అమెరికన్ హైవేపై మ‌ర‌పురాని అనుభ‌వం >>>>> ‘మైక్, కేథీ బక్కర్’ (చర్చ్ ఆఫ్ గాడ్) జ్ఞాపకాలు : వనం జ్వాలా నరసింహారావు

 అమెరికన్ హైవేపై మ‌ర‌పురాని అనుభ‌వం

‘మైక్, కేథీ బక్కర్’ (చర్చ్ ఆఫ్ గాడ్) జ్ఞాపకాలు

వనం జ్వాలా నరసింహారావు

ప్రజాతంత్ర దినపత్రిక (ఆగస్ట్ 9, 2026)

"అమెరికా వ్యవస్థలలో రాణిస్తే, భారతదేశం స్థూలంగా, సహజమైన మానవ స్పందనలో రాణిస్తుంది. రెండింటికీ బలాలు, బ‌ల‌హీన‌త‌లు ఉన్నాయి. సమర్థవంతమైన మౌలిక సదుపాయాలు ప్రయాణాన్ని సురక్షితంగా, మరింత సౌకర్యవంతంగా చేయగలవని, అయితే అనిశ్చితి క్షణాలలో ప్రయాణికులకు మానవ కరుణే ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఇస్తుందని నా అనుభవం నాకు నేర్పిన పాఠం”- సంపాదకుడి క్లుప్త వ్యాఖ్య

నేను నా భార్యతో కలిసి పదవసారి అమెరికా పర్యటనలో భాగంగా హ్యూస్టన్ (టెక్సాస్)లో వున్న సందర్భంగా, ‘చర్చ్ ఆఫ్ గాడ్‌’కు చెందిన మైక్, కేథీ బక్కర్‌లను గుర్తుచేసుకుంటూ సంతోషిస్తున్నాను. ఇరవై ఏడు సంవత్సరాల క్రితం, మేము మొట్ట మొదటిసారి అమెరికాను సందర్శించినప్పుడు, 1999వ సంవత్సరంలో నా 51వ పుట్టినరోజున, ఆ చిరస్మరణీయమైన ఆగస్టు 8 సాయంత్రం, వారు నాకు అమెరికన్ హైవేపై ఒక మధురమైన అనుభవాన్ని పదికాలాలపాటు జ్ఞప్తికి వుండేలా అందించారు.

ఆ దృశ్యాలు నా మదిలో అలా, అలా స్పష్టంగా నిలిచిపోయాయి: సిన్సినాటి (ఓహియో రాష్ట్రం)లో జరిగిన నా పుట్టినరోజు వేడుక, అమెరికా ఇంటర్‌స్టేట్ 75 మీద విలియమ్స్‌టౌన్ సమీపంలో అనుకోకుండా నేను ప్రయాణిస్తున్న వాహనం పాడైపోవడం, రద్దీగా ఉండే అమెరికన్ హైవేపై చిక్కుకుపోయాననే ఆందోళన, ఆశలు సన్నగిల్లుతున్న తరుణంలో లభించిన అపరిచితుల భరోసా ఇంకా గుర్తున్నాయి. అమెరికా అంతర్రాష్ట్ర రహదారులు, వాటి ఇంజనీరింగ్, క్రమశిక్షణ, సామర్థ్యం ఎవరినైనా ఆకట్టుకుంటాయి. వాటి రూపకల్పన, ప్రత్యేకమైన రోడ్డు పక్కన ఖాలీ  స్థలం (షౌల్దర్), స్పష్టంగా గుర్తించబడిన నిష్క్రమణ మార్గాలు, విశ్రాంతి ప్రదేశాలు, కఠినమైన ట్రాఫిక్ నియంత్రణతో భారతీయ ప్రయాణికులకు నిత్యం అనుభవంలోకి వచ్చే అనేక ప్రమాదాలను నివారిస్తుంది.

