్కరించింది. మానవ జీవితానికి కేవలం ఆధ్యాత్మికం కాని, కేవలం హేతువాదం కాని సరిపడవు. మానవ జీవితం ఏకాకి కాదు. అది అనేక విధాల  సమాహారం. వేదం ఈ పరమ సత్యాన్ని గుర్తించింది. దీన్నిం కాదనడం కేవలం వాదన మాత్రమే!’.

(డాక్టర్ దాశరథి రంగాచార్య వేద సంహితల ఆధారంగా)

A VISION FOR BETTER GOVERNANCE IN TS : Vanam Jwala Narasimha Rao

 A VISION FOR BETTER GOVERNANCE IN TS

Facilitators needed for last-mile connectivity

to ensure every beneficiary avails of schemes

Vanam Jwala Narasimha Rao

The Hans India (28-01-2024)

{For the past 50 days, Revanth Reddy’s ‘People-Centric Governance,’ and the aims, objectives, and policy procedures of schemes were experienced positively by people. People should believe that the ‘Six Guarantees’ are not mere ‘Populistic Schemes,’ but, are ‘Game Changers’ to transform society and uplift the poor. Nonstop continuance of ‘Praja Palana’ or ‘Governance by People’ by CM Revanth Reddy, in ‘Letter and Spirit’ is desirable. They need ‘Field Level PROs’ to ensure every scheme reaches all the right beneficiaries. Many may not know all the intricate details involved in availing a benefit. Hence, the need for PROs at field level, who should be fully equipped to take care of requirements of prospective beneficiaries in all aspects right from creating awareness to availing benefit of any scheme-Editor Comments}

In a democracy, with several hopes, aspirations, ambitions, desires, requirements, passions, problems, and issues, people’s expectations are high. Political Parties make several promises during polls to meet these and to impress on voters. After coming to power their sincere execution is anybody’s guess. People may also have innumerable other daily and occasional needs pertaining to education, health, emergency, obtaining various certificates etc. In addition to these, they may like to seek benefit from some ‘Ad hoc Schemes’ of Government announced from time to time. People appreciate, admire, laud, reward, and award that party, which in their view, fulfilled its promises, not necessarily overnight, but at least phase wise.  

Orthodox way of implementing schemes, devoid of identifying ‘Right Beneficiary,’ and absence of frequent feedback and feedforward mechanism is totally unacceptable to people. A ‘Structural Administrative Machinery’ to elicit ‘Public Opinion’ for midterm evaluation of schemes is not only mere desirable, but also may be indispensable. Supreme Court, six years ago, in a judgment referred to the malaise of duplicate beneficiaries reaping the fruits of welfare schemes meant for genuine deprived classes. It also quoted former PM Rajiv Gandhi who said that, every rupee spent by government, only 15 paise reach the intended beneficiary. Apex Court felt that, a major hurdle is identifying genuine beneficiary. It said that, in spite of significant economic growth since Independence, benefits thereof have not percolated down to the poor and the poorest!!!

Some of us like-minded persons recently met and had a discussion to understand the mind of people or voter in a typical democratic functioning like Indian. On critically analyzing, unique, first of its kind welfare and development measures, of First Telangana Chief Minister K Chandrashekhar Rao, in his two terms in office, which did not help him win election for third term, we got some random clues. However well envisioned scheme that might be, in the process of implementation, possibilities of technical, transparent, and unintentional hitches adversely effected in optimum utilization by eligible beneficiary. It may also be, subject to verification, that, multiple benefits were enjoyed by few, whereas others were unable to enjoy benefit of even one.

In Telangana, people with millions of aspirations gave comfortable mandate to A Revanth Reddy led Congress Party. It established better credibility through ‘More Beneficial Schemes’ like the ‘Six Guarantees.’ Revanth Reddy sworn in as Second Chief Minister of Telangana and formed his cabinet with experienced persons and revamped top level administration machinery, for effective and ‘As Speedy as Possible’ implementation of electoral promises. CM and his team is on the move in right direction for total fulfilment of promises it made.

Governor in Her R-Day address said that the newly elected people’s Government started functioning with full consciousness and is striving with the objective of delivering equal opportunities rendering social justice, and granting freedom to all sections of people. Governor also mentioned that, in the past, people did not know, where to raise their grievances. Hence, for a ‘Better Governance’ it requires establishing a transparent, easy, convenient, and citizen friendly mechanism, that perhaps (only perhaps) hitherto missed, to enable every scheme reaches the right beneficiary followed by proper evaluation. ‘Field Level Public Relations Officers (PROs)’ as Mentors and Facilitators may better suit for this.

People should believe that the ‘Six Guarantees’ are not mere ‘Populistic Schemes,’ but, are ‘Game Changers’ to transform Society and lives of poor as well as invaluable investments for future, to infuse self-assurance in every ‘Telangana Citizen.’ Despite the ‘Per Capita Income’ and ‘GSDP’ is on increase, as claimed, there has not been significant change in the life-style of poor below the poverty line. ‘Six Guarantees’ may perhaps bring up the ‘Below Poverty Line’ people in to ‘Above Poverty Line.’ Nonstop continuance of ‘Praja Palana’ or Governance by people by CM Revanth Reddy, in ‘Letter and Spirit’ is desirable. They may just require ‘Field Level PROs.’

Democratic Governance presupposes teamwork for taking decisions on schemes, and the ways and means to reach them to the really needy beneficiary. The intricacies of the scheme and procedural difficulties in obtaining benefit are seldom addressed. Quite often, leave alone an ordinary citizen, even some Al India Service Officers at different levels were unaware, and rarely there was an attempt to clear doubts in them. To overcome this, in future, a well oriented and trained Field Level PRO who will be a Mentor or Facilitator may be entrusted with the job.      