అయినప్పటికీ, ఆ సాయంత్రం అటువంటి సమర్థతకు సంబంధించిన‌ మరో కోణాన్ని కూడా ఆవిష్కరించింది. వేలాది వాహనాలు వేగంగా దూసుకుపోతున్న ఒక హైవే రహదారిపై, మేము ఆశ్చర్యకరంగా ఒంటరిగా వుండిపోవాల్సి వచ్చింది. వ్యవస్థలు అద్భుతంగా పనిచేసే దేశంలో, మానవ సహాయం మనం ఆశించినంత త్వరగా ఎల్లప్పుడూ అందకపోవచ్చు. దీనికి విరుద్ధంగా, భారతదేశం సాంప్రదాయకంగా మౌలిక సదుపాయాల కంటే మానవ పరస్పర అన్యోన్య‌త‌పై ఎక్కువగా ఆధారపడింది.

ఇది ఆధిక్యత గురించిన పోలిక కాదు. అమెరికా వ్యవస్థలలో రాణిస్తే, భారతదేశం స్థూలంగా,సహజమైన మానవ స్పందనలో రాణిస్తుంది. రెండింటికీ బలాలు, బ‌ల‌హీన‌త‌లు ఉన్నాయి. సమర్థవంతమైన మౌలిక సదుపాయాలు ప్రయాణాన్ని సురక్షితంగా, మరింత సౌకర్యవంతంగా చేయగలవని, అయితే అనిశ్చితి క్షణాలలో ప్రయాణికులకు మానవ కరుణే ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఇస్తుందని నా అనుభవం నాకు నేర్పింది. అమెరికన్ హైవేలు వాటి పరిమాణం, వేగం , క్రమశిక్షణ ప‌రంగా అద్భుతంగా ఉంటాయి. కఠినమైన ట్రాఫిక్ నియమాలు , అప్రమత్తమైన హైవే పెట్రోల్ మార్గదర్శకత్వంలో వాహనాలు గంటకు 55 నుండి 65 మైళ్ల వేగంతో బహుళ లేన్‌ల గుండా ప్రయాణిస్తాయి.

భారతదేశ జాతీయ రహదారులు ఇటీవలి దశాబ్దాలలో అభివృద్ధి చెందినప్పటికీ, అమెరికన్ ఇంటర్‌స్టేట్ వ్యవస్థ దాని రూపకల్పన, విస్తృతమైన సౌకర్యాలు , భద్రతకు ప్రాధాన్యత కారణంగా ప్రత్యేకంగా నిలుస్తుంది. ఆగష్టు 1999లో అటువంటి ఒక హైవేపైనే నేను మానవ‌త్వ‌పు ప్రేమ‌, క‌రుణ‌ సంబంధించిన ఒక మరపురాని, చిరస్మరణీయమైన అనుభ‌వాన్ని పొందాను. అమెరికన్ ఇంటర్‌స్టేట్ హైవే వ్యవస్థ వేగం, భద్రత, సామర్థ్యం కోసం రూపొందించబడింది. అవి వెడల్పాటి మీడియన్‌లతో విభజించబడి, ఎదురెదురుగా ఢీకొనడాన్ని నివారిస్తాయి. వాహనాలు వేగాన్ని బట్టి బహుళ లేన్‌లలో కదులుతాయి,  లేన్ క్రమశిక్షణను ఖచ్చితంగా పాటిస్తారు.

‘ఓవర్‌టేక్ చేయడానికి తప్ప కుడివైపునే ఉండండి’ అని ప్రముఖ సంకేతాలు డ్రైవర్లకు గుర్తుచేస్తాయి, అదే సమయంలో సీట్-బెల్ట్ నిబంధనలు, ట్రాఫిక్ చట్టాలను కఠినంగా అమలు చేస్తారు. ఇప్పటివి కాకపోయినా, ఒకప్పటి భారతదేశంలోని అనేక రహదారులకు భిన్నంగా, అమెరికన్ ఇంటర్‌స్టేట్‌లు అత్యవసర పరిస్థితుల కోసం ప్రత్యేక భుజాలు, స్పష్టంగా గుర్తించబడిన నిష్క్రమణ మార్గాలు, క్రమమైన విశ్రాంతి ప్రదేశాలు, ఇంధన కేంద్రాలు, రెస్టారెంట్లు, వసతి సౌకర్యాలు , వైద్య సేవలతో కూడి ఉండేవి. సౌకర్యాలు ఎప్పుడూ మరీ దూరంలో లేవని తెలిసి, ఒక ప్రయాణికుడు వందల మైళ్ల దూరం ఆత్మవిశ్వాసంతో ప్రయాణించగలిగేవాడు. అయినప్పటికీ ఈ అద్భుతమైన వ్యవస్థకు మరో కోణం కూడా ఉంది.

రహదారులు తరచుగా రోడ్డు పక్కన పెద్దగా సందడి లేని సుదీర్ఘ మార్గాల గుండా వెళ్ళేవి. భారతదేశంలో గ్రామాలు, దుకాణాలు, తోటి ప్రయాణికులు సాధారణంగా కంటికి కనిపించే దూరంలో ఉంటారు. సహాయం తరచుగా అనధికారికంగా లభిస్తుంది. దీనికి భిన్నంగా, ఒక అమెరికన్ రహదారి, దానికున్న అధునాతన మౌలిక సదుపాయాలు ఉన్నప్పటికీ, చిక్కుకుపోయిన వాహనదారుడికి ఆశ్చర్యకరంగా ఒంటరితనాన్ని కలిగిస్తుంది. ఒహాయో, కెంటకీలను కలిపే అటువంటి ఒక రహదారిపైనే, కష్ట సమయాల్లో, అత్యంత ఆధునిక రవాణా వ్యవస్థ కంటే కూడా మాన‌వ‌త నిండిన స‌హాయం ఎంత విలువైనదో నేను తెలుసుకున్నాను.

దానికున్న అద్భుతమైన మౌలిక సదుపాయాలు ఉన్నప్పటికీ, ఒక అమెరికన్ రహదారిపై వాహనం పాడైపోవడం భయానక అనుభవం కాగలదని, 1999 ఆగస్టు 8న, నా యాభై ఒకటవ పుట్టినరోజున నేను తెలుసుకున్నాను. నా మొదటి మనవడు యష్విన్ కొనికికి అప్పుడప్పుడే జన్మనిచ్చిన నా కుమార్తె కిన్నెర, సిన్సినాటిలోని తన ఇంట్లో ఆ వేడుకను నిర్వహించింది. కెంటకీలోని లెక్సింగ్టన్‌లో ఏడాదిన్నరగా నివసిస్తున్న విఆర్ గన్నమరాజు , అతని భార్య శైలజ, మమ్మల్ని గ్రీట్ చేయడానికి మాతో కలిశారు. పుట్టినరోజు వేడుకల తర్వాత, గన్నమరాజు, నేను,  అతని ఇద్దరు పిల్లలు, వారాంతం గడపడానికి లెక్సింగ్టన్‌కు బయలుదేరాము. శైలజ నా కూతురితో ఉండిపోయింది.

గన్నమరాజు డ్రైవింగ్ చేస్తున్నాడు. ఇంటర్‌స్టేట్ 75పై వంద మైళ్ల ప్రయాణంలో దాదాపు సగం దూరం వెళ్ళాక, విలియమ్స్‌టౌన్ సమీపంలో, మా వాహనంలో సాంకేతిక సమస్య తలెత్తి ఆగిపోయింది. మేము బయటకు దిగి నిస్సహాయంగా చుట్టూ చూశాము. వాహనాలన్నీ వేగంగా దూసుకుపోతున్నా, సహాయం చేయడానికి గానీ, కనీసం లిఫ్ట్ ఇవ్వడానికి గానీ ఎవరూ ఆగలేదు. తక్షణ పరిష్కారం ఏదీ కనిపించకపోవడంతో, మేము కారును రోడ్డు పక్కకు (షౌల్దర్ మీద) నెట్టి, తర్వాత ఏమి చేయాలో అని ఆలోచించాము. వేగంగా వెళ్తున్న వాహనాల గర్జన దాదాపు భరించలేనంతగా ఉంది.