For the past 50 days Revanth Reddy’s ‘People Centric Governance,’ and the aims, objectives, and policy procedures of schemes were experienced positively by people. In the well-designed ten-day ‘Praja Palana’ details of prospective beneficiaries were systematically enumerated by Government, in a duly filled format. Relevant family details like, Address, Aadhar, Ration Card Numbers etc. were also obtained. Prospective beneficiaries data for ‘Mahalakshmi, Rythu Bharosa, Indiramma Houses, Gruha Jyothi, and Cheyutha’ schemes was documented. Added to these, it is likely that, Government from time to time may announce more welfare schemes benefiting all sections of people of the society. Effective Enabling Mechanism for these schemes reaching prospective beneficiary without gaps should be the job of ‘Field Level PROs.’  

            In Telangana more than 20 million (2 Crores) people live in rural areas and the remaining 15 million (1.5 Crores) live in urban areas according to the 2011 census. Among these one third are illiterates and many more may be computer illiterates. Despite various publicity modes to educate people on various schemes as is being done now and even earlier, many may not be able to know all the intricate details involved in availing a benefit. Hence the need to think of appointing Public Relations Officers at field level, who will be trained systematically and fully equipped to take care of requirements of prospective beneficiaries in all aspects right from creating awareness to availing benefit of any scheme.

            Field Level PRO, a Government Functionary, may be recruited on a temporary basis to begin with, helps from end-to-end prospective beneficiary about various aspects of a scheme, procedure involved in applying, persons whom he or she may have to meet, documents that are required etc. Field PRO plays the role of Mentor, Facilitator, Counsellor, Teacher, Researcher, Mediator, Advocate or in brief as ‘Friend, Philosopher and Guide’ on behalf of the government. With extraordinary versatility at times, they perform a specialized role to meet the specific need of individual like a health or education or an emergency issue.

Logistics are simple. At the rate of one ‘Field Level PRO’ for every 2000 persons to begin with, in rural areas and at the rate of one for every 3000 persons in urban areas, total requirement (rural 10,000 and urban 5000 for a population of 2 Crores and 1.5 Crores respectively) 15,000 PROs. However, population increase may also be taken into consideration and accordingly may change numbers. At the rate of say some Rs 35,000-50,000 per month per PRO, it may cost about Rs 52.5-75 crores per month and Rs 600-900 Crores per annuum on them. Percentage of this small amount in the anticipated expenditure of about Rs 2.15 Lakh Crores for implementing six guarantees is negligible and may perhaps be worthwhile spending.

These PROs may be recruited directly from Colleges, Universities, Professional Colleges from among those who freshly completed Graduation, PG, MBA, Journalism, Law, Public Relations etc. on the ‘Campus Recruiting Basis.’ An independent Autonomous Body may be considered for this purpose. Systematic Training may be imparted in Dr MCR HRD Institute on the basis of ‘Cascading and Multiplication’ training technique, before putting them on the Job. At field level they handle the public image of government. Why not give a thought to this please?

What actually is Prana Pratishtha? : Vanam Jwala Narasimha Rao

 What actually is Prana Pratishtha?

Vanam Jwala Narasimha Rao

Free Press Journal (22-1-2024)

People in general and Ram Bhaktas in particular are going gag an over the historic Prana Pratista of Lord Ram Lulla Mandir in Ayodhya today at 12.20 PM. There are many debates took place for the last several weeks both in the main stream media and on social media and these debates are centred around the Prana Pratista matter. But what actually is a temple’s Prana Pratista as per the Agama Sastra?

Agama Sastra Vidwan, Vedic Scholar and the one who conducted Prana Pratista of many a temple, Borra Vasudeva Charyulu shared his knowledge on the subject. He is now working as the Chief Priest at the Apara Bhadrachala Temple in Mutharam village in Mudigonda Mandal in Khammam district.

Prana Prathishta is not done by any individual, it is done by a selected priest assisted by a team of vedic scholars. As per Adi Sankaracharya, a temple is regarded as a human body. The temple’s main dome is the head, Sanctum Sanctorum is throat, the main Idol is heart, inner light is lamp, compound is stomach, steps are thighs, Gali Gopuram is feet and the temples is Dwaja Sthamba.

Incidentally, in one of his keerthana, Nitya pujalivivo nerichina noho
pratyakshamainatti paramathmuniki || Saint Annamacharya also makes a similar comparision. (Here is my regular worship to my lord in front of me.

Body itself is a temple and head is its tower. His graceful glances are like temple lamps to one’s conscience.

Speech itself is Mantra. The buzz of world is like ringing sound of bells. All good tastes are offerings to the God in one’s inner self.

All movements and actions are expressions of conscience. This life is for His service. Deep sighs are like fans to Lord Venkataraya)

The process of actual Prana Pratista will begin with invoking all the five elements, earth, water, air, fire and the light through conducting Brahma Nyasa. The main priest and the team of priests invite Jeeva Kalash into the Kumbham. Curd, Milk, ghee, cow urine are used in the Abhishekha that follows. This ritual will be followed by many Homams such as Vaastu, Akalmasha Prayachitham homam and Raksha Bandanam.

Special Yagnas will be performed to put prana into the main Idol and it will be done by putting the Yantra in place. Each and Every Limb of the Idol is given Prana by chanting of Vedic Mantras and Hymns. The priests then do the Digbandhana so that the prana is there in the Idol forever. This will be followed by special archanas. After Prana Pratista, the priests and Vedic scholars will chant Vedic mantras for the well being of all those present there, the country and the universe. The entire rituals will end with the blessings of priest and Vedic scholar, who pray for the well being of the universe, Sarve Jana Sukhino Bavanthu, Loka Samastha Sukhino Bavanthu!