చీకటి నెమ్మదిగా అలుముకుంటోంది, త్వరలోనే రాత్రి 8 గంటలు అయింది. హైవే పెట్రోల్ వాహనం ఎప్పటికైనా వస్తుందేమో అన్నదే మా ఏకైక ఆశ. వేరే మార్గం లేక, మేము తర్వాతి ఎగ్జిట్ వైపు నడవాలని నిర్ణయించుకున్నాము. సరిగ్గా అప్పుడే, మాకు సుమారు వంద గజాల దూరంలో ఒక వాహనం ఆగడం మేము గమనించాము. తరువాత, వారి కారు పైక‌ప్పున వున్న సామాను స‌రిగ్గా క‌ట్ట‌క‌పోవ‌డం వ‌ల్ల, కింద పడిపోవచ్చని మరో వాహనదారుడు వారిని హెచ్చరించాడని మాకు తెలిసింది. అయితే, మాకు మాత్రం వారి రాక దైవసంకల్పం కంటే తక్కువగా అనిపించలేదు.

మేము వారిని సమీపించి, మా ఇబ్బంది గురించి సిన్సినాటిలో ఉన్న మా అల్లుడికి తెలియజేయడానికి వారి వద్ద మొబైల్ ఫోన్ ఉందా అని అడిగాము. అప్పటికి మొబైల్ ఫోన్లు ఇంకా అంతగా వాడుకలో లేవు, వారి వద్ద కూడా అది లేదు. దానికి బదులుగా, మ‌మ్మ‌ల్ని ఆశ్చ‌ర్యంలో ముంచెత్తుతూ  వారు మమ్మల్ని తదుపరి ఎగ్జిట్ వరకు తీసుకెళ్లడానికి లిఫ్ట్ ఇస్తామన్నారు. వారి కారు అప్పటికే ప్రయాణికులతో, సామానుతో నిండిపోయి ఉంది, అయినప్పటికీ మైక్, కాథీ బుకర్ మాకు చోటు కల్పించడానికి సంతోషంగా సర్దుకుని కూచున్నారు. ప్రయాణంలో, అవసరంలో ఉన్న ప్రజలకు సహాయం చేయడానికి యేసుక్రీస్తు తమను పంపారని తాము నమ్ముతున్నామని వారు మాతో చెప్పారు.

‘చర్చ్ ఆఫ్ గాడ్’ సభ్యులైన వారిద్దరూ, తమ విశ్వాసానికి గాఢంగా కట్టుబడి ఉన్న వారు. లెక్సింగ్టన్‌కు సుమారు యాభై మైళ్ల దూరంలో ఉన్న లండన్, కెంటకీకి ప్రయాణిస్తున్నారు. మా కృతజ్ఞతను వ్యక్తం చేయడానికి మాకు మాటలు రాలేదు. వారు దయతో మమ్మల్ని దాదాపు పది మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న తదుపరి ఎగ్జిట్ వద్ద దింపారు. దానివల్ల మేము తదుపరి సహాయం కోరడానికి వీలు కలిగింది. అక్కడి నుండి, మేము లెక్సింగ్టన్‌లో ఉన్న మా స్నేహితుడు శ్రీనివాసరావుకు ఫోన్ చేశాము. ఆయన అప్పుడు ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వంలో పనిచేస్తున్న ఇండియన్ ఫారెస్ట్ సర్వీస్ అధికారి స్వర్గీయ జగన్మోహన్ రావు కుమారుడు. ఆయన తన భార్య లావణ్యతో కలిసి కారులో వచ్చి మమ్మల్ని లెక్సింగ్టన్‌కు సురక్షితంగా తీసుకువెళ్లారు.

ఈ విధంగా, నా యాభై ఒకటవ పుట్టినరోజు మూడు ప్రదేశాలలో జరిగింది: సిన్సినాటిలో, విలియమ్స్‌టౌన్ సమీపంలోని ఇంటర్‌స్టేట్ 75 పక్కన,  చివరగా లెక్సింగ్టన్‌లో, రోటీలు తింటూ, కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, వేడుకగా ‘సామాజిక పానీయం’ సేవిస్తూ. మమ్మల్ని మరింత కదిలించిన విషయం ఏమిటంటే, మేము మా గమ్యస్థానానికి క్షేమంగా చేరుకున్నామా అని ఈమెయిల్ ద్వారా , మైక్ , క్యాథీ బుకర్ మరుసటి రోజున వాక‌బు చేయడమే. పూర్తిగా అపరిచితుల నుండి అలాంటి శ్రద్ధ చూపడం ఊహించనిది, హృదయానికి హత్తుకునేది. సంవత్సరాలు దశాబ్దాలుగా మారేకొద్దీ, మేము క్రమంగా ఒకరితో ఒకరు సంబంధాలు కోల్పోయాము, కానీ వారి ఆసరా  జ్ఞాపకం ఎప్పటికీ మసకబారలేదు.

ఇటీవల, ఇంటర్నెట్‌లో వెతుకుతున్నప్పుడు, కెంటకీలోని కార్బిన్‌లో ఉన్న పార్క్‌వే మినిస్ట్రీస్ చర్చ్ ఆఫ్ గాడ్‌తో సంబంధం ఉన్న గౌరవనీయ దంపతులైన మైఖేల్ , క్యాథీ బుకర్ గురించిన ప్రస్తావనలు నాకు కనిపించాయి. మైఖేల్ లీ బుకర్ ఆగష్టు 6, 2023న డెబ్బై సంవత్సరాల వయస్సులో కన్నుమూశారని, అయితే క్యాథీ చర్చి, దాని సామాజిక కార్యక్రమాలతో తన అనుబంధాన్ని కొనసాగిస్తున్నారని నేను తెలుసుకున్నాను. ఆ ఆగష్టు సాయంత్రం ఇంటర్‌స్టేట్ 75పై మమ్మల్ని రక్షించడానికి వచ్చిన మైక్ , క్యాథీ బుకర్ వీరేనా అనేది పూర్తి నిశ్చయంతో నిర్ధారించడం అసాధ్యం. అయినప్పటికీ, పేర్లు, ప్రదేశం , చర్చి అనుబంధం నా జ్ఞాపకాలతో దగ్గరగా సరిపోలుతున్నాయి.

నా హృదయంలో, వారు నిజంగా అదే వ్యక్తులని నేను నమ్ముతాను.  ఇది నిజమైతే, ఈ వ్యాసం మైక్, కాథీ బుకర్ అనే ఇద్దరు మంచి సమారిటన్‌లకు హృదయపూర్వక నివాళి. వారి దయ, వారు ఊహించిన దానికంటే ఎంతో గొప్పదైన చెరగని ముద్రను వేసింది. వారికి, అది రద్దీగా ఉండే రహదారులపై చిక్కుకుపోయిన ప్రయాణికులకు సహాయం అందించే ఒక చిన్న సంజ్ఞ కావచ్చు. మాకు, ఆందోళన నిస్సహాయతకు దారితీస్తున్న తరుణంలో, అది ఒక భరోసా ఇచ్చిన క్షణం. దాదాపు మూడు దశాబ్దాలు గడిచాయి, కానీ వారి కరుణ, వారి వినయం , పూర్తిగా అపరిచితుల కోసం తమకు తాము ఇబ్బంది పడటానికి సిద్ధపడిన వారి తత్వం నాకు ఇప్పటికీ గుర్తున్నాయి.

రోడ్లు, వాహనాలు, ప్రయాణాలు కాలక్రమేణా జ్ఞాపకాలలో మసకబారి పోతాయి. దారిలో మనం ఎదుర్కొనే మానవత్వం మాత్రమే నిలిచి ఉంటుంది. నేను నా యాభై ఒకటవ పుట్టినరోజును గుర్తుచేసుకున్న ప్రతిసారీ, నాకు హైవే మీద బండి ఆగిపోవడం కాదు,అందరూ ముందుకు వెళ్ళిపోతుంటే ఆగిన ఇద్దరు అపరిచితుల మానవీయ కోణం గుర్తుకువస్తుంది.

(ఆగ‌స్టు 8 న నా 78వ పుట్టినరోజు సందర్భంగా...అమెరికా నుంచి ...)

{{నా ఆంగ్ల వ్యాసానికి ప్రజాతంత్ర దినపత్రిక స్వేచ్చానువాదం}